Ο θεός των μικρών πραγμάτων

Σβήσε τα κεριά σου
Και ντύσου καλά
Από την τρισάθλια παράγκα
Θα ανέβουμε στον ουρανό

Θα ξεχάσουμε της μάνας μας τους πόνους
Τις δικές μας σκοτούρες τις βαριές
Το παρελθόν μην το αναπολείς
Αν παρόν δεν θέλεις να το ξανακάνεις

Ας πάμε λίγο νότια
Προς το ποτάμι στις δώδεκα βαγιές
Να ξεφύγουμε σε μια πραγματικότητα ανώτερη
Όπου ο Τζιμ δε μπορεί να σε βρει

Αχ, Λώρα μου, πολλοί επίδοξοι σε προσέγγισαν
Πολλοί τσαρλατάνοι σε περιτριγύρισαν
Ανήμπορη να περπατήσεις, σε έβαλαν να χορεύεις
Και στην προθήκη ο μονόκερος να παραμένει μοναχός

Η ομορφιά δεν έχει μάτια
Η μουσική παίζει χωρίς να κρίνει
Η ζωή θα συνεχίσει, παρά τον πόνο
   που θεωρούμε πως είναι πολύ βαρύς
   πια να αντέξουμε
Γιατί ο κόσμος απόψε φωτίζεται από αστραπές

Αγώνας ταχύτητας

Η σιγαλιά παίρνει φωτιά
Κάτω απ' το φως της νύχτας
Άμαξα μεγάλης ταχύτητας
Σε μια διαδρομή που παγώνει στο χρόνο

Μεταμοντέρνα αποικοδόμηση
Μιας ρομαντικής ηλικίας
Ξεγυμνωμένες προσπάθειες
Μινιμαλισμού σε λα μινόρε

(Όταν προσπαθείς να μιλήσεις έτσι, δε μπορείς να φανταστείς πόσο ψεύτικο ακούγεται)

Ο ήλιος δεν ανατέλλει ζεστός
Ή εγώ δεν τον αισθάνομαι πια
Μια ψύχρα που διαπερνά την ύπαρξη
Κατέβηκε απόψε

Η ζωή μου αλλάζει
Δε μπορώ να θυμηθώ
Πού υπήρχα πριν
Την άβυσσο των ματιών σου

Ενστικτωδώς με τραβάς
Σε μέρη μυστικά κι απόμερα
Μακρυά από τα ασήμαντα
Μάτια των υπολοίπων

Ζήτα μου να σου απαγγείλω

Όλη την Ποίηση

Όχι το Μονόγραμμα - όχι

Δεν είναι για σένα

Τα προσόντα της παρακμής

Αθόρυβα βήματα
Ηχούν εκκωφαντικά
Και παράξενα
Στο ξύλινο πάτωμα

Ένα πορφυρό ρυάκι
Στάζει από τον τοίχο
Κάτω από μία φωτογραφία μας
Σε σχήμα σταυρού

Οι καιροί αλλάξαν
Η εικόνα παραμένει η ίδια
Το τίποτα τείνει στο μηδέν
Σε ένα τώρα που εκτείνεται στο άπειρο

Μέσα στα σκοτεινά
Και γνώριμα δωμάτια
Παραπατώντας προσεγγίζω τα προσόντα της παρακμής
Η κραυγή μου, πνιχτή, χάνεται σ' ένα ονειρικό τοπίο

Ξεχασμένες υποσχέσεις
Η νύχτα περιμένει
Μια πράξη απελπισμένης αυτοπεποίθησης
Φιλί του Ιούδα

Οι φλόγες γλύφουν τις πληγές μου

Panic Attack

Overwhelmed by this complex delirium


Θα έρθει ένα υπέροχο καλοκαιρινό απόγευμα
Μαγεμένος θα ατενίζω τη θάλασσα
Ένα δάκρυ, λευκό και θλιμμένο διαμάντι
Θα πέσει στο πάτωμα
Κι εγώ θα είμαι νεκρός

Φοβάμαι
Το θύμα σαν κοιτάει το θύτη αναλογίζεται ποιος φοβάται
Και ποιος πονάει
Πιο πολύ

Ανηλεής υστερία
Θα πεθάνω
Και δε θα έχω ζήσει όπως ήθελα
Δε θα έχω αγναντέψει το ηλιοβασίλεμα
Το δρόμο
Την άβυσσο των ματιών σου

