Η Σονάτα του ταξιδιώτη

Σιγαλιά-
Κι είναι ωραία η σιγαλιά
Έτσι εδώ στη σιωπή,
Στο έρεβος
Κάθεσαι εδώ
Σκοτάδι, αστέρια και καπνός

Κι είναι ωραία
Ήρεμα
Είναι όμορφα εδώ
Όταν δεν έχεις τη βαβούρα της ζωής
Τόσο ωραία όπως έχει πέσει η υγρασία
Κάτω από τον έναστρο ουρανό

Να περιμένεις την εκτέλεση
Όπως εκτελέστηκαν στην Ακροναυπλία
Οι οικοδόμοι της νέας ζωής
Δίπλα στους λεπρούς, δίπλα στους ανάπηρους
- δεν ήταν εύκολες οι εποχές
Δίπλα στους γέρους με τη νεανική καρδιά
Στη Μακρόνησο, στο Δίστομο, στον Άη Στράτη
Είναι ωραία να έχεις κάνει θυσία για το όμορφο μέλλον

Μα η καρδιά μου παραμένει εδώ
Κάθε φορά χτυπάει και πιο δυνατά
Είναι το τι έχω αφήσει πίσω και το τι μέλλει γενέσθαι
Κι είναι ωραία η σιγαλιά
Σκέφτεσαι το μνημείο, το όραμα, το παρελθόν και το μέλλον
Βρίσκεις στο μαρμάρινο δάπεδο κομμάτια του εαυτού σου
Σαν παλιό παζλ που άφησες ατελείωτο
Προσμένοντας να ξαναγυρίσεις στους Αγίους Τόπους

Και σκέφτομαι εσένα
Το μανδύα με τον οποίο σε τυλίγει η Σελήνη στοργικά
Όλη η Φύση σε λατρεύει
Τα χρυσοκέντητά σου πόδια να μην πατάνε γη-
Να αιωρούνται ανάλαφρα
Σα δυο σκέψεις του ορίζοντα που βυθίζονται μαζί
   στο ηλιοβασίλεμα

Εσένα,
Που μόνο ευτυχίες θέλω για τη ζωή σου
Και μακρυά μου τις έχεις - τι ειρωνία
Εσένα,
Που μόνο που θέλω
Ο πόθος στο μυαλό ενός τρελού
Μία γωνίτσα στο κρεβάτι σου
Να μας τυλίγει η αρκούδα με το μαλλιαρό της τρίχωμα
Το πτώμα μου και την υπέροχή σου αλυσίδα
Κι είμαι τώρα μακρυά
Κλειδωμένος στο αμπάρι των ονείρων
   του ηλιοβασιλέματος

Εσένα,
Εύχομαι να σε δω σύντομα
Να ξεμπαρκάρω και να σε δω στο Πορτ Ρουαγιάλ
Για μια στιγμή
Με μιαν ανάσα
Να σου δώσω το κλειδί
Για να κρατήσεις την ψυχή μου

Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ' ακούς
Όπου κάποτε οι φιγούρες

Των Αγίων

Βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ' ακούς

Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ' ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω

Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς

Σ' αγαπάω,
Σ'αγαπάω,
Μ' ακούς.

Killers of Elysium Dreams

Τον σκότωσα
Τι χαρά, τι ευτυχία που δεν υπάρχει

Τον σκότωσα
Όλα μια χαρά, αλλά

Τον σκότωσα
Αλλά να ήταν εδώ

Πέθανε
Θεέ μου
Τι έκανα;

Ο εξαπατέας των θεών

Θεοκτονία

Και πάλι μένουμε ζωντανοί -
Αλλά πώς;

Διάφανα Κρίνα

Μιλάει για ένα τρένο με χαλασμένα φρένα
Σ'ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό


Βαδίζουμε σε ένα δρόμο όλοι
Το δρόμο το διαμορφώνεις εσύ
Τη διαδρομή, τις στροφές
Την απόσταση

Κι είναι αλήθεια
Ότι θα κουραστείς
Θα βαρεθείς
Ότι τα θαύματα που μας έταζαν
                                αποτυγχάνουν πάντα

Αλλά αν δεν παλέψεις
Τελείωσες
Αλλά αν δεν σηκωθείς για τη ζωή σου
Δε θα σου χαρίσει κανένας τίποτα

Άσε με να σε δω λίγο
Ώρα μεσάνυχτα, σε εποχή που δε γίνονται θαύματα
Οι αντιποιητικές μου αναμνήσεις
Γλυκαίνουν όταν είσαι εδώ, ω γλυκιά, ω ωραία, ω Εσύ

