Days for the lost and lonely

 Writing is like eating for me
Even a bad meal satiates the hunger

And this is a bad meal

Πόσο δυνατός μπορείς να είσαι

Όταν αγαπημένοι σου είναι κλινήρεις
Όταν τρέχεις χωρίς να ξεκουράζεσαι
Όταν δεν κοιμάσαι μήπως και δεν ακούσεις ένα τηλέφωνο
    Ένα τηλέφωνο που φοβάσαι με κάθε κύτταρο του κορμιού σου ότι θα λάβεις;

Όταν έξω κάνει ζέστη, αλλά εσύ τρέμεις
Όταν διπλώνεις από τον δικό σου πόνο, αλλά πάντα με το χαμόγελο μιλάς
Όταν ο κόσμος γελά, αλλά πίσω από την κλειστή σου πόρτα
    Εσύ ξέρεις πόσα δάκρυα κρατάς;

Όταν το κορίτσι σου σε κοιτά με αθώα μάτια
Και ρωτά γιατί είσαι θλιμμένος
    Και τι να πεις στο πεντάχρονο;
        Ότι είναι πιο χαρούμενο από εσένα;

Όταν
        Όταν
                Όταν

We laughed, we cried
Side by side
Summers turned to years

And alone
    Always alone
        Fighting back the tears

Order of the Ashen Tree

 Σπάσε με

Τσάκισέ με

Ταρακούνησέ με

Μάτωσε τον εαυτό σου στο χαρτί
    Και στην τρέλα που γεννάται
        Θα μάθεις τον εαυτό σου

Κάποια σκαριφήματα με μελάνι; Όχι, όχι τόσο απλό.

Η πραγματική ποίηση γράφεται με το αίμα μας.

(Άραγε το γυμνασμένο μάτι του τραμπούκου
-όντως-
να διέκρινε των ροδόδεντρων την αρμονία;)

Seek your deepest madness

And I shall make it your medicine

Bleed your cimson ink

And ye shall be given coveted ichor

The Motherlode

Ξέρω πώς νιώθεις,
Ξέρω τι σκέφτεσαι,
Τι φοβάσαι,
Πώς ζεις

Διότι ίσως -
                    ίσως -
                                τα έχω ζήσει και εγώ

Δράττω την ευκαιρία να σπάσει ο πάγος
Ώστε οι προθέσεις μου να είναι ξεκάθαρες
Λυπάμαι να σε βλέπω να τυραννιέσαι
Γνωρίζω το αίσθημα του να αισθάνεσαι μόνος -
        Έχω ολόκληρη ιστορία γραμμένη για μένα

Δε μπορώ αν σου υποσχεθώ τον παράδεισο
Μα θα σε στηρίξω να σηκωθείς από γονυπετής
Διότι αυτή τη φορά - αυτή τη φορά
Τα πράγματα θα πάνε μια χαρά -

                                                    Δεν θα σε αφήσω να ζήσεις έτσι

What we call harmony is simply where equilibrium has come to rest

Άτεμνος φόρος τιμής

 Στο παρελθόν που έδειχνε τον δρόμο

- Αλλά ποιον δρόμο πραγματικά; Καλό, κακό, λάθος;
    Όλα λάθη δεν είναι μέχρι να βρεις το σωστό;
        Το σωστό για ποια στιγμή; Δεν είμαστε αέναοι, εξελισσόμαστε..
            Κι αν η εξέλιξη σε στείλει σε θάλασσες που δε γνωρίζεις;
            Κι αν οι φάροι κρύβουν από πίσω κατεκτημένες Αλεξάνδρειες;
            Κι αν οι ήχοι και οι μουσικές είναι Σειρήνες που σε στέλνουν στη Σκύλλα; στη Χάρυβδη..

Ή ακόμα χειρότερα, στην Ιθάκη;

Είχα πολλά χρόνια να γράψω, και θα κάνω πολλά ακόμα - και αν.
Δε θα με διαβάσει κανείς - σίγουρα εγώ δε θα με διάβαζα - σίγουρα όχι εσύ.

Τα χέρια μου πια κρύα, το κεφάλι μου βαρύ, τα γόνατά μου δεν με κρατούν.
Ο κόσμος στροβιλίζεται και εγώ στο μάτι του κυκλώνα.
Αλλάζω.

Και πώς να μην αλλάξω; Πώς να μην αλλάξεις; Πώς να μείνουμε σταθεροί σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια;

Κάποιος θα έλεγε "Η θάλασσα ξέρει πού σε πάει"
    - Εγώ γιατί σε όλους τους ωκεανούς αδαής;

Πού είναι η χρυσή τομή μεταξύ σταθερότητας και πλήρωσης; Να βγω από τα ρούχα μου, να μείνω γυμνός
                                                                            Δείξε μου!

Εμπρός πίσω - ή πίσω για να πάω εμπρός;
Με πνίγει.

Και ο Αχιλλέας; Τα κλειδιά της μηχανής δίπλα στο μπολ της πόρτας
    Οι μπότες του ριγμένες στο χωλ
        Τα ρούχα του ένα κουβάρι στη γωνιά
            Κι εσύ σε άλλη διάσταση
                Ωραίο Φως
                    Υπέροχη πλάση
                        Μαργαρίτα
                            Ενδυμένη με τη Σελήνη.