Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

Ημερολόγιο

 I'm about to lose
My worried mind 


 Θυμάσαι το δρόμο μας;

   Ήθελα να κόψω ένα γαρύφαλλο και να στο δώσω


   Αλλά βγήκαν μιμόζες, όπως πληροφορηθήκαμε από τον κύριο Κ



Said I've been crying
All my tears they fell like rain


Don't you see them falling?



Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Alice and the Cheshire Cat

A graceful angel of sin


Είναι κουραστικό
Όταν σε συμβουλεύουν
Τη στιγμή που δεν ζήτησες
Ακόμη μια φορά τη συμβουλή

Κι οι συμβουλές είναι οι ίδιες
Το ίδιο εκνευριστικές
Το ίδιο λογικές

Και πάντα ίδιες

Κι εσύ τα ξέρεις
Τα ήξερες τότε
Και τα ξέρεις τώρα
Τα έμαθες

Κι έτσι το μυαλό αφήνει το χάος να πνιγεί από τη λογική που δε ζητήθηκε ποτέ




Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2014

Πέρα από το χρόνο κι απ' το θάνατο πέρα

Nocturne


Τώρα κοιμάμαι