Diary of a madman

   Έργα κι ημέραι μιας βασανισμένης ψυχής

Ημερολόγιο - Μέρα 3.689

   Ημερολόγιο, να τρελαθώ κοντεύω. Είμαστε τρελοί σ' έναν τρελό κόσμο. Γιατί υπάρχει τόση παραφροσύνη σε έναν τόσο όμορφο και σιωπηλό πλανήτη;

   Δεν το αντέχω, Ημερολόγιο. Δεν το αντέχω. Κανέναν, Τίποτα. Κυριακή, δεύτερη εβδομάδα νηστείας, και - όπως ΚΑΘΕ Παρασκευή που μου αποτρέπει τη μελέτη(θέλουν να περάσω και Νομική, και με ειρωνεύονται όταν δε διαβάζω, οι κακομοίρηδες) - σπίτι της θεούσας γιαγιάς, η οποία έχει φτιάξει φαγητά που θα χόρταιναν τουλάχιστον δυο οικογένειες απόρων (μόνο που τίποτα, ΤΙΠΟΤΑ δεν πηγαίνει εκεί). Όλο αυτοί το τρώνε, "τρώνε και μένει και μαγιά", που λέει κι ο Μακρυγιάννης - αμφιβάλλω αν τα ήξερε αυτά τα ανδρεία κι ιστορικά λόγια κανείς από τους συντραπεζίτες.Τόσο κοσμικά τα ενδιαφέροντά τους: Το τι θα φάνε, το πώς θα ντυθούν, το πόσο θα πιουν, θα καπνίσουν, θα παραπονεθούν για την κατάσταση που επικρατεί και θα κοιμηθούν τον ύπνο του δικαίου.Μεγάλη μαγκιά...

   Τι γράφω, Θεέ μου...

Ημερολόγιο - Ημέρα 4009

    Πού πήγε το αλτρουϊστικό πνεύμα; Πού πήγε η έννοια της θρησκείας; Ξέρεις την άποψή μου για το Θεό: Είναι μια φανταστική οντότητα που ορίζουμε, επειδή εξυπηρετεί τους ενδόμυχους φόβους που όλοι έχουμε. Ως εκ τούτου, ο Θεός είναι ο ίδιος μας ο εαυτός, ο Θεάνθρωπος ενσαρκώνεται στον καθένα μας. Και πάλι πού είναι η αγάπη για το συνάνθρωπο, πού είναι το νόημα της Αγάπης, όπως είπε ο Ιησούς; Την Παρασκευή αγόρασα φαγητό για ένα παιδί του δρόμου, κι αυτοί σκοτίζονται για τη λατρεία σε ένα πρόσωπο που έκανε τα ίδια. Πολύ θρήσκοι, πράγματι. Κι αν ο Θεός τους τούς λέει να χτίζουν τέτοια:

   τη στιγμή που εκατομμύρια παιδιά λιμοκτονούν:

Τότε (κι ελπίζω να μην καώ στην πυρά για τα λόγια μου...) δεν είστε παρά μαλάκες.

Αηδία.

Ημερολόγιο - Ημέρα 4582

   Ημερολόγιο, ο θυμός με κατακλύει.Δεν ξέρω τι έχω, πόσο θα το έχω και γιατί. Προσπαθώ να το θάψω. Βαθιά. Μα δε μπορώ. Σε έβλεπα! Τα μάτια μας συναντήθηκαν όταν μου έκλεβες τη ζωή! Δεν έχω πια να φάω, κι εσυ σκορπίζεις τις χρυσές σταγόνες του αγιασμού άσκοπα; Πού είναι η ανθρωπιά σου; Πρέπει να ηρεμήσω... μα δε μπορώ.Κάτι ανάμεσα στα δάχτυλα του αριστερού μου χεριού με πονάει...

   Είναι η τρέλα που με κατακλύει...Θεέ μου, σε παρακαλώ. Γονυκλινής, σε προσκυνώ... Βοήθησέ με.

Ημερολόγιο - Ημέρα 4599

   Καινούρια χιλιάδα ημερών έρχεται. Καινούριος κύκλος νόησης και παράνοιας θα χτυπήσει το βασανισμένο κορμί. Ημερολόγιό μου... με φοβάμαι. Φοβάμαι ποιος είμαι. Τι είμαι. Τι έχω γίνει. Το βλέπω στα μάτια όλων όσοι με βλέπουν. Το αισθάνομαι στα δικά μου. Καίγομαι. Το σκότος κυριαρχεί σιγά, βασανιστικά... Ήμουν κάποτε εγώ. Όχι τώρα πια.

