Don Giovanni

Tempo piu non v'e 

Είμαστε σα την όπερα του Don Giovanni εμείς οι δύο, πατέρα

Ακόμα, ύστερα από όλα αυτά, ακόμα με φοβίζεις

Ακόμα  κάθομαι κουλουριασμένος στο κρεβάτι μου, 
   κι έχουν περάσει τόσα χρόνια

Και θα δεις, στο τέλος θα βγαίνεις από τον τάφο σου
   και θα με τυρρανάς

Και πάλι
Οι δαίμονες μεγαλώνουν
Κι εγώ συνεχίζω να παλεύω

Και τα δάκρυα πέφτουν
Στα μάγουλά μου
Τόσο απαλά

Επιβεβλημένα προσωπεία

Κι εγώ να σου χρωστάω που ζω 

Ακόμα φοράμε μάσκες
Κι ακόμα στους ρόλους μας αφοσιωμένοι
Κι είμαστε στην άκρη της σκηνής
Κοιτώντας κάτω
Κι η απόσταση ανάμεσα σε εμάς και το κοινό φαντάζει άπειρη

Ως πότε θα παίζουμε τους ρόλους;
Ως πότε θα κατοικούμε ως επιβεβλημένα προσωπεία
                          ο ένας στον άλλο;
Θα περιμένουμε ο ένας να τελειώσει τα λόγια του ο άλλος
                          για τη σειρά του;

Γιατί εγώ δε θέλω αυτό
Γιατί δε θέλω να με κρατάει κάτι από τα όνειρά μου
Και γιατί τα ονειρά μου είσαι εσύ 

Γιατί είσαι εσύ
Γιατί το εσύ και το εγώ κάνουν το εμείς
Για τα πάντα που είσαι
Από το πιο σκοτεινό σημείο του μυαλού σου
Μέχρι το φως που κλείνεις στην καρδιά

Γιατί σ'αγαπάω

And look at me
As I'm dying
A death so sweet
And so light
For he who never died
Can never say one lived
And the stage seems so dark
And so mundane as you shall
Not appear, nor haveth you
Woken the dreaded Ophelia from her sleep place
Nor the mighty love of Julliet
Prevented the dagger from scarring her silk skin


Γιατί η αγάπη είναι μια τράπουλα σημαδεμένη
Κι όλοι εμείς στα νύχια της οι βαφτισμένοι
Κι αν η αγάπη είναι γεμάτη σημάδια να μαντέψω
Συγχώρα με αν δεν προλαβαίνω πάντα να τα δω
Συγχώρα με που προλαβαίνω πάντα να αμυνθώ

Από το άπειρο σε εσένα

Στους δρόμους των ονείρων σου θε' να'ρθω
Το δροσερό χαλάζι των ματιών σου για να πιω


Και σε κοιτάζω
Και σε μυρίζω
Και σε λατρεύω

Σου δέομαι:
Κρύψου, γίνε αόρατη για όλους, ορατή μόνο σ' εμένα
Καλυμμένη απ' τα μαλλιά ως τα νύχια των ποδιών με σκοτεινό διάφανο πέπλο
διάστικτο απ' τους ασημένιους στεναγμούς εαρινών φεγγαριών 


Είμαστε τόσο ψηλά
Και τα βήματά μας ελαφριά
Κι οι καρδιές μας διχαμένες


Μη φεύγεις. Μη φεύγεις. Τόσο υλική, τόσο άπιαστη 


Κι εγώ σ' αγαπάω
Και σε προσέχω
Και πεθαίνω για σένα κάθε μέρα


Φυλάξου. Εσένα ζητούν. Κρύψου βαθύτερα στα χέρια μου
Το τρίχωμα της κόκκινης κουβέρτας που μας σκέπει, διαρκώς μεγαλώνει
Γίνεται μια έγκυος αρκούδα η κουβέρτα


Κι αν η μοίρα
Επιφυλάσσει παιχνίδια
Δε θα μου πάρει την αγάπη μου για σένα, ακούς; 

Ποτέ και ποτέ δε σταμάτησα να σ' αγαπάω



Κάτω από τη κόκκινη αρκούδα ερωτευόμαστε απέραντα, πέρα απ' το χρόνο κι απ' το θάνατο πέρα, σε μια μοναχική παγκόσμιαν ένωση
 Τι όμορφη που είσαι Η ομορφιά σου με τρομάζει
Και σε πεινάω Και σε διψάω Και σου δέομαι: Κρύψου


Ποτέ και ποτέ δε σταμάτησα να σ' ερωτεύομαι


Να με θυμάσαι- μούλεγες- έτσι
έτσι να με θυμάσαι με τα λερωμένα πόδια μου με τα μαλλιά μου
ριγμένα στα μάτια μου- γιατί έτσι βαθύτερα σε βλέπω. Λοιπόν,
πώς νάχω πια τη φωνή. Ποτέ της η Ποίηση δεν περπάτησε έτσι
κάτω από τις πάλλευκες ανθισμένες μηλιές κανενός Παραδείσου

Ποτέ και ποτέ δε σταμάτησα να αναπνέω εσένα


Μικρό κορίτσι με τα βήματα χαμένα,
τυχαία γόνατα ξεκούρασαν τα οστά μου
μα πάντα θα `ρχομαι απ’ τ’ άπειρο σε σένα
με το χαμόγελό σου στη ματιά μου

 

I think this is a song of hope

  Does anybody remember laughter?


