Order of the Ashen Tree

 Σπάσε με

Τσάκισέ με

Ταρακούνησέ με

Μάτωσε τον εαυτό σου στο χαρτί
    Και στην τρέλα που γεννάται
        Θα μάθεις τον εαυτό σου

Κάποια σκαριφήματα με μελάνι; Όχι, όχι τόσο απλό.

Η πραγματική ποίηση γράφεται με το αίμα μας.

(Άραγε το γυμνασμένο μάτι του τραμπούκου
-όντως-
να διέκρινε των ροδόδεντρων την αρμονία;)

Seek your deepest madness

And I shall make it your medicine

Bleed your cimson ink

And ye shall be given coveted ichor

The Motherlode

Ξέρω πώς νιώθεις,
Ξέρω τι σκέφτεσαι,
Τι φοβάσαι,
Πώς ζεις

Διότι ίσως -
                    ίσως -
                                τα έχω ζήσει και εγώ

Δράττω την ευκαιρία να σπάσει ο πάγος
Ώστε οι προθέσεις μου να είναι ξεκάθαρες
Λυπάμαι να σε βλέπω να τυραννιέσαι
Γνωρίζω το αίσθημα του να αισθάνεσαι μόνος -
        Έχω ολόκληρη ιστορία γραμμένη για μένα

Δε μπορώ αν σου υποσχεθώ τον παράδεισο
Μα θα σε στηρίξω να σηκωθείς από γονυπετής
Διότι αυτή τη φορά - αυτή τη φορά
Τα πράγματα θα πάνε μια χαρά -

                                                    Δεν θα σε αφήσω να ζήσεις έτσι

What we call harmony is simply where equilibrium has come to rest

Άτεμνος φόρος τιμής

 Στο παρελθόν που έδειχνε τον δρόμο

- Αλλά ποιον δρόμο πραγματικά; Καλό, κακό, λάθος;
    Όλα λάθη δεν είναι μέχρι να βρεις το σωστό;
        Το σωστό για ποια στιγμή; Δεν είμαστε αέναοι, εξελισσόμαστε..
            Κι αν η εξέλιξη σε στείλει σε θάλασσες που δε γνωρίζεις;
            Κι αν οι φάροι κρύβουν από πίσω κατεκτημένες Αλεξάνδρειες;
            Κι αν οι ήχοι και οι μουσικές είναι Σειρήνες που σε στέλνουν στη Σκύλλα; στη Χάρυβδη..

Ή ακόμα χειρότερα, στην Ιθάκη;

Είχα πολλά χρόνια να γράψω, και θα κάνω πολλά ακόμα - και αν.
Δε θα με διαβάσει κανείς - σίγουρα εγώ δε θα με διάβαζα - σίγουρα όχι εσύ.

Τα χέρια μου πια κρύα, το κεφάλι μου βαρύ, τα γόνατά μου δεν με κρατούν.
Ο κόσμος στροβιλίζεται και εγώ στο μάτι του κυκλώνα.
Αλλάζω.

Και πώς να μην αλλάξω; Πώς να μην αλλάξεις; Πώς να μείνουμε σταθεροί σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια;

Κάποιος θα έλεγε "Η θάλασσα ξέρει πού σε πάει"
    - Εγώ γιατί σε όλους τους ωκεανούς αδαής;

Πού είναι η χρυσή τομή μεταξύ σταθερότητας και πλήρωσης; Να βγω από τα ρούχα μου, να μείνω γυμνός
                                                                            Δείξε μου!

Εμπρός πίσω - ή πίσω για να πάω εμπρός;
Με πνίγει.

Και ο Αχιλλέας; Τα κλειδιά της μηχανής δίπλα στο μπολ της πόρτας
    Οι μπότες του ριγμένες στο χωλ
        Τα ρούχα του ένα κουβάρι στη γωνιά
            Κι εσύ σε άλλη διάσταση
                Ωραίο Φως
                    Υπέροχη πλάση
                        Μαργαρίτα
                            Ενδυμένη με τη Σελήνη.

