Κατόπιν τόσων ετών που πέρασαν από τη συστηματική ενασχόληση με τα άρθρα μου, πιέζω τον εαυτό μου να γράφει συχνότερα, ακόμα κι αν η ημέρα είναι εντελώς κενή έμπνευσης. Τον θεωρώ ως καλύτερο τρόπο ώστε να αναθερμανθεί η ικανότητά μου να παράγω σκέψη, και ακόμα περισσότερο να τοποθετώ τις σκέψεις, τα συναισθήματα, την ψυχή μου την ίδια στο "χαρτί". Ακόμα κι αν δεν το διαβάσει κανείς, και ίσως καλύτερα εξαιτίας αυτού.
Πάντα αντιμετώπιζα το blog αυτό ως προσωπικό ημερολόγιο. Εδώ έχω ματώσει τόσες φορές, έχω γράψει με τα δάκρυά μου, έχω φιλοσοφήσει ως το άκρον άωτον, και ως αποτέλεσμα είχα καταφέρει να γεννήσω περισσότερες ερωτήσεις παρά να απαντήσω στις ήδη υπάρχουσες.
Έτσι και σήμερα, καταθέτω ψυχή τώρα που τελειώνει η περιπέτεια της μητρός μου.
Bleed yourself on paper, and make it your medicine.
Κι όμως, τι να πρωτοαναφέρω; Πώς μπορώ να αποτυπώσω στο χαρτί, ή μάλλον στα πίξελ, τον κυκεώνα συναισθημάτων, τα άγρυπνα βράδια με παρέα τη μοναξιά, το νυχθημερόν ξενύχτι, μαζί με τη δουλειά, μαζί με τη φροντίδα, με τον ένα μετά τον άλλο να ασθενεί; Πρώτα η γιαγιά με τη χολή, μετά η μητέρα με τον πόνο που τη διαπερνούσε και το αιματογενές, αιμοδιψές τέρας του συνδρόμου, τώρα το γάτο με τα δικά του, και εγώ στο μάτι του κυκλώνα να προσπαθώ να τα φέρνω εις πέρας όλα; Παράλληλα με άγχος για φίλους που φεύγουν και - κυρίως - για φίλους που φοβόμουν μην φύγουν;
Θα ήθελα παρακαλώ την επόμενη φορά που έχω πίεση να είναι εξαιτίας επιλογών για να προχωρήσω τη δική μου ζωή: καριέρα; εξωτερικό; επόμενα βήματα στη ζωή μου; Αλλά, όπως κι αν έχει, ένα άγχος για καλό λόγο, που να με βρίσκει να έχω διλήμματα μεταξύ δύο, τριών ή περισσότερων επιλογών καλών για ΕΜΕΝΑ. Φτάνω στο σημείο να υποδέχομαι τις δυσκολίες που με χτίζουν, ενώ ζηλεύω όσους δεν τις έχουν.
Αναγνωρίζω τον ακραιφνή εγωισμό που κάποιος θα ανακάλυπτε από τις επιθυμίες μου, και ίσως κάποιος άλλος να με έκρινε για κάποια φασματική και, παράλληλα, εξωφρενική, εγωπάθεια. Τι κάθεσαι μωρέ και λες, όταν τόσος κόσμος σε χρειάζεται;
Μα φυσικά και θα είμαι πάντα εκεί για ό,τι και όσο χρειαστεί, σε όσους χρειαστεί! Απλά, παρακαλώ, θα ήθελα και κάτι εξωφρενικά καλό να συμβεί επίσης.. Κοιτάω πίσω, στο 18χρονο α. Τον παρατηρώ με στοργή, ένα παιδί που ξεκινούσε να ανακαλύπτει τον κόσμο, και συνάμα με θλίψη για τα λάθη που έκανε, εκνευρισμό για τα άτομα που έχασε, οργή για την ανωριμότητα να διαχειριστεί καταστάσεις. Και παράλληλα, σαν πατέρας, τον παίρνω αγκαλιά, να τον προστατεύσω από τις δικές του σκέψεις, να του ψιθυρίσω ότι ο κόσμος δεν τελειώνει, ότι δια πυρός και σιδήρου ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ. Το παιδί που ξεκίνησε με μόνο όνειρα, έμαθε να τα ενσωματώνει στον εαυτό του. Έμαθε να κρατά ψυχρό κεφάλι και μία φωτιά στις επιθυμίες του που δεν σβήνει, αλλά τρέφεται και εγκολπώνεται στη δράση. Κυρίως όμως έμαθε να διαφυλάττει τα άτομα που είναι σημαντικά, ακόμα κι αν έφυγε ένα, στην ψυχούλα του. Ο α. πέθανε για να γεννηθεί ο Α.
Και για αυτό, είμαι πολύ περήφανος.
I close my eyes
And sink within myself
Relive the gift
Of precious memories
In need
Of a fix
Called innocence
