Operation: Knightfall

Κι έτσι ξεκίνησε η Μάχη:

Κι οι δυο πλευρές παραταγμένες ίσα
   κάτω από την παγερή σιωπή.
Οι στάλες της βροχής μόνο διέκοπταν τον ήχο από τους χτύπους της καρδιάς
   και θόλωναν το τοπίο των μελλοθάνατων
Το φως έμπαινε μέσα από τα σπασμένα σύννεφα -
Ανάκλαση της ελπίδας του καθενός -
Κι ερχόταν ορμητικό, εκτυφλωτικό,
- Ίσως με μία δόση αισιοδοξίας.
   Ίσως, λένε οι επαναστάτες μέσα στην απελπισία τους,
   Υπάρχει η ελπίδα.
   Οι επαναστάσεις χτίζονται πάνω στην ελπίδα, άλλωστε. Επιτυγχάνουν με τη σιγουριά. -

Κι έξαφνα, μέσα στη σιωπή του βροχερού αυτού μεσημεριού,
Εμφανίζεται αυτός. Μία σκιώδης φιγούρα, μαύρη κι απόκοσμη σαν το θάνατο τον ίδιο.
Όλα σκοτείνιασαν, όλα σταμάτησαν.
Ο καθένας φοβήθηκε, ανεξαρτήτου στρατοπέδου
   Γιατί ένιωσαν, σαν παγερό μανδύα να τους αγκαλιάζει τα κόκκαλα,
   Το φόβο, την οργή, το μίσος για καθετί ζωντανό. Τον επικείμενο θάνατό τους.

Σήκωσε το όπλο του, κι έδωσε τη διαταγή για να ξεκινήσει
   ο Χαμός.

Fever Dreams

Τελευταία, τα φώτα της πόλης φαίνονται βαριά

Το κρύο, τσουχτερό, δεν υποχωρεί

Η μουσική, απόκοσμη, δεν φτάνει στα αυτιά μου

Το σύννεφο από πάνω μου ηλεκτρική βροχή εγκυμονεί

Οι δαίμονες κόβουν βόλτες γύρω μου-

Μόνο εγώ τους βλέπω;

Γιατί τότε να μην μπορώ να τους σταματήσω

Πριν με περιδινήσουν στη φωτιά;

Αν δεν υπάρχει φως εκεί που δεν βλέπει κανείς

Πώς μπορώ να ξέρω τι να πιστεύω;

Μια ιστορία επίπλαστη

Πρέπει να αντανακλά την αλήθεια που νιώθουμε

Φωνάζουμε μονάχοι τη νύχτα
Είμαστε διαμάντια και σκουριά

Κι η σκουριά είναι που λάμπει

Όταν κατεβαίνουμε τη Σκάλα, πάντα προς τα κάτω και ποτέ πιο ψηλά

   -Είμαστε έκπτωτοι άγγελοι

Κι έχω εκπέσει τόσο πολύ που δεν ξανασηκώνομαι;

Είμαι τόσο καιρό στη φωτιά;

Κι όλα γκρεμίζονται γύρω μου - Η νύχτα αποσύρεται στο βαθύ μωβ του σύμπαντος

Κι όλα είναι όνειρα πυρετού

Don't live for pleasure

Make life your treasure

- Dio

Last Tango in Paris

Χορεύαμε στην άκρη του γκρεμού
Χαμένοι σε μια θολή εικόνα
Η φωτιά στα μάτια μας να συνδέεται
Και τα σώματά μας να παγώνουν γύρω από το γυμνό τοπίο

Κι ήσουν εκεί - στο χαμό μου
Και ήμουν εκεί - στην αναγέννησή σου από τις στάχτες
Έχω ξαναέρθει εδώ
Στην άβυσσο των ματιών σου

Μα ο ήλιος δεν ανατέλλει ζεστός πια
Μα ο ουρανός θρυμματίζεται και πέφτει πάνω μας
Το φως των φλεγόμενων γαλαξιών πέφτει και φωτίζει το μέρος που γνωριστήκαμε
Τώρα έχει πανσέληνο

Το τελευταίο ταγκό τέλειωσε
Η μουσική, μια γλυκιά παρήχηση ενός παλιού, ξεχασμένου σκοπού
Και παλεύω, και αρνιέμαι
Κι όμως, είμαι ο Άρχων της Ερήμου των Χαμένων Ψυχών

Σιλουέτες, ψηλά στον ουρανό
Τα φτερά με ανυψώνουν στον ουρανό
Σιλουέτες, σε ένα πικρό ταγκό
Οι μακρινοί αιθέρες με γεννάνε νεκρό

Screaming for vengeance

Μας λένε ότι θα χάσουμε και δεν υπάρχει τρόπος να κερδίσουμε
Μας γεμίζουν το μυαλό πως είμαστε αδύναμοι για τα πάντα
   Και πως θα περάσουμε τη ζωή μας σα σταγόνες στον Μεγάλο Ωκεανό
Δε θα ευτυχήσουμε αν δεν συμβιβαστούμε
Και η ζωή μας συμβολικά θα χάνεται
   Στο βαλς των Χαμένων Ονείρων

Μα θέλουμε τη ζωή μας πίσω!
Όσα μας πήραν κάτω από το τραπεζομάντηλο της παιδικής μας ηλικίας
Ό,τι μάθαμε να αγαπάμε, να νοιαζόμαστε, να πονάμε
Τα θέλουμε πίσω!