A Phoenix's ash in dark divine

 Brimful halls feel vacant
As the warmth becomes ash
Words become smoke
Reality the Aeolian winds become

I am the storm that is approaching
But it's quiet now
This calm before the storm
Is always the dullest noise in your realm of fear

Subhuman, cast aside from the gates
Only printed in a tarot card
Indifferent dogs, indifferent years, I yearn
As we're casting the dice

Bury the light deep within
Cast aside, there's no coming home
We're blowing chaos in the wind
Drifting in the ocean all alone

Σημαίνων και άσιμος

 Πρότεινέ μου κάποια λύση
Δεν θα σου παρακοστήσει

 Μιαν ανάσα στην αστραπή
 Και έναν χορό στη μπόρα
 Τα στερνά τα τιμούν τα πρώτα
 Σε τρικυμία χαλαρή

 Διαβάζω μάχες στα αποκόμματα
 Της ελπιδοφόρας εφημερίδας
 Μα της δικής σου ημερίδας
 Να γράψω δε βρίσκω χρώματα

 Στα σκοτάδια αντίθετη φορά
 Βγήκε η πορφυρή αυγή
 Και ξανά ματώνω να φανεί
 Η δική σου προσφορά

Να ξαναγίνω καβαλάρης
Και ξαναέλα να με πάρεις
   ουρανέ
Για δεν υπήρξα κατεργάρης
Και τη χρειάζομαι τη χάρη σου
   μωρέ

Πέρασαν τόσα χρόνια

Ρε μπαγάσα,
Περνάς καλά εκεί πάνω;

Sirens

Oh listen, the world is awake

I dreamt a dream on a white shore
Of the marble steps I saw you once before

You assuaged fears I brought myself
Of them, a whole section on my bookshelf

I don't know how Joan of Arc felt

Because imitation's boring

I failed your love while I always got out of line
I always felt I didn't have the time
   I gave you the whole nine

        While I sipped on your lilac wine
You gave me your heart while I played you with mine
I donned a shadow on your time to shine

Ego's palpable on the one above

Destroy character to create the human
Bigmouth should shut up and be disposed of

Make way for the new, the improved, the lily to bloom in

Well, heart's at peace with evil and all within

Always somewhere, 

Με τόσα φύλλα σου γνέφει ο Ήλιος καλήμέρα, Με τόσα φλάμπουρα λάμπει ο ουρανός

 Τώρα στο τέλος της ζωής μου,
την ώρα των απολογισμών,
σβήνουν απ' το μυαλό μου 
οι λεπτομέρειες και μένουν τα 
"Μεγάλα Μεγέθη".

Έτσι βλέπω ότι τα πιο κρίσιμα,
τα δυνατά και τα ώριμα χρόνια
μου τα πέρασα κάτω
από τη σημαία του ΚΚΕ.

Για το λόγο αυτό
θέλω να αφήσω αυτόν τον κόσμο
σαν κομμουνιστής.

Μίκης Θεοδωράκης

Άξιος ήν - Ή, μάλλον, Άξιος Εστί, το έργο του, ο πραγματικός Μίκης, του πενταγράμμου και του τουφεκιού θα ζει για πάντα

Υπάρχουν οι μεγάλοι άνθρωποι
- στην Τέχνη, θέλετε, στην Πολιτική, στην Ιστορία -
Και υπάρχουν και οι τεράστιοι.

Και υπάρχει και ο Μίκης.

Ο Μίκης που έβαλε την ποίηση στο στόμα του καθημερινού εργάτη,
Και που (αν)έδειξε την Ποίηση της καθημερινής πάλης

Ο Μίκης που έφαγε το ξύλο, τις κακουχίες, τις στερήσεις,
Για να αργήσουμε να τα φάμε και εμείς

Ο Μίκης που στο πεντάγραμμο απεικόνισε τη δική μας Γκουέρνικα,
Που βούτηξε την πένα της αθανασίας μέσα στο μελάνι του βούρκου

Ο Μίκης που εξαιτίας του τραγουδιέται ο Ρίτσος, ο Ελύτης, ο Λειβαδίτης και τόσοι άλλοι
Όχι στα κοσμικά σαλόνια,
Αλλά από τα παιδιά της φτωχολογιάς

Ο Μίκης της "Ελλαδίτσας", της "Ψωροκώσταινας",
Που τον τραγούδησε ο Κόκκινος Στρατός και  που για αυτόν δάκρυζε η Κούβα

Ο Μίκης που όλος ο ντουνιάς ήταν μικρός
Για να χωρέσει τον αναστεναγμό μας

Ο Μίκης που κατάφερε, με τη λεβεντιά του, να κερδίσει
Όλος ο κόσμος να τον φωνάζει με το μικρό του όνομα