   Αν με το βασανιστήριο με δοκιμάζεις... σκότωσέ με. Δεν το αντέχω.

Ημερολόγιο - Ημέρα 4734

   Πρέπει να αλλάξουμε τον κόσμο. Μα για να το κάνουμε αυτό, πρέπει πρώτα να αλλάξουμε τον εαυτό μας. Κι εγώ δε μπορώ να αλλάξω. Δεν έχω έλεγχο πάνω μου... Κάτι ζοφερό κινείται στην Ανατολή. Όταν ερθει... Θα το αντιμετωπίσουμε. Η αγάπη πρέπει να υπερισχύσει. Δε μπορείς, όμως, να αγαπήσεις τον κόσμο πλήρως, όταν μισείς την ίδια σου την ψυχή.

   Γράφω όσο πάει και λιγότερο. Τρελαίνομαι. Χθες χτύπησα μια φλέβα και πορφυροί πίδακες εκτοξεύθηκαν παντού. Αυτοκαταστρέφομαι... Όχι. ΟΧΙ! Θα τα καταφέρω! Θα ξαναγίνω ο παλιός εαυτός μου!

Ημερολόγιο - Ημέρα 4879

   Η Αποκάλυψη το λέει: Θα έρθει ο Αντίχριστος. Κι αν, όμως, έρθει στον καθένα μας ξεχωριστά; Κι αν κρύβουμε εμείς οι ίδιοι, βαθιά μέσα μας, το δυνάστη που πάντοτε φοβόμασταν;

   Δεν υπήρχε πάντοτε εκεί πέρα. Εμείς είμαστε υπεύθυνοι για τη γέννησή του, όπως θα είμαστε κι εμείς υπεύθυνοι για τη φθορά του.

   Τα γεγονότα δεν ψεύδονται, όμως.Όσο κι αν δεν είναι η επιλογή μου... Χάνω την τρέλα μου... Ξανά.

Ημερολόγιο - Ημέρα 4999

   Η Ημέρα της Κρίσης έφθασε. Οι οργίλες μέρες πέρασαν ανεπιστρεπτί. Ο θυμός έδωσε την παγωμένη θέση του στην εσωτερική κρίση. Κρίνω τον εαυτό μου. Ψέγω κι αθωώνω το παρελθόν. Είναι πολύ περίεργη η κατάσταση της αυτοεκτίμησης και της συνειδητοποίησης των πράξεων. Είμαι μεγάλος. Αισθάνομαι πολύ γηραιότερος... Σα να έφυγαν πέντε αιωνιότητες από τα νιάτα που κάποτε είχα. Τουλάχιστον... Έφθασα στο τέλος.

   Κι αυτό είναι παρήγορη σκέψη.

Ημερολόγιο - Ημέρα 0000

   Το τέλος μιας εποχής σηματοδοτεί την αρχή της επόμενης. Η Ώρα ήρθε και για μένα να διαβώ το μονοπάτι που ονομάζεται Θάνατος. Μα η ζωή δε σταματά εδώ! Ο θάνατος δεν είναι παρά άλλο ένα φαινόμενο στην τόσο συναρπαστική κι υπέροχη ζωή που ζούμε. Τα πάντα γύρω μας, η μουσική, η ποίηση, η επιστήμη, η φιλοσοφία, εξυμνούν το μεγαλείο της ΖΩΗΣ. Ευχαριστώ τον εαυτό μου που μου δόθηκε το χάρισμα και δεν την έχασα.

   Ημερολόγιό μου, το χέρι μου τρέμει, η ανάσα μου κόβεται, η ζωή μου ασφυκτιά.

   Ημερολόγιό μου... ήρθα να μείνω.

The woman clothed in the Moon

Through the silver night

A light in the dark

Amidst the aftemath

Of Revelation's sight

The shade of Shalom's temple

Everlast in time

Finding overdub in the crime

Morning on the planet cremble

Something in through the mist

Rose to its perfected form of being

The eye couldn't bear the pain of seeing

The act of staring, such a tormentful gist

Sudden death, into your hug

Your light has left me blind

I can't seem to get you out of my mind

Fallen inside the tomb I dug

It's true what they say

Love can last after forever

The loom of life sailed into never

Reaching its harbor when you found me..  that day

And now I solemnly wish I caught
One last glimpse of your eyes

Love is something noone buys

Hard to find, tearfully wishing I lost you not

A promise of Heaven

A danger of drag to Hell

The soul, one cannot sell

Life's greatest leaven

Αφιερωμένο στην Έμμα ;)

Prisoner of Paradise

Hey angel - what's your situation?
Hey angel - what's your destination?
Hey angel - we got a complication!
Hey angel - oh, oh -you're my angel...