Τρέχω, αγωνίζομαι να σώσω την πνοή μου
Κατακλυσμένος από ένα σύνθετο παραλήρημα

Κι ο θύτης και το θύμα φοβούνται
Κι ο κριτής είναι ο καθρέπτης
Παραμορφώνομαι, μα η ανάκλαση ακριβής
Το σχέδιο που δεν έβαλα ποτέ

Και πότε θα ξημερώσει η δικαίωσή μου;
Πότε κάποιος θα μου πει ότι έκανα το σωστό;
Ένα κερί δίπλα στο κρεβάτι συνεχίζει να λιώνει
Απόδειξη για το αντίθετο

Πώς θα σωθώ;
Εγκλωβισμένος σε εσωτερική φυλακή
Κελί του μυαλού μου
Σε έναν ελεύθερο κόσμο
Όπου η μόνη μας ελεύθερη επιλογή
Είναι πόσο μισοί θα ζούμε

Σβήνω το κερί και το χύνω πάνω μου
Το σώμα μου ακινητοποιείται
Διατηρεί τη μορφή που πάντα ήθελα
Και ποτέ δεν είχα

¨Ενα δόντι καρφωμένο στο χέρι
Πονάει κι αυτόν που δάγκωσε
Ο λύκος είναι μόνος του
Για να μην τον δει κανείς να κλαίει στο σεληνόφως

Θύλακες του εγκεφάλου εκρήγνυνται
Ένα συναίσθημα παράγωγο, πλέκει χίλια ακόμα
Κρεμασμένος από την αορτή σε έναν πέτρινο τοίχο
Αναζητώ ένα καθάριο άσπρο φως που δεν έρχεται

Σκόρπισέ με στη θάλασσα
Σε μία ελευθερία που δε γνώρισα
Στο πρώτο καράβι που θα μπεις, πέτα το δαχτυλίδι μου
Στην κυρά της λίμνης, επιστρέφω

Μαραμπού

Τα κύματα σταμάτησαν, το βαγόνι βρυχάται
Συμπιεσμένες μορφές για προορισμό ασαφή
Οι λάμπες κάηκαν και τ' άστρα σβήνουν
Ο δρόμος σκοτεινός ορθώνεται, μα άγνωστη η γη

Αν μου κρατούσες συντροφιά η κούραση θα είχε φύγει
Κι η ώρα θα φάνταζε στιγμή
Μα η θύμησή σου, ένα νοσταλγικό μειδίαμα
Δεν απαλύνει την πληγή

Και φτάνεις φτερό, πλουμιστό κι εξωτικό
Στα σπίτια εξεχόντ' αρχόντων
Σαν μαραμπού

Δε θα ήθελες σκληρή την κλίνη
Όμορφο μα άδειο, ένα σπίτι φτωχικό
Εσέ σου πρέπει στέρεα γη, σου είχα πει
Χίλια άστρα σε φωτίζουν στον ανοιχτό ουρανό

Πέρα απ' τη ζωή, στα βαθιά πελάγη
Να σου χαμογελάσω μοναχά
Δυο στροφές κι έναν σκοπό
Απ' το πικάπ σού στέλνω ταπεινά


Και στολίδι στις αυλές κυρίων κι ηγεμόνων
Κι όχι στο φανοστάτη δίπλα μου, είσαι
Μαραμπού

Τα πικρά μου χέρια με τον Κεραυνό

Και τώρα
Και πάντα
Στην πρώτη τη γραμμή!

Πολύ σκοτάδι μας έπνιξε
Πόσο φως λαχταρήσαμε
Πολλή αλμύρα μας έκαψε
Πολύ κουπί τραβήξαμε

Και τραβάμε και τώρα
Κοιτάμε απελπισμένα αριστερά, δεξιά
Ή και καθόλου. Κι αυτό, νομίζω,
Η απάθεια, η αποστασιοποίηση
Είναι το χειρότερο
Οπότε μην κλείνεις τα μάτια
Γιατί ο τρόμος ορθώνεται και μπροστά σου

Ακούγαμε με μεθυσμένα αυτιά
Και με δακρυσμένα μάτια
Αυτούς που μιλούσαν ομορφότερα
Κι όχι τα ωραιότερα λόγια, τα αληθινά