- Πόσοι λίγοι δοξασμένοι, άραγε, το κατάφεραν αυτό; Ο Φιντέλ, Ο Χαρίλαος, Η Αλέκα;

Γεια σου και χαρά σου, λοιπόν, ωραίε μου λεβέντη! Να ξέρεις ότι, ό,τι πέρασες και ό,τι έγραψες, θα μείνει εδώ 

Όταν σφίγγουν το χέρι, ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο
Όταν χαμογελάνε, ένα μικρό χελιδόνι φεύγει μες απ' τ' άγρια γένεια τους
Όταν κοιμούνται, δώδεκα άστρα πέφτουν απ' τις άδειες τσέπες τους
Όταν σκοτώνονται, η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και με ταμπούρλα

Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι
Και το κελί μας κόκκινο ουρανό

Μάνα μη στενάζεις!
Μάνα μη θρηνείς!
Τώρα πέφτουν οι θρόνοι
Και τραντάζει η γης!

Αλλά χρη θαρρείν!
Άλλωστε,

Με τόσα φύλλα μας γνέφει ο ήλιος καλημέρα

Με τόσα φλάμπουρα λάμπει ο ουρανός

Είμαστε δυο

Είμαστε τρεις

Είμαστε χίλιοι δεκατρείς

Under the Flower Moon

Gentle moonlight through the trees
 Rustling leaves float in the air
The tale of woes, this feast of kings
The Gypsy Queen, so debonair
   Under the flower moon

Pour some starlight to our cups
Let the dance take us away
Fires fill our souls with light
Up to the first break of day
   Under the flower moon

Folklore masters, shamans' sons
Gather 'round for another dance
Crystal balls and veils are flung
Stomping feet, the tabor's rung
   Under the flower moon

The Majesty Tapes

 Η ποίησις είναι
Τα λόγια που δεν ξέρουμε
Σε γλώσσες που δε μιλάμε

Ένας ανάπαιστος, ίαμβος ή χαϊκού
Που συνθέτει ο άνθρωπος των σπηλαίων
Με το αίμα του

Ένα cel shaded δυστοπικό περιβάλλον
Που γίνεται από την απουσία σου,
Ωραίο φως

Ξεχασμένες θυσίες
Αναβίωσαν πάλι
Και ζητάνε εσένα, ποίηση

Dancing with myself

 Idolize your idol eyes
It's a nice day to start again

Λάβαμε θέση στο Πάνθεον
Ξεχνώντας την ανθρωπιά
Που μας έκανε θεό
Στα δεύτερα μάτια μας

I do (lies!)
Idolize
Idol eyes
Idol lies

Dark seas of Valinor

Sea waves calm my mind
Ethereal blue is all my eyes can find
Trapped in life, free to live, I'm
Slowly sinking in the sands of time

Rustling leaves, my memory
Swept away by fears of ivory
Purple haze in all my dreams
Purple rain pours in my seams

From the ground, they beckon me
"Come lay here, next to me
It won't hurt and you'll be free"

"But it's not where I want to be!"

Through the mask I bleed my eyes
As I inhale my blinding prescience spice
Present, past and alla the times
Will merge again in Paradise

Lady of the sea, she beckons me
"I promise you eternity
Come to me and shan't I see
Eternal sands of lo and lee"

"I told you once, I'll tell you now
I'd rather wear my thornish crown
Battles end from fate's dark hand
Before me tremble at the sands!"

Και διάβαζε πολύ

Είναι πάρα πολλά αυτά που θέλω να γράψω,
Με αποτέλεσμα να είναι τόσο συγκεχυμένα στο μυαλό μου
Που να μην ξέρω πώς να τα δομήσω, χωρίς να αναλωθώ σε απλή παράθεση γεγονότων, αλλά ούτε σε στείρο διδακτισμό.

Ένα άρθρο, όμως, αξίζει να το αναπαράγω

Μία δική μου συμβουλή για το "ευρύτερο συμφέρον":

   Μερικές φορές, ειδικά σε τέτοιες ιστορικές στιγμές (και, ναι, όπως κάθε μέρα, αλλά ειδικά τέτοιες μέρες, γράφεται Ιστορία, ακόμα και αν περνάει απαρατήρητη), πρέπει να κάνουμε θυσίες για το ευρύτερο συμφέρον, for the Greater Good. Όπως η κοινωνία επηρεάζει το άτομο πολύ περισσότερο από το ανάποδο (στη διαλεκτική σχέση ατόμου και κοινωνίας), το άτομο οφείλει να κάνει παραχωρήσεις, από τη μία, σε τέτοιες καταστάσεις, από την άλλη όμως θα ήταν καταστροφικό να κλείσει τα μάτια και να ακολουθεί ιδεοληπτικά αυτούς που ευθύνονται για αυτή την κατάσταση, αυτούς που έκαψαν το δάσος και τώρα μιλούν για αναδάσωση.