There's a heaven above our heads

Yet none of the stars are present

The feel of loneliness comes tonight

The sign of the universe, entirely absent

Taken forcibly into Paradise

I wanna burn my soul

Been conquered by demons of the past

A lonely light in the blackest goal

Inside this heavenly gift, I'm trapped

Prisoner of your wonderful Paradise

No need for recollection, as is it

Words without a rhyme, Lucifer's last rise

No sign of the morning

A heaven sweet and bent

The darkest pits of Hell ascending

My torments, an obligation rent

Never gonna tell you why

Perhaps why I loathe your loving heart

Prisoner of love's last wish, seems that

Your sole death would do for tonight

Oh, my angel...  my demon... my crucification... I am your obligation... You are my destination.

Out of the silent planet, out of the silent planet we are...

Out of the silent planet, dreams of desolation...

Out of the silent planet come the demons of Creation...

   Τι είναι ο έρωτας; Συνέχεια αναρωτιέμαι. Πάντα στοχάζομαι πολλά θέματα, μα το συγκεκριμένο είναι πάντοτε το ζήτημα που μένει αόριστο, ακατάληπτο. Έχω γράψει κι άλλα άρθρα σχετικά μ' αυτό, μα ποτέ δεν κατόρθωσα ούτε καν να φθάσω κοντά στο νόημα. Ίσως, όμως, να μην καταφέρω να το αδράξω ελλόγως... Ίσως πρέπει να κάνω μια προσέγγιση εμψύχως...

   Ένας πλανήτης είναι ο έρωτας. Ένας σιωπηλός πλανήτης, με μια φυσαλίδα ουρανίου και μια λάμπα θυέλλης να προστατεύουν τον κόσμο. Πολλοί προσπαθούν να σκάσουν την προστασία, να κουρσέψουν το χρυσό καράβι που λέγεται "Εμείς". Οι περισσότεροι αποτυγχάνουν. Μερικοί, όμως, κατορθώνουν να διεισδύσουν στο αβυσσαλέο κενό, το άπειρο πέρας, το απατηλό ψέμα της ρηχότητας που κρύβει η καταπράσινη αμμουδιά, και να γίνουν κύριοι του υφάλου.

   Από πάνω, ένα βασίλειο ορθούται, το οποίο έχει τη χρυσελεφάντινη πύλη του ανοικτή. Κι όμως, δε μπορούμε να εισέλθουμε. Μία αόρατη δύναμη μάς απωθεί από το διάβα.  Πρέπει να κριθούμε άξιοι της εισόδου. Κι ειλικρινά, πόσοι από μας είμαστε δυνατοί, ικανοί ν' αγαπήσουμε και ν' αγαπηθούμε...;

   Ένας μεταβατικός πλανήτης είναι, λοιπόν, ο Έρωτας. Μία συνεχής αναζήτηση της Χαμένης Ατλαντίδας, ένα διαρκές ζήτημα με τον εαυτό μας. Δύσκολα μπορούμε να ερωτευτούμε, κι ακόμα δυσκολότερα ν' αγαπήσουμε. Πολλές φορές... ο πλανήτης θα παραμείνει σιωπηλός... Πολλές φορές... η Αλεξάνδρεια θα χαθεί. Απλά, λιτά, μ' ένα θίασο φτωχικό, το τέλος μας περιμένει να φανούμε δυνατοί.

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακούσθει
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές -
την τύχη σου που ενδίδει πιά, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μιά τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

Dies Irae

Male parta, irata erunt

Malum mortem appropinquaverunt

Nullum hominem amaverint

Ut praesentes cruciatum non erint

Dies cruciatum, dies irae

Male dilabuntur homines irati

Tristissimi animi geruntur

Caritates tristes, nullum non amati

Non vult amare nulla re

Solet amare ipse eum

Omnes omnes adferre debent

Ad mundum optimum faciendum

Audita meridiana, visa non

Aut hominem felicem nolit vidisse

Etsi caritas animum et mentem replerat

Quisque nostrum mundum poterat amavisse.

Η ευθύνη του επιστήμονα και τα εύθραυστα όνειρα, μέρος 2ο

   Ποιος φταίει για αυτή την παραφυσική πορεία του πολιτισμού; Πάντως, όχι μόνο οι επιστήμονες. Είναι φυσικό κι επακόλουθο (και σίγουρα αναγκαίο) να τους επιρριφθούν ευθύνες για την καταστροφή. Δεν είναι, όμως, οι μοναδικοί υπαίτιοι για την παγκόσμια υποβάθμιση του ανθρώπου μπροστά στη μηχανή. Συχνά, και λανθασμένα, είναι οι μοναδικοί που "οδηγούνται στην πυρά" από την κοινή γνώμη. Πιστεύω, όμως, πως οι πραγματικοί διεφθαρμένοι είναι οι, πάντα κατά την κοινή γνώμη, αδιάφθοροι.

