Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2014

Sometimes, the wolves are silent and the moon is howling

Η ανάσα είναι σα πριόνι
Κόβει το χρόνο και σκορπά
Στην άχραντη σιγή
Φωτιά και χιόνι

Η ιστορία είναι αμετάκλητη
Κι οι πρωταγωνιστές της εμφανείς
Εγώ κι εσύ
Εσύ κι εγώ, καλύτερο

Πολύ σκεφτήκαμε
Πολύ κοιταχτήκαμε
Πολύ ξαγρυπνήσαμε
Οι χαρακιές της Μοίρας δε μας αγγίζουν

Κι οι καρδιές
Έχουν ανταλλάξει κλειδί
Το γήρας του σώματος και της μορφής
Χάθηκε κάτω από τη Σελήνη της εαρινής συμφωνίας
   από την οποία υφαίνεις το πέπλο σου




Δύσκολο να το πεις, αλλά όχι για μας
Το «Σ' Αγαπάω», δεν είναι λέξη
Είναι σεμνή υπογραφή μας
Στις λεωφόρους του μέλλοντος


Δίνω τα πάντα για να είσαι δικιά μου

Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014

Gates of the Asylum

Does anyone love anyone the way I love you?

   Όταν ο έξω κόσμος είναι η τρέλα που φοβάσαι

   Κι αυτό που τρέμεις είναι ό,τι σε κάνει να ζεις

   Τότε ξέρεις ότι οι πόρτες του ασύλου ανοίγουν απ' έξω

   Κι ότι η λογική είναι τρέλα μεταμφιεσμένη, πόνος κι αγάπη






Parting is such sweet sorrow, dearest. Still, you can't say we didn't show you a good time. Enjoy yourself out there... in the asylum. Just don't forget -- if it ever gets too tough... there's always a place for you here

Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2014

Revelation of truth

I wanna dive into your ocean, is it raining with you?


   Αν καταλάβαινες πόσο πολύ σ' αγαπάω
   Θα τρόμαζες, πολύ

Όπως τρόμαζα εγώ, πάντα




Here comes the rain again...

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

Runaway

You know she lights the lights at night
On the neon Broadway signs

Σε συνήθισα, συνήθισα να κατεβαίνουμε,
   ο καθένας ξεχωριστά βέβαια
Και τώρα οι μέρες περνούν αργά
Αν και γρήγορα
Υπερβολικά γρήγορα

Αν έχεις φορτωμένο πρόγραμμα χρυσώνεις τις ελεύθερες στιγμές, φαντάζομαι

Είναι περίεργος ο κόσμος, ζούμε σ' ένα
Περίεργο σύμπαν
Κι όταν λες ότι θα ξαναφτιάξεις τον εαυτό σου όπως ήταν, παιδιάστικα νομίζοντας πως η ανθρώπινη ζωή είναι μηχάνημα, τα λάδια ξεφεύγουν από τα γρανάζια
Και κυλούν από τα μάτια
Με δάκρυα κρατούνται οι αρμοί του σώματος




Θυμᾶσαι τὶς νύχτες; Γιὰ νὰ σὲ κάνω νὰ γελάσεις περπατοῦσα πάνω
……στὸ γυαλὶ τῆς λάμπας.
«Πῶς γίνεται αὐτό;» ρώταγες. Μὰ ἦταν τόσο ἁπλὸ
ἀφοῦ μ᾿ ἀγαποῦσες


Τάσος Λειβαδίτης

Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

Το Ημερολόγιο του Άλκη Σωζόμενου

 I'm about to lose
My worried mind 


 Θυμάσαι το δρόμο μας;

   Ήθελα να κόψω ένα γαρύφαλλο και να στο δώσω


   Αλλά βγήκαν μιμόζες, όπως πληροφορηθήκαμε από τον κύριο Κ



Said I've been crying
All my tears they fell like rain


Don't you see them falling?



Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Alice and the Cheshire Cat

A graceful angel of sin


Είναι κουραστικό
Όταν σε συμβουλεύουν
Τη στιγμή που δεν ζήτησες
Ακόμη μια φορά τη συμβουλή

Κι οι συμβουλές είναι οι ίδιες
Το ίδιο εκνευριστικές
Το ίδιο λογικές

Και πάντα ίδιες

Κι εσύ τα ξέρεις
Τα ήξερες τότε
Και τα ξέρεις τώρα
Τα έμαθες

Κι έτσι το μυαλό αφήνει το χάος να πνιγεί από τη λογική που δε ζητήθηκε ποτέ




Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2014

Πέρα από το χρόνο κι απ' το θάνατο πέρα

Nocturne


Τώρα κοιμάμαι στα πατώματα
Στο'χω πει αυτό;
Όταν γυρνάω Ηράκλειο κοιμάμαι στο πάτωμα
Βλέπω το κρεβάτι μου
Το μονό κρεβάτι
Και σκέφτομαι ότι είναι κρεβάτι για δύο
Όπως ήταν τότε

Η μονή κουβέρτα
Τα μονά σεντόνια
Το μονό κρεβάτι
Είναι για δύο
Πώς να καλύψω το κενό
Στο μονό κρεβάτι μας;

Αλλά κι εκεί πέρα
Πάλι στο πάτωμα κοιμάμαι
Και το κινητό στο μαξιλάρι
Σε δεσπόζουσα θέση
Θα πάθω κάτι από τη ραδιενέργεια
Αλλά δεν τ'αλλάζω

Ξεροκέφαλος κι ασυμβίβαστος
Στο τι μου λένε οι άλλοι
Γιατί δε ζω τη ζωή τους
Ζω τη δική μου
Κι είναι ειρωνικό
Γιατί αυτό λένε οι άλλοι
Για μένα




Κάποιες βραδιές
Όπως και στα γενέθλιά μου
Έκατσα μόνος στο μπαλκόνι
Και μετρούσα τ'άστρα
Βγήκαν δώδεκα
Και πάντα δώδεκα θα βγαίνουν

Δικός σου



Ἄφησέ με ναρθῶ μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε! Εἶναι καλὸ τὸ φεγγάρι, - δὲ θὰ φαίνεται ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου. Τὸ φεγγάρι θὰ κάνει πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου. Δὲ θὰ καταλάβεις. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.
Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι, ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες, ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου λησμονημένα λόγια - δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα

Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου λίγο πιὸ κάτου, ὡς τὴ μάντρα τοῦ τουβλάδικου, ὡς ἐκεῖ ποὺ στρίβει ὁ δρόμος καὶ φαίνεται ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη, ἀσβεστωμένη μὲ φεγγαρόφωτο τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη, τόσο θετικὴ σὰν μεταφυσικὴ ποὺ μπορεῖς ἐπιτέλους νὰ πιστέψεις πὼς ὑπάρχεις καὶ δὲν ὑπάρχεις πὼς ποτὲ δὲν ὑπῆρξες, δὲν ὑπῆρξε ὁ χρόνος κ᾿ ἡ φθορά του. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου

Θὰ καθίσουμε λίγο στὸ πεζούλι, πάνω στὸ ὕψωμα, κι ὅπως θὰ μᾶς φυσάει ὁ ἀνοιξιάτικος ἀέρας μπορεῖ νὰ φαντάζουμε κιόλας πὼς θὰ πετάξουμε, γιατί, πολλὲς φορές, καὶ τώρα ἀκόμη, ἀκούω τὸ θόρυβο τοῦ φουστανιοῦ μου, σὰν τὸ θόρυβο δυὸ δυνατῶν φτερῶν ποὺ ἀνοιγοκλείνουν, κι ὅταν κλείνεσαι μέσα σ᾿ αὐτὸν τὸν ἦχο τοῦ πετάγματος νιώθεις κρουστὸ τὸ λαιμό σου, τὰ πλευρά σου, τὴ σάρκα σου, κι ἔτσι σφιγμένος μὲς στοὺς μυῶνες τοῦ γαλάζιου ἀγέρα, μέσα στὰ ρωμαλέα νεῦρα τοῦ ὕψους, δὲν ἔχει σημασία ἂν φεύγεις ἢ ἂν γυρίζεις οὔτε ἔχει σημασία ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου, δὲν εἶναι τοῦτο ἡ λύπη μου - ἡ λύπη μου εἶναι ποὺ δὲν ἀσπρίζει κ᾿ ἡ καρδιά μου. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου

Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο
Τὸ ξέρω 
Τὸ δοκίμασα
Δὲν ὠφελεῖ
Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου