Ο ουρανός

Τον κόσμο εμείς θα φέρουμε στα μέτρα μας
Πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του

Δεν έχει χώμα άλλο τούτη η γη
Οι θαμμένοι κάνουν χώρο
Γιατί οι ζωντανοί σκοτώνονται αργά
Τα σπαρτά, ο ανθός καίγεται από την αρχή
   από κάτου

Πού να πας; Σε φωνάζουν οι τιμημένοι
Τι να κάνεις όταν ο ήλιος
   ο Κόκκινος
   ο ολόλαμπρος
      σε προστάζει;

Ανάλαβε το χρέος σου
Στο θάνατό τους σκάψε για ζωή
Γιατί δε σε ξέχασε
   δε σε εγκατέλειψε
      σου υπενθύμισε το χρέος σου

Δε στέκεται το δάκρυ στο άγριο πρόσωπο
Δε σηκώνεται ο πόνος στα πληγωμένα χέρια
Ο ουρανός σε βλέπει

Κάτω από την πέτρα
Πάνω από το δέντρο
Πάνω από τη ζωή

Σου φωνάζει η αρμονία να εκπληρώσεις το χρέος σου στη ζωή

Μια φωνή: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Μια ζωή: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Μία μονάδα, μία ομάδα, ένας κόσμος ολόρθος
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Σπάει η πέτρα, βγαίνει η ζωή
Λυγίζει η κάννη, χώνεται μολύβι και ουρανός
Ο ουρανός ποτέ του δεν σε ξέχασε

Με τον καιρό, θα πάψει η πέτρα
Με τη βροχή θα κρυφτεί το δάκρυ
Μέσα από τα γένια των νεκρών γεννάται η ελπίδα
Μέσα στην καρδιά των ζωντανών η ελπίδα σου τείνει το χέρι

Φτάνει να σηκωθείς

Ο ουρανός ποτέ του δεν σε ξέχασε
Κάπα Κάπα Έψιλον, Κάπα Κάπα Έψιλον
Η ώρα σταματά
Με μια ανάσα
Με την αριστερή υψωμένη
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Ο ουρανός σε βλέπει
Να χαίρεσαι για τη βροχή που ρίχνει
Ο ιδρώτας σου είναι η απόδειξη της ελευθερίας σου

Πιάνεις το χέρι. Eίναι δικό σου. Nοτισμένο απ' την αρμύρα.

Δικιά σου η θάλασσα. Σαν ξερριζώνεις τρίχα απ' το κεφάλι τής

      σιωπής

στάζει πικρό το γάλα της συκιάς. Όπου και νάσαι ο ουρανός σε

      βλέπει.

Στρίβει στα δάχτυλά του ο Αποσπερίτης την ψυχή σου σαν τσιγάρο

έτσι ναν τη φουμάρεις την ψυχή σου ανάσκελα

βρέχοντας το ζερβί σου χέρι μες στην ξαστεριά

και στο δεξί σου κολλημένο το ντουφέκι-αρραβωνιαστικιά σου

να θυμηθείς πως ο ουρανός ποτέ του δε σε ξέχασε

Γ. Ρίτσος

Το υπερούσιο μέταλλό σου

Όταν με αγάπησες ήμουν Πανσέληνος
Όταν σε αγάπησα ήμουν θεός

Η ποίηση γράφτηκε
Από την ανάγκη μας για ζωή
Το καταφύγιο των τρελών

Το ορμητήριο των επαναστατών

Σχίζει, δαγκάνει
Τους ουρανούς το στέμμα σου. Το φως σου
Χωρίς να καίει, τυφλώνει το λαό σου

Πολλές οι αμαρτίες, που θα διαβάσουν
Οι γενεές, όταν θα σε παρομοιάσουν
Με πορτραίτο του Dorian Gray

Magnificence of the waves

Soulless monsters crawling in the deep
When the abyss smiles at you
Canons shatter our glass perception
Under heavy rain

We live in a beautiful world
In a perfectly imperfect dream
A murder of imploding crows
Of an expanding universe

Sometimes I wish things stayed the same
            Sometimes I thank God for the heartaching pain
Open your eyes

For can't you see?
Or maybe you just don't 
Look any

                                                                            more

Αναφορά στον Μαγιακόφσκι

Αυτές οι στροφές δεν είναι εγκωμιαστικές
Μα δεν θα έγραφε κι αυτό το χέρι ύμνους
Ποια γραφή να φτάσει να αγγίξει
Το έπος του απλού ανθρώπου;

Το μόχθο του μεροκαματιάρη
Το βάσανο του μαθητή
Τα δάκρυα που στάζουν από το μέτωπο της μάνας, τίμιος ιδρώτας
Όταν δεν βλέπει το παιδί λόγω δουλειάς;

Κανείς δεν θα μπορούσε να γράψει κάτι τέλειο
Ή θα ήταν τρελός ή θα ήταν ο κανείς
Το μεγαλείο της καθημερινής ζωής, εκεί σκυμμένο,
                                               να σου που ορθώνεται,
Είναι μόνο αυτό η Ποίηση

Γράφεις για να υπηρετήσεις αυτούς
Γράφεις για να ξεσηκώσεις τους άλλους
Για να ορθωθεί περήφανα το λάβαρο του πόνου
Και να κατακτηθεί η ίδια η ζωή

Ορθό μπροστά στο καυτό μολύβι
Να προταχθεί το προλεταριάτο
Το κόκκινο του αίματος, στο μυαλό και στην καρδιά σημαία
"Όλων των χωρών ενωθείτε!" η τίμια κραυγή

Με ένα ρεβόλβερ στο χέρι
Και στο κεφάλι μας τον Λένιν

Metropolis Pt.1

Αρχικά ερωτικό τραγούδι, συνδέεται με το παρακάτω

Άλωση των Αχαιών, αέναη Αθήνα
Βρίθεεις βροντερούς βρυχηθμούς βοώντων
Γιατί για γέφυρες γανώσαμε το γιόμα
   γρατζουνώντας τις γωνιές σαν γάτες
Δρασκελίζοντας διαστήματα διαλυμένα από τα δεν
Ερχόμενοι επονείδιστα να εξετάσουμε εσένα

Ζητάμε ζέση, ζητιάνοι ζωντανοί
Ή ηγούμενοι από ηθική ηδονή
Θαρρείς και θάφτηκε της θάλασσας το θύμα
   θαρρείν χρη, ένα θαύμα
Ιερόσυλα ιδροκοπούμε, ιντριγκάροντας την ιστορία
Κηρύττοντας τους καθαριους κόπους του κόσμου

Λαγνοκοιτώντας το λούστρο της λύσσας, λαδώνοντας τις λάμπες
Μακελεύουμε μια μακροημέρευση που μοιάζει με μελωδία

Self immolation makes charcoal of our dreams
Act of compassion is to not let this be forgiven

I'll make weapons out of our imperfections
I found music in our dissonance

Αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι

Πικρόγελως μη φεύγει, σταυραϊτέ μου

Γιατί σε εσένα έτυχε ο κλήρος της ζωής

Και αν τα μάτια σου θλιμμένα ατενίζουν

Είναι γιατί κοιτάξανε πιο μακριά από όλους

Και αν πέθανες, και αν δε θάφτηκες

Παραμένεις ζωντανότερος από τους ζωντανούς

Και αν κανείς - νομίζεις - δεν σε τραγουδάει τώρα πια

Είναι γιατί σε μάθαιναν νανούρισμα στην κούνια

Ένα τροπάρι γνωστό, ο ρυθμός αργός και στιβαρός,

Όπως οι οπλές του αλόγου στα δύσβατα βουνά

Οι στίχοι μιλούν για ήρωες

Και πράξεις τους "ανίερες"

Τα χέρια πιάνονται σαν τις ζώνες, χιαστί

Μα για μένα θα μείνει πάντα η καρδιά η φλογερή

Ο αγώνας για το βασίλειο της ελευθερίας

Η αγάπη μου για την αγάπη σου, το πάθος το κοινό μας

Ότι η γης αυτή θα αλλάξει γιατί πρέπει να αλλάξει

Το σφυροδρέπανο το κάναμε αστέρι του δικού μας Βορρά

Σε έναν δρόμο στρωμένο με αγκάθια

Η κόκκινη

   Από το δικό μας αίμα,

      κουβέρτα που μας αγκάλιασε

Το στερνό μας λιανοτράγουδο:

Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε!

Ave, Caesar Auguste

Expectantes diem ellam este
Diem irae et furiae iustae
Ventura erit hominibus
Paeteriti scelerum iudicandi

Meditate viros bonos
Sive ut illi dicunt
Indulgentia oraturi et clementia
Quia Deus non habebit Dedus
Quae dies erit illa
Quam homines judicandi sunt
Quantus tremor est futurus
Quando Deus iratus sit cum eos
Iudicaturus eos damnadit
In infernum aeternam tolis eos usti erunt

Quando tempus est futurus
Senex et augustus
   onmituens et atrox
   senex e augustus
Illi annos amplis non obcete ad eum
Quia irridebi te atqui occideret ad hoc momentum

Rex tremendae majestatis
Qui salvandos salvas gratis
Salve me, fons pietatis