   Οι πολιτικοί των εμπόλεμων (κι όχι μόνο) χωρών είναι πρωταρχικοί συνθέτες της συμφωνίας της καταστροφής. Το δικό τους χέρι είναι εκείνο που τραβά τη σκανδάλη, που ανοίγει το Κουτί της Πανδώρας, που απελευθερώνει τα Τέρατα που ελλοχεύουν μέσα. Κι εντελώς συμπτωματικά, είναι οι ίδιοι οι οποίοι χρησιμοποιούν τους επιστήμονες ως εξιλαστήρια θύματα, προκειμένου να βγουν οι ίδιοι "ατσαλάκωτοι".

   Κουτί της Πανδώρας.... Πράγματι, ίδιο σε σημασία. Η Επιστήμη ήταν, είναι και θα είναι κάτι το απρόσωπο, το ακέφαλο, το αντικειμενικό. Όπως είπε κι ένας φιλόσοφος, "η Επιστήμη υπάρχει για το Είναι". Δε μπορούμε να επιρρίψουμε τις ευθύνες στην Ιδέα, καθώς δεν ενσαρκώθηκαν όλα τα όπλα ολέθρου μόνα τους. Πρέπει να υπάρξει ένας διαχωρισμός ανάμεσα στις έννοιες Επιστήμη κι επιστήμονας. Ο επιστήμονας, πέρα απ' τις σπουδές του, τους ευρείς ορίζοντες και το ανώτερο επίπεδο ζωής σε σχέση με την κατευθυνόμενη μάζα, είναι στα ενδόμυχα της ύπαρξής του άνθρωπος. Πολιτική ιδεολογία, εξαναγκασμός, διαφθορά, όλα αίτια της κατασκευής θανάτου. Όπως κάθε άνθρωπος, έχει αδυναμίες και πάθη, τα οποία τον καθιστούν υπεύθυνο για τις πιθανές πράξεις του.

   Η ευθύνη, όμως, οφείλεται να δοθεί στην πολιτική της χώρας που παρεσκεύασε τα όπλα, όχι μόνο στον ίδιο τον επιστήμονα. Σχετικά με την κατασκευή της πυρηνικής βόμβας και της καταστροφής που προξένησε, ο Ρόμπερτ Οπενχάιμερ (ο επιστήμονας - κατασκευαστής, ο οποίος, βυθισμένος στις τύψεις, αυτοκτόνησε μερικά χρόνια αργότερα) στάθηκε στο πλευρό της Επιστήμης και διακύρηξε πως οι επιστήμονες επιτεύκτουν. Οι πολιτικοί χρησιμοποιούν τα επιτεύγματα για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα της ιμπεριαλιστικής τους νοοτροπίας. Στο παράδειγμα της ατομικής επιστήμης, η ίδια μπορεί να χρησιμοποιηθεί τόσο για ευεργετικούς σκοπούς (η πυρηνική ενέργεια προσφέρει μεγάλη παραγωγή χημικής) όσο και για καταστρεπτικούς λόγους (βόμβες και χημικά όπλα). Ας μη ξεχνάμε πως το Τσερνομπίλ ήταν απόρροια της ανευθυνότητας της χώρας για το σταθμό, όχι λάθος κατασκευής ή επιστήμης. Ή, μάλλον, ήταν πολιτική σκοπιμότητα. Ας πλάσουμε την εικόνα.

   Διττή, όπως λέει κι ο Αριστοτέλης, η φύση της Επιστήμης. Η τεχνολογική πρόοδος, τα επιστημονικά επιτεύγματα, η βελτίωση της ποιότητας ζωής αλλά κι η καταβαράθρωση ολόκληρων πολιτισμών, κυρίως όμως η εξαχρείωση των ηθών, είναι αποτέλεσμα της καλής ή κακής χρήσης της από τους επί κεφαλής της χώρας. Φυσικά, ο επιστήμονας έχει ένα μέρος στην καταστροφή, εφόσον κατασκεύασε τα όπλα με πλήρη επίγνωση των συνεπειών του.