Και θα πάρει καιρό
Και θα εξαντλήσει δυνάμεις
Και θα μας γονατίσει -
Μα θα το πάρουμε πίσω.

Εμείς, εμείς οι ίδιοι.

Και θα είναι μέρα μεσημέρι.

Ξαφνικά κλείνω τα μάτια και ξαναγίνομαι 5 χρονών, όπου όλα ήταν ονειρικά.

I close my eyes and sink within myself
Relive the gift of precious memories

Προσπάθησαν να με πείσουν ότι όλα χάθηκαν.
Να καταθέσω όπλα.
Σε όλους μας αυτό δεν έκαναν;

Μα απέτυχαν ή επέτυχαν;
Αυτό θα το κρίνει ο καθένας μας.

In need of a fix called innocence


Ακόμα και στις πιο σκοτεινές εποχές μας, εμείς θα ρίξουμε φως.
Όσο πιο κοντά είσαι στο φως, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η σκιά πίσω σου.
Μη φοβάσαι, όμως.
Κραδαίνεις το δυνατότερο όπλο από όλα.


The open wounds expose the importance of our innocence
A life that can never be bought or sold

Η Αυλή των Γλαύκων

Τόσο όμορφη πόλη, κι όμως τόσο σκοτεινή.

Ή εγώ τη βλέπω έτσι;

Δεν ξέρω, ειλικρινά.
   δεν έχει και σημασία, είμαστε απλά μεταβλητές σε μία εξίσωση απέναντι στο χρόνο.

   Και σε αυτές τις εξισώσεις το αποτέλεσμα πάντα βγαίνει αρνητικό.


Κρατιέμαι να μην καταστρέψω το δωμάτιό μου - ανάκλαση του εαυτού μου: σιωπηλό, βαρύ, με πλήρη άπνοια.

Κι ο καθρέφτης με κοροϊδεύει, "εσύ είσαι αυτός, ή εγώ εσύ; ". Δεν ξέρω τι να του απαντήσω.

Τα μάτια των ξένων σε διαπερνούν ξενυχιαστικά, θέλεις να τρέξεις σε ένα σκοτεινό σοκάκι αυτής της πόλης, αυτά που ξέρω καλά. Κι όμως, βαθιά ανάσα. Συνεχίζουμε, με έναν σταυρό στις πλάτες μας που μεγαλώνει και μας βαραίνει. Τι κρύβεται πίσω από τις έντονες ματιές τους;

Σήκωσε το κεφάλι και δες, ψιθυρίζει ο καθρέφτης.

Υπακούω και κοιτάω το βλέμμα μου.

Beware the Court of Owls, that watches all the time,

Ruling from a shadowed perch, behind granite and lime.

They watch you at your hearth, they watch you in your bed.

Speak not a whispered word about them, or they'll send the Talon for your head.

Parting is such sweet sorrow

Από την κηλίδα στο πάτωμά μου σηκώνομαι και πηγαινοέρχομαι στο πολύ μικρό μου σπίτι. Ανάβω τσιγάρο και το σβήνω γιατί με αηδιάζει.

Παίζω με τον αναπτήρα.

Φωτιά. Καπνός. Το τέλος κι η συνέχεια.

Φεύγοντας, η φιγούρα στον καθρέφτη, εκείνη με το διάπλατο χαμόγελο, τα μάτια που σε διαπερνάν, με αποχαιρετά.

"Πόσο γλυκιά του χωρισμού η θλίψη. Κι όμως, δε μπορείς να πεις ότι δεν πέρασες καλά.

   Να περάσεις καλά κι εκεί έξω, στο τρελάδικο.

      Και μην ξεχνάς: Αν ποτέ θελήσεις να επιστρέψεις, στον πραγματικό κόσμο,

Υπάρχει πάντα μια θέση για σένα            

Εδώ."

The dawn of a new day

   Οι άσχημες στιγμές της ζωής μας

      υπάρχουν, και δε μπορούμε να τις αποφύγουμε όλες

         αλλά πρέπει να τις ερμηνεύουμε με έναν τρόπο

            τι μαθαίνουμε από αυτές μας βοηθάει να σχεδιάσουμε τη ζωή μας πιο δυναμικά



   Στις κρυφές σπηλιές των χαμένων καιρών

      Στα παλάτια των ουρανών

         Θα 'ρθω να σας βρω