Ακολουθούσαμε τις λάμψεις
Κι αποδυναμωνόταν ο Κεραυνός
Μα οι λάμψεις οδηγούν στο λάκκο
Που σκάβουμε μόνοι μας

Κι αν είν' ο λάκκος σου πολύ βαθύς
Χρέος με τα χέρια σου να σηκωθείς
- Κ. Βάρναλης

Πολύ την πείνα μας χορτάσαμε
Και τραβήξαμε το ψωμί που φτιάχναμε για άλλους
Οι λάμψεις κόπασαν, κι άρχισε η βροχή
Τα κουπιά έσπασαν, ορθώθηκε ο σκλάβος

Πόσα σφαγεία μύρισαν θυμάρι
Και πόσες φορές η μυρσίνη
Η δοξαστική
Λησμόνησε;

Τιμή και δόξα στους πεσόντες
Τους μάρτυρες της Έμπνευσης
Της όμορφης αυτής κόρης
Που πάντρεψε το Χθες με το Αύριο

Το αίμα πήζει στην πληγή
Κι η Ιστορία πάει πάντα μπροστά

Κάποια ξημερώματα σε μακρύ τραπέζι

θά 'ρθουν να καθίσουνε μάνες και παιδιά.

Μέρα αναστάσιμη κι ο λαός θα παίζει

τα πολλά τραγούδια του για τη λευτεριά.

Θεατρικός διάλογος

- Αν βγεις στον πηγεμό για την Ιθάκη, έλεγε ο ποιητής, και δε θέλω να περιμένω, όχι άλλο.

- Βγες λοιπόν. Γιατί το βαυαλίζεις;

- Δεν καταλαβαίνεις, δε θα καταλάβαινες ακόμα κι αν σου μιλούσα για ώρες΄. Είναι τόσα πράγματα που σκέφτομαι, τόσα πλάνα που κάνω, και στο τέλος δεν καταφέρνω τίποτα.

- Ζήτω που καήκαμε, δηλαδή;

- ... Η συντροφιά σου είναι πολύ παρήγορη, εδώ, απόψε.

- Θα μου πεις τι σε εμποδίζει;

- ... Ιεριχώ να πηγαίναμε, στα ψηλά ερείπια των Τειχών να ατενίζαμε, αυτό θα ήθελα.

- Και τι μας εμποδίζει;

- Λάθος που βάζουμε στόχους, αφού δε θα τους υλοποιήσουμε.

- Μα, αν δεν προσπαθήσεις έχεις ήδη μοιραστεί την ήττα! Ναι, θα είναι δύσκολος ένας μεγαλεπήβολος στόχος, αλλά, αν δεν δεις μπροστά θα χάσεις και το πίσω! Ξεκίνα σήμερα, και μη σταματάς! Όταν κοιτάξεις πίσω, θα δεις τι απόσταση διένυσες.

- Παράπονο το έχω, θα καταφέρω ποτέ να γίνω αυτός που θέλω;

- Ρωτάς εμένα, αν θα εκπληρώσεις την ιστορία σου; Σε αυτό συνίσταται η διαφορά αυτού που θα ζήσει ή αυτού που θα επιβιώσει σε μια μίζερη ζωή, αυτού που τον σέρνουν στην αρένα για μια μάχη μέχρι θανάτου κι αυτού που θα μπει στην αρένα με το κεφάλι ψηλά!

- Τότε, γιατί ζουν άλλοι κι άλλοι, κι εγώ επιβιώνω απλά;

- Υφαίνει ο καθένας το δικό του σάββανο, κι ανάλογα με το έργο του ελκύει κοντά του εκάστοτε μνηστήρες.

- Φαντάζομαι ότι πρέπει να το ξηλώσω σε ένα βράδυ και να ξαναρχίσω;

- Χωρίς βιάση, αλλά και χωρίς σταματημό, αργά και σταθερά, ναι.

- Ψωμί έχει η υπόθεση, αλλά ναι, θα προσπαθήσω.

- Ω ναι, είναι μακρόχρονη διαδικασία,, μα το αποτέλεσμα πολύ καλύτερο απ' ό,τι αν δεν προσπαθούσες. Χαιρέτα το Γενναίο Νέο Κόσμο που ορθώνεται μπροστά σου!

 

 

Green sleeves waving

Madmen raving

Through the shattered night