Τα μάτια ανοιχτά, γιατί επιδιώκεται κλίμα αποπροσανατολισμού α λα 1984, μαζί με μία τρομερή καταστολή των λαϊκών ελευθεριών, α λα V for Vendetta.  Λένε ότι είναι προσωρινό, για την καταπολέμηση της εξάπλωσης. Φαίνεται ότι ήρθαν για να μείνουν αυτά τα μέτρα. Εμείς τι θα κάνουμε, όμως;
Τα αυτιά ανοιχτά, γιατί προσπαθούν να θολώσουν τα νερά μεταξύ πραγματικότητας και μαζικής υστερίας.
Τα στόματα ανοιχτά, με φωνές αγώνα, γιατί η ελευθερία του λόγου ήδη ξεκίνησε να καταστέλλεται.
Το γόνατο αλύγιστο, η πλάτη ίσια, τα δόντια σφιγμένα, γιατί τα χειρότερα τα έχουμε μπροστά μας

Αλλά, περισσότερο, μία συμβουλή του Νίκου Ζαχαριάδη, από τα κελιά της εξορίας:

Αγάπα το κελί σου, τρώγε το φαϊ σου, και διάβαζε πολύ

"Μια φράση που τη μοιραζόταν ο Νίκος Ζαχαριάδης, ο ιστορικός  γραμματέας του ΚΚΕ, με τους συντρόφους του. Ήταν η συμβουλή του, ένα παρασύνθημα, για να κρατηθούν όρθιοι στις φυλακές και στις εξορίες.  Αλλά πάλι φαίνεται παράξενο: Πώς γίνεται να αγαπάς το κελί σου;…  

   Στην πορεία κατάλαβα (νομίζω).  Αυτό που λέγανε (νομίζω) ήταν ότι δεν παραιτείσαι ποτέ. Δεν σκύβεις ποτέ. Δεν συνθηκολογείς. Δεν τα παρατάς. Ποτέ. Παίρνεις δύναμη από ό,τι μπορεί να σου δώσει ζωή. Παίρνεις ζωή από την αγάπη για την ίδια τη ζωή. Από την αγάπη για την ομορφιά και το δίκιο. Από την αγάπη για τους ανθρώπους και τον τόπο σου. Ακόμα κι αν για τον τόπο σου, για την προκοπή του, χρειαστεί να ζεις μέσα στο «κελί» σου. Φροντίζεις το «κελί» σου, δεν το παρατάς, δεν απαρνιέσαι τον αγώνα και το όραμα να ξημερώσει το δίκιο στον τόπο σου. Και κάνεις ό,τι περνάει από το χέρι σου για να είσαι παρών και ετοιμοπόλεμος σε αυτό τον αγώνα. Δεν καταθέτεις τα όπλα. Φροντίζεις  να συντηρείς τις βιολογικές αντοχές σου, αλλά και τη σπίθα στο μυαλό σου.  Αν είναι να γράψεις Ιστορία, να γίνεις μέρος του λαού που θα γράψει τη δική του Ιστορία, πρέπει να σε παίρνουν τα πόδια σου. Και να δουλεύει το μυαλό σου.

Προφανώς και δεν αγαπούσαν ποτέ το κελί με την έννοια που εμείς έχουμε στο μυαλό μας. Αλλιώς δεν θα δραπέτευαν από τα μπουντρούμια ο Μπεζεντάκος, οι 27 των Βούρλων, οι 9 του Συγγρού, οι 8 της Αίγινας κοκ. Αγαπούσαν, ήταν αφοσιωμένοι σε ό,τι τους είχε οδηγήσει στο κελί. Αυτό ήταν το “κελί” τους: Το πάθος τους για την ελευθερία. Και αυτό τους έκανε αλύγιστους. Η στράτευσή τους με την ανώτατη μορφή ελευθερίας: Την κοινωνική απελευθέρωση. Και η απόφασή τους ότι ο αγώνας, όσο δύσκολα κι είναι τα πράγματα, δεν σταματάει. Ποτέ.

