Yesterday
Just another day
Like all the minutes in the world
We lived together or in the future lay
Just another night
Another dear fight
To see your sweet face
And walk your loving pace through the candlelight
Yesterdays, thoughts of old
Forgotten visions or foretold
Time future will embrace
Before, now and after will
Be chained with laughter
Underneath clear skies loving takes place
In every page we set on stage
When we were young and made all discoveries
And all the tears that stay are the price that we must pay
To keep intact the book of memories
Πάλι τον ήχο σου θα ψάξω
Γιατί δεν έχει πάψει να σημαίνει ό.τι σημαίνει αυτό για μένα. Εσύ για μένα.
Γιατί οι λύκοι δε κόπασαν και δε θα κοπάσουν ποτέ. Εσύ μόνο μπορείς.
Γιατί πεθαίνω μόνος μου.
Γιατί ζω για κάθε στιγμή σου.
Γιατί μόνο εσένα θέλω να βλέπω όταν κατεβαίνω, βράδυ και πρωί.
Μόνο εσένα. Μα δεν είσαι δική μου να σου τα λέω από κοντά.
Έχω μάθει να κυνηγώ ό,τι θέλω κι ό,τι χρειάζομαι.
Πώς να κυνηγήσω μια στιγμή σου να την αφιερώσεις δίπλα μου;
Δε θέλω τίποτα παραπάνω - μία στιγμή δίπλα σου.
Να πούμε τα ασήμαντα κατά τ' άλλα ζητήματα της ζωής
Ενώ χάνομαι στη φλόγα των ματιών σου.
Κι όντως το τι γράφω τώρα δε συγκρίνεται με παλιότερα.
Μα ποίηση πηγάζει από την καρδιά. Ποια μεγαλύτερη τράπεζα ιδεών;
Ειδικά όταν μιλώ για σένα και για μένα. Κι ας είναι νωρίς ακόμη μέσα στον κόσμο αυτόν.
Μια στιγμή θα συγκατατεθεί ο καιρός.
Close your eyes and fly
Jeff Buckley
Why does it rain down on Utopia?
Άσε με να τη δω!
Άσε με να τη δω!
ΑΣΕ ΜΕ ΝΑ ΤΗ ΔΩ!
Σε παρακαλώ... άσε με να τη δω απόψε. Στα γόνατά σου πέφτω.
Δως μου τα δυο σου χέρια και τον κόσμο αν μ' αγαπάς...
You make me feel stronger
Είναι παράξενο πόσο εύκολα
Αφήνουμε τους άλλους να ασκούν επιρροή
Όταν θέλουμε κάτι τόσο πολύ να κάνουμε
Ήθελα να σε δω σήμερα. Τόσο πολύ.
Πες το βραδινό ντελίριο... Καληνύχτα, ελπίζω να τα πούμε απόψε
Κάπου ανάμεσα σε κολόνες καθώς τρέχουμε να μη μας πιάσει η βροχή.
Θα είσαι πάντα αυτό το τίποτα όταν με ρωτούν οι άλλοι τι έχω.
Και πάλι η βροχή μας πλακώνει.
Εμένα εδώ, εσένα εκεί
Κι η απόσταση δεν είναι
Κάτι απτό
Δεν είναι τα χιλιόμετρα που μας χωρίζουν
Δεν είναι οι εμπειρίες που ζούμε οι διαφορετικές
Δεν είναι οι μέρες που ξυπνάμε σε άλλα μέρη, διαφορετικά
Είναι ότι δεν ξέρω πώς είσαι. Αυτό με σκοτώνει.
Κρύα η βροχή, πλημμύρα στους δρόμους.
Το παράθυρο ανοιχτό, το κρεββάτι στρωμένο
Και στη γωνία εγώ καίγομαι
Και να ζητώ από το νερό που μπαίνει
Να γεμίσει το σπίτι και να πνιγώ.
Κάνε με να πνιγώ, κάνε με να πνιγώ!
Σε σένα το λέω,
Σε σένα που είσαι αλλού
Σε σένα που αναπνέεις αέρα ελαφρύ (γιατί εδώ είναι τόσο αποπνικτικός)
Σε σένα που ξυπνάς σε μια άλλην αγκαλιά
Που φιλάς άλλα χείλη
Που κοιτάς άλλα μάτια
Που κοιμάσαι μαζί του το βράδυ
Πάρε βαθιά ανάσα κι έλα
Υπόγεια να τρυπώσουμε
Να μη μας δει κανείς
Και μόνοι μας, έτσι απλά
Να χορέψουμε ένα ταγκό στην άμμο
Σε μια παραλία της Αργεντινής
Σε σένα, σε σένα αφιερώνω το ποίημα
Στο πιο βαθύ της ψυχής μου σοκάκι
Στην πιο ψηλή κορυφή του Ολύμπου
Στο πιο παλιό μου ποίημα
Μα τα ποιήματα δεν παλιώνουν, κι έτσι πάλι σε σένα γυρνούν
It can't rain all the time
Φυσικά
Patience is passion tamed
Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι και το κελί μας κόκκινο ουρανό
Γυμνωμένα σώμα
Ξάπλωσαν στον άγιο Βράχο
Ατιμασμένοι ήρωες
Μιας αθάνατης εποχής
Πολλές ζωές χαμένες
Τις πήρε ο άνεμος σα φύλλα πεσμένα
Λαβωμένοι οι σύντροφοι, χέρι χέρι
Μαζί στη ζωή, μαζί και στο θάνατο
Σε μία εποχή που το ιδανικό
Κοστίζει ζωές
Σε μία εποχή που η συνείδηση
Πληρώνεται με ματωμένα δάκρυα
Σε μια εποχή που σου απαγορεύει
Να σηκώσεις τον άλλο να παλέψετε μαζί
Μέσα από τα άδεια χέρια μας
Θα φτιάξουμε τον κόσμο
Βράδυ στον Άγιο Βράχο
Κάτω από τον έναστρο ουρανό
Τα καθαγιασμένα σώματα
Η Αθηνά αγκαλιάζει
Είμαστε εμείς που ζυμώνουμε και δεν έχουμε ψωμί
Είμαστε εμείς που βγάζουμε το κάρβουνο και κρυώνουμε
Είμαστε εμείς που δεν έχουμε τίποτα κι ερχόμαστε να πάρουμε τον κόσμο
Τάσος Λειβαδίτης
And the wonder of it all...
Χμ... τελικά ο κόσμος είναι γεμάτος εκπλήξεις: έχει ό,τι χρειάζεσαι μέσα του.
Κυρίως, εμείς οι δύο κοιτάμε τον ίδιο ουρανό όταν στρέφουμε τα μάτια ψηλά τη νύχτα. Δεν έχει σημασία αν υπάρχουν σύννεφα, αν είναι καθαρός ή αν βρέχει. Κρίμα που δεν θα καταλάβεις...
Συγχώρα με που δεν παίρνω τηλέφωνο. Υποχρεώσεις, βλέπεις.
Κι είναι ακόμη νωρίς μες στον κόσμο αυτό αγάπη μου να μιλώ για σένα και για μένα.
...Is that you just don't realise how much I love you.
.jpg)