  Πέρασαν ώρες από τότε που έφυγε η Μαργαρίτα, κι ο Αχιλλέας ξεφυσούσε ανήσυχος: «Κι αν έγινε κάτι; Τόσες ώρες λείπει» Σηκώθηκε να ανοίξει την τηλεόραση, και καθώς επέστρεφε στη θέση του είδε το σημείωμά της στο τραπέζι: Γεια σου αγάπη μου! Πήγα να δω τη μαμά μου. Θα γυρίσω κατά τις εννιά"

   Είχε πάει δέκα και μισή και το αγόρι ανησυχούσε πολύ. Τελικά άνοιξε η πόρτα κι η εικόνα της κοπέλας με τα βρεγμένα ρούχα ξεδιπλώθηκε μπροστά του. «Συγγνώμη που άργησα», είπε, «αλλά η κίνηση στο κέντρο είναι φοβερή». Τίναξε τα μαλλιά της και το φως που έμπαινε από τη λάμπα έξω φώτιζε γλυκά το υπέροχο πρόσωπό της. Στη θέα της το μυαλό του γαλήνεψε, η καρδιά του ημέρεψε, και στα χείλη του σχηματίστηκε ένα χαμόγελο. Σηκώθηκε, την πήρε αγκαλιά και της ψιθύρισε: «Μην πεις τίποτα άλλο». Απλά ήταν εκεί, μπορούσε να την αγκαλιάσει. Κάθε φορά να συμβαίνει αυτό; Κάθε φορά

   
   Ο Αχιλλέας γύρισε σπίτι κι άνοιξε τα φώτα. Το πρόσωπό του ανέκφραστο, οι κινήσεις μηχανικές. Έβγαλε τα παπούτσια του, γδύθηκε και πήγε στην κρεβατοκάμαρα. Πλησίασε το κομοδίνο και άνοιξε το συρτάρι. Το σημείωμά της ήταν εκεί, όπως κάθε σημείωμα που του άφησε. Έκλεισε τα μάτια του και κοιμήθηκε επιτόπου. Στα όνειρά του την είχε ακόμα αγκαλιά

   Βλέπεις, ανάλογα με το πώς το βλέπει κανείς, η ζωή είναι πολύ μεγάλη ή πολύ μικρή. Αρκετά μεγάλη να χωρέσει εμάς, κι αρκετά μικρή να σπαταλάμε χρόνο και δυνάμεις για ασήμαντα πράγματα. Δεν είναι η ζωή για να αφήνεις μέρα αργίας. Η ζωή είναι για να ζήσεις κάθε λεπτό της όπως εσύ θέλεις. Και μην ξεχνάς

   Κρατάς το δυνατότερο όπλο απ' όλα. Για δες λίγο μέσα σου

Φωτιά στο λιμάνι

Φωτιά στις καρδιές


   Δεν είναι ωραίο να παραλείπεσαι, έχεις δίκιο


   Αλλά δεν πρέπει να ανησυχείς και να αφήνεις το σκοτάδι να πνίγει τη φωτιά


   Απλά ηρέμησε και βάλε φωτιά σε ό,τι θέλεις να κρατήσεις

Πανέμορφο, έτσι; http://el.wikipedia.org/



   Η ζωή είναι γεμάτη σκοτάδι, το ζήτημα είναι αν εμείς ξεπεράσουμε τα νεύρα, το φόβο και τη λύπη κι ανάψουμε φωτιά για να βλέπουμε μπροστά μας καθώς πηγαίνουμε στο φως

Serenity of dreams

Sleep sugar, let your dreams flood in 

Turning the keys on the door
The keylock falls on the floor
Into the home, between the walls
A little drop of stardust falls

In the bedroom a picture of you
Fragments of Heaven I once knew
A smile on the heart arose
All the pain in the world is no more close

A servant in Heaven once said
That dreams are wishes of the dead
A gift to the living from above
To ascend the stairway of love

Dreams are to be lived, he told me
Or the pyreflies drown in the sea
Go, grab your dreams and live them right!
Or the brightest day will be the darkest night

And tired as I go to sleep
And as I close the drapes
A line of bright light enters in a leap
And takes my dreams' shapes


   Realistic people with practical aims are rarely as realistic or practical in the long run of life as the dreamsers who pursue their dreams
Hans Selye

Love always, Charlie

  Dream yourself a dream come true


   Χίλιες φορές θα πέσεις, χίλιες και μια θα σηκωθείς

Because I know there are people who say all these things don’t happen. And there are people who forget what it’s like to be sixteen when they turn seventeen. I know these will all be stories some day, and our pictures will become old photographs. We all become somebody’s mom or dad. But right now, these moments are not stories. This is happening. I am here, and I am looking at her. And she is so beautiful. I can see it. This one moment when you know you’re not a sad story. You are alive. And you stand up and see the lights on the buildings and everything that makes you wonder. And you’re listening to that song, and that drive with the people who you love most in this world. And in this moment, I swear, we are infinite