   Για τις γενιές που ακολούθησαν, για τη δικιά μου γενιά, το κελί έγινε κάπως πιο «ευρύχωρο». Το φαγητό «γρήγορο». Δεν είμαστε η γενιά που μπορεί να δίνει συμβουλές για «κελιά». Ούτε να κάνουμε μαθήματα για τη δύναμη της ψυχής που χρειάζεται για να «καταπιείς» τις σωματικές κακουχίες και την ανάξια πλερωμή που επιφύλαξε η «δημοκρατία» ενάντια στους αγωνιστές για δημοκρατία. Είμαστε, όμως, μια γενιά που την έχουν στριμώξει στα δικά της κελιά. Και το θέμα είναι αύριο, όταν θα βγούμε έξω στην πρότερή μας «ελευθερία», να μην επιτρέψουμε στους κάθε λογής «δεσμοφύλακες» να διοικούν μετατρέποντας την αναποδιά σε ευκαιρία τους, όπως έκαναν με την οικονομική κρίση. Γιατί αύριο – μην έχουμε αμφιβολία – θα μας δουν σαν τα πειραματόζωα που έμαθαν ή ακόμα και «αγάπησαν» να ζουν και να τους φέρονται σαν σε φυλακισμένους – «ελεύθερους».

   Γι’ αυτό το χρέος μας, σε άλλες συνθήκες, με άλλες αφορμές, αλλά λόγω τελικά των ίδιων αιτίων, παραμένει ίδιο και ατόφιο. Να σταθούμε όρθιοι. Κι αν θέλουμε να είμαστε άξιοι γιοί των πατεράδων μας, θα κριθούμε, τελικά, από το αν γίνουμε άξιοι πατεράδες για τα παιδιά μας. Αν αξιωθούμε να τους μεταφέρουμε το μήνυμα και μαζί τη φλόγα της αντοχής, της συντροφικότητας, της πειθαρχίας και της απελευθέρωσης κάθε φορά που το «κελί» – όπως τώρα – θα στενεύει. "

- Νίκος Μπογιόπουλος

ΥΓ: Σε τέτοιες στιγμές φαίνεται η (όχι και τόσο) ενστικτώδης αντίδραση του καθενός και καθεμίας, όντες αντιμέτωποι με μία ριζικά μεταλλασσόμενη πραγματικότητα. Βλέπουμε τις ρητορικές μίσους των επίσημων εκπροσώπων εναντίον των προσφύγων, αλλά βλέπουμε και τις πράξεις αλληλεγγύης. Βλέπουμε τις προτροπές προς τους θεοσεβούμενους να συνεχίσουν να κοινωνούν, σε ένα ιδιότυπο φαινόμενο ευγονικής (ας μην ξεχνάμε ότι ανήκουν στον μη οικονομικά ενεργό πληθυσμό, γιατί το κράτος να τους παρέχει σύνταξη;), αλλά βλέπουμε και τις αυθόρμητες πράξεις συμπολιτών μας που προθυμοποιούνται να τους εξασφαλίζουν φάρμακα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης, αν οι ίδιοι αδυνατούν να πηγαίνουν για αυτά. Βλέπουμε το "θαύμα του Δυτικού κόσμου" να αρνείται τα δωρεάν τεστ αλλά βλέπουμε και τη Μεγάλη Σοσιαλιστική Κούβα να δέχεται το αποκλεισμένο κρουαζιερόπλοιο. Κυρίως, όμως, βλέπουμε το σύστημα το σάπιο, όπως εδώ και αιώνες το χαρακτηρίζουν κάποιοι "γραφικοί" να κλυδωνίζεται τόσο, ώστε να φαίνεται η γύμνια του και το κακοφορμισμένο του σώμα. Βρίσκεται μεταξύ σφύρας κι άκμονος, σφυροκοπεί επειδή σφυροκοπείται αλύπητα
Αύριο θα προσπαθήσει να ανοικοδομηθεί πάνω στα απομεινάρια του τσακισμένου λαού που εκμεταλλεύεται και καταπιέζει. Εκεί, θα δοθεί η μητέρα των μαχών για να μη γείρει η ζυγαριά υπέρ του. Πού θα είμαστε εμείς;

Solo el pueblo salva al pueblo

Popule tremendae majestatis,
Qui salvandos salvas gratis
Salva omnes, fons pietatis

Emotions in motion

And, suddenly, the eyes pour
Like tears in the rain
A distant thunder, lighting the dark
While souls remained lightless, lifeless
                                    and weighted pain

The feelings ran so deep
The secrets that I keep
Reveal the fault in the stars of
The dragons in the darkness

No more who I used to not be
I raised my hand whilst fighting
The shadows of eternity
This broken child has made himself a man
                                     Now I'm back

Constellations reveal our deepest emotions

How long can we run

Till our subsided fears catch up to us?