   Είναι, όμως, έτσι; Είχαν οι επιστήμονες επίγνωση του τι επρόκειτο να γίνει; Ή μήπως ήταν τυφλοί, υποκινούμενοι από ένα σύστημα που κινείται σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους, κάτι που συμβαίνει και σήμερα; Ας μη ξεχάσουμε πως το κύριο μέλημα του πολιτικού, μετά την καταστροφή, είναι η αποφυγή της επικοινωνίας ανάμεσα στον επιστήμονα και το κοινό, με σκοπό να φανατίσει τον ημιμαθή μεν, να μετατρέψει τον δε σε αποδιοπομπαίο τράγο για τα δικά του κρίματα. Ό,τι συμβαίνει σήμερα, με την απόκρυψη και την καταστολή των προσπαθειών των επιστημόνων να προειδοποιήσουν τον κόσμο για επίκαιρους κινδύνους της υγείας, έτσι φανάτισαν τον απλό άνθρωπο και καταδίκασαν τους επιστήμονες.

   Φιάσκο, λοιπόν, η δίκη της Νυρεμβέργης, κι άλλες τόσες; Ίσως ναι, ίσως όχι. Οι υπαίτιοι δικάστηκαν και τιμωρήθηκαν. Η φθορά, όμως, του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, απέτρεψε την αποκατάσταση του ονόματος της Επιστήμης.

Η ευθύνη του επιστήμονα και τα εύθραυστα όνειρα, μέρος 1ο

   Με αφορμή μία μνεία που έγινε στο σχολείο, και μία επικείμενη συζήτηση πάνω στο θέμα των ονείρων και της πολιτικής, δόθηκε τροφή για σκέψη πάνω στο θέμα Επιστήμη και Πόλεμος. Αυτό το ερώτημα είναι ένα ακανθώδες πρόβλημα που υπάρχει, από την αρχή της στρατευμένης τεχνολογίας προς εξυπηρέτηση του πολέμου έως σήμερα. Ποια είναι η ευθύνη του επιστήμονα; Κατά πόσο είιναι υπεύθυνος για τη χρήση των επιτευγμάτων του για καταστρεπτικούς σκοπούς; Είναι ο ίδιος ο βασικός αίτιος για την καταστροφή την ίδια;

   Καθ' όλη την πορεία της Ιστορίας, συναντούμε την εξέλιξη της φυσικής, της χημείας, της τεχνολογίας, η οποία επιφέρει δραστικές αλλαγές στη ζωή. Τόσο η "καλή", όσο κι η "κακή", επιστήμη και τεχνολογία, έχουν αλλάξει ριζικά κι οριστικά τις συνθήκες ζωής, τον τρόπο διαβίωσης και βελτίωσης του βίου, τη νοοτροπία μας την ίδια. Τώρα πια, είναι πανεύκολο να δούμε τα γεγονότα ανά την υφήλιο με ένα απλό πάτημα του κουμπιού στο τηλεχειριστήριο. Ο καθένας μπορεί να επικοινωνήσει από και σε κάθε πλευρά του κόσμου μ' ένα τηλέφωνο (η εφεύρεση των κινητών τηλεφώνων, μάλιστα, εξυπηρετεί τη διαρκή αυτή δυνατότητα της ανά πάσα ώρα και στιγμή επικοινωνίας). Η εφεύρεση της ηλεκτρικής κουζίνας, του φούρνου μικροκυμάτων, του ψυγείου, διηύρυνε τους γαστριμαργικούς ορίζοντές μας, κι έφερε θέσεις εργασίας τόσο σε προσωπικό της βιομηχανίας παραγωγής, όσο και σε πωλητές, μάγειρες, προσωπικό εστιατορίων κ.ο.κ. Αυτά είναι απλά, απλοϊκά ίσως, παραδείγματα της ευεργετικής δράσης της τεχνολογίας. Το νόμισμα, όμως, έχει δύο όψεις. Μία λαμπρή, και μία σκοτεινή κι ερεβοδιφώσα.

   Ας πάρουμε, για παράδειγμα, την κατασκευή των όπλων, κι ειδικότερα των πυρηνικών, τα οποία μάλιστα εφευρέθηκαν πρόσφατα. Η  βόμβα ναπάλμ, τα μυδραλιοβόλα όπλα, η ατομική βόμβα, της οποίας οι ολέθριες συνέπειες φάνηκαν στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, χαρακτηρίζονται - κι ορθά - προϊόντα θανάτου, καθώς εξυπηρετούν σε αυτό και μόνο. Πόσες ζωές καταστράφηκαν, πόσο πολύ τα ήθη εξαχρειώθηκαν, πόσο ο άνθρωπος έπαψε να ζει σε αρμονία με τη φύση και τους συνανθρώπους του. Τώρα πια ζούμε κάτω από το φόβο του πυρηνικού ολέθρου, μίας παγκόσμιας λαίλαπας που καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμά της.