Η ζωή ένα τραγούδι είναι
Κι οι νότες άγραφες, χωρίς παρτιτούρα
Κι οι στίχοι επαναλαμβανόμενοι εξ'ακοής
Και τα όργανα ακούρδιστα, χωρίς χορδές



Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα
Μιλάει για θυσίες και σταυρούς
Κατάλαβες πράγματα που σου’ ναι ξένα
Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα

Ούτε για σένα είναι
Ούτε για μένα
Ούτε για κανένα
Και για τους δυο μας είναι

Τα παιδιά

The smile of turner and the scent of roses


Δεν πρέπει να φωνάζουμε -
Κοιμούνται τα παιδιά
Ας μην κάνουμε φασαρία τώρα
Κι ας σιωπήσουμε

Ας αφήσουμε τις σκέψεις
Τα όνειρα που πρέπει να εκπληρωθούν
Δεν πρέπει να νιώθουμε, να εκφράζουμε
Την κόλαση και τον Παράδεισο

Τα παιδιά είναι ανάγκη να κοιμηθούν
Κρατούν κι αυτά βάρη
Δεν πρέπει να γεμίζουμε την τσάντα τους
Με πέτρες αντί για ουρανό

Μα τα παιδιά μεγάλωσαν
Ξύπνησαν κι ακούν
Μην χάνεις ποτέ την πίστη σου
Στα κοιμώμενα παιδιά

Πιάσε τα παιδιά κι εξήγησε
Γιατί δεν ζωγραφίζεις ήλιο στο ταβάνι
Ίσως στην προσπάθεια να τα μεγαλώσουμε
Πρέπει να μας κάνουν παιδιά αυτά

The Burning of Rome

Remember to tell him the price we had to pay
And cry for Pompeii

Far from the Garden we are, my love
The Garden of Eden
The One that gave us life
Banished us for we sought knowledge

But far from the fiery halls as well
Far from the flames of woe
And the winds of torment
That blow freely
And all life perishes in the wind

But the serpent was wiser than all the animals

That were in Paradise

My love, my darling, my Eva
Do not forget what we were expelled for
From the Garden of God and Lucifer
To the place where Bliss and Sorrow equally matter

And God cursed the serpent and called him "Devil"

My love, remember
That knowledge requires Life
And life requires Knowledge

And he said, "Behold, Adam has become one of us,
Knowing Evil from Good"

My darling, remember
We have what everyone envies
We balance both love and hate

My Eva,
What you hold in your arms
Is the fruit of our sin and the sanctity of Everything

Tonight I die - but my life is with you
I'll meet you again through the eyes of our son
I'll return

Tears will fall
And flames will crack the sky
Open your heart, I'll live in you

Ξέρεις γιατί λένε το Διάβολο
Lucifer ;

Γιατί ήταν ο φορέας του Φωτός της Γνώσης

Lux Ferre

Του κόσμου η ραστώνη

Εδώ σιμά κοντά δυο μέτρα βάθος
Λεν πως φυλακίζουνε το πάθος

Συνοικίες νεκρές
Με γκρίζους ανθρώπους
Τριγυρνούν ακίνητοι
Κι όλο για πτήσεις λένε

Πτήσεις της ζωής
Ταξίδια ονειρεύονται
Κι όλο δεν καταλαβαίνουν
Ότι το ταξίδι το κάνεις πρώτα μέσα

Το κουβάρι του κόσμου ποιος το λύνει;
Αν αύριο πέθαιναν θα τους έλειπαν οι εαυτοί τους;
Οι καπετάνιοι των βουνών πού είναι
Με τα γένια, την κούραση και την ακούραστη καρδιά;

Κι η ζωή;
Ξεχνάμε να ζούμε;
Επιβιώνουμε χωρίς περιεχόμενο
Κι ένα άψυχο σώμα γυρίζουμε;

Κι εγώ που μάχησα και μάτωσα
Για μια ζωή και που 'χα
Όσο βαρούν τα σίδερα
Βαρούν τα μαύρα ρούχα

Αέρα να 'σαι τιμωρός, να 'σαι και παιχνιδιάρης
Κι αν βαρεθεί η ψυχούλα μου, να 'ρθεις και να την πάρεις

Lilac Wine

I drink much more that I ought to drink


There is a story
From the ages of old
It speaks of demons
And a force untold

Since the inception of gods
And Pandora's dreadful box
The tale is shouted in the air
And whispered at the rocks

When all things collide
When demons take hold
Just remember who opened with his key
And would never leave you cold

Come, as we were when the world was still ajar
Come, as we once saw the Earth from afar