How long can we be afraid

Till hope within rises like the burning phoenix?

Vicarious

Zombies on parade
Searching for a fix
Fearing not the bliss
But the opium of the new age

Fear the junkies of TV
Of stereo and PC
They won't pause for some hope
Meeting an untimely end

Seek not the truth that is
But the truth that fits
Feed not on reality
But on apathy
   nonsense for anyone, after all

   "Much better you than I"

The world is hostile
So seductive for a ride
Upon the grey colours
Of a sky discarded

Signs of lobotomy
A pair of implicit seduction
   by the needle
A feel of rosy lips
That we'll never feel again

A stare into nothing
Two blank eyes
Of a piercing gaze
That wards us so much
In a time we try not to be alive


And
Well
We live
A life that is alive
No more

Stat Roma pristina nominae

Sed

Non nomina nuda tenemus

Autem

Plena significationis

Θέλετε δέντρα ανθίσετε, θέλετε μαραθείτε

Υποσχέσου μου ότι θα είσαι καλά
Και τότε θα γαληνέψει η θάλασσα
Και μόνο τότε θα κοπάσει η θύελλα
Και τότε θα θα βρω νόημα πέρα από τα μάτια σου

Δύο σταλιές ουρανού
Κάτω από το βαθύ όνειρο
Ενός παιδιού
Που μετράει το άπειρο

Ο ουρανός

Τον κόσμο εμείς θα φέρουμε στα μέτρα μας
Πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του

Δεν έχει χώμα άλλο τούτη η γη
Οι θαμμένοι κάνουν χώρο
Γιατί οι ζωντανοί σκοτώνονται αργά
Τα σπαρτά, ο ανθός καίγεται από την αρχή
   από κάτου

Πού να πας; Σε φωνάζουν οι τιμημένοι
Τι να κάνεις όταν ο ήλιος
   ο Κόκκινος
   ο ολόλαμπρος
      σε προστάζει;

Ανάλαβε το χρέος σου
Στο θάνατό τους σκάψε για ζωή
Γιατί δε σε ξέχασε
   δε σε εγκατέλειψε
      σου υπενθύμισε το χρέος σου

Δε στέκεται το δάκρυ στο άγριο πρόσωπο
Δε σηκώνεται ο πόνος στα πληγωμένα χέρια
Ο ουρανός σε βλέπει

Κάτω από την πέτρα
Πάνω από το δέντρο
Πάνω από τη ζωή

Σου φωνάζει η αρμονία να εκπληρώσεις το χρέος σου στη ζωή

Μια φωνή: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Μια ζωή: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Μία μονάδα, μία ομάδα, ένας κόσμος ολόρθος
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Σπάει η πέτρα, βγαίνει η ζωή
Λυγίζει η κάννη, χώνεται μολύβι και ουρανός
Ο ουρανός ποτέ του δεν σε ξέχασε

Με τον καιρό, θα πάψει η πέτρα
Με τη βροχή θα κρυφτεί το δάκρυ
Μέσα από τα γένια των νεκρών γεννάται η ελπίδα
Μέσα στην καρδιά των ζωντανών η ελπίδα σου τείνει το χέρι

Φτάνει να σηκωθείς

Ο ουρανός ποτέ του δεν σε ξέχασε
Κάπα Κάπα Έψιλον, Κάπα Κάπα Έψιλον
Η ώρα σταματά
Με μια ανάσα
Με την αριστερή υψωμένη
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Ο ουρανός σε βλέπει
Να χαίρεσαι για τη βροχή που ρίχνει
Ο ιδρώτας σου είναι η απόδειξη της ελευθερίας σου

Πιάνεις το χέρι. Eίναι δικό σου. Nοτισμένο απ' την αρμύρα.

Δικιά σου η θάλασσα. Σαν ξερριζώνεις τρίχα απ' το κεφάλι τής

      σιωπής

στάζει πικρό το γάλα της συκιάς. Όπου και νάσαι ο ουρανός σε

      βλέπει.

Στρίβει στα δάχτυλά του ο Αποσπερίτης την ψυχή σου σαν τσιγάρο

έτσι ναν τη φουμάρεις την ψυχή σου ανάσκελα

βρέχοντας το ζερβί σου χέρι μες στην ξαστεριά

και στο δεξί σου κολλημένο το ντουφέκι-αρραβωνιαστικιά σου

να θυμηθείς πως ο ουρανός ποτέ του δε σε ξέχασε

Γ. Ρίτσος

Το υπερούσιο μέταλλό σου

Όταν με αγάπησες ήμουν Πανσέληνος
Όταν σε αγάπησα ήμουν θεός

Η ποίηση γράφτηκε
Από την ανάγκη μας για ζωή
Το καταφύγιο των τρελών

Το ορμητήριο των επαναστατών

Σχίζει, δαγκάνει
Τους ουρανούς το στέμμα σου. Το φως σου
Χωρίς να καίει, τυφλώνει το λαό σου

Πολλές οι αμαρτίες, που θα διαβάσουν
Οι γενεές, όταν θα σε παρομοιάσουν
Με πορτραίτο του Dorian Gray

Magnificence of the waves

Soulless monsters crawling in the deep
When the abyss smiles at you
Canons shatter our glass perception
Under heavy rain

We live in a beautiful world
In a perfectly imperfect dream
A murder of imploding crows
Of an expanding universe

Sometimes I wish things stayed the same
            Sometimes I thank God for the heartaching pain
Open your eyes

For can't you see?
Or maybe you just don't 
Look any

                                                                            more

Αναφορά στον Μαγιακόφσκι

Αυτές οι στροφές δεν είναι εγκωμιαστικές
Μα δεν θα έγραφε κι αυτό το χέρι ύμνους
Ποια γραφή να φτάσει να αγγίξει
Το έπος του απλού ανθρώπου;

Το μόχθο του μεροκαματιάρη
Το βάσανο του μαθητή
Τα δάκρυα που στάζουν από το μέτωπο της μάνας, τίμιος ιδρώτας
Όταν δεν βλέπει το παιδί λόγω δουλειάς;

Κανείς δεν θα μπορούσε να γράψει κάτι τέλειο
Ή θα ήταν τρελός ή θα ήταν ο κανείς
Το μεγαλείο της καθημερινής ζωής, εκεί σκυμμένο,
                                               να σου που ορθώνεται,
Είναι μόνο αυτό η Ποίηση

Γράφεις για να υπηρετήσεις αυτούς
Γράφεις για να ξεσηκώσεις τους άλλους
Για να ορθωθεί περήφανα το λάβαρο του πόνου
Και να κατακτηθεί η ίδια η ζωή

Ορθό μπροστά στο καυτό μολύβι
Να προταχθεί το προλεταριάτο
Το κόκκινο του αίματος, στο μυαλό και στην καρδιά σημαία
"Όλων των χωρών ενωθείτε!" η τίμια κραυγή

Με ένα ρεβόλβερ στο χέρι
Και στο κεφάλι μας τον Λένιν

Metropolis Pt.1

Αρχικά ερωτικό τραγούδι, συνδέεται με το παρακάτω

Άλωση των Αχαιών, αέναη Αθήνα
Βρίθεεις βροντερούς βρυχηθμούς βοώντων
Γιατί για γέφυρες γανώσαμε το γιόμα
   γρατζουνώντας τις γωνιές σαν γάτες
Δρασκελίζοντας διαστήματα διαλυμένα από τα δεν
Ερχόμενοι επονείδιστα να εξετάσουμε εσένα

Ζητάμε ζέση, ζητιάνοι ζωντανοί
Ή ηγούμενοι από ηθική ηδονή
Θαρρείς και θάφτηκε της θάλασσας το θύμα
   θαρρείν χρη, ένα θαύμα
Ιερόσυλα ιδροκοπούμε, ιντριγκάροντας την ιστορία
Κηρύττοντας τους καθαριους κόπους του κόσμου

Λαγνοκοιτώντας το λούστρο της λύσσας, λαδώνοντας τις λάμπες
Μακελεύουμε μια μακροημέρευση που μοιάζει με μελωδία

Self immolation makes charcoal of our dreams
Act of compassion is to not let this be forgiven

I'll make weapons out of our imperfections
I found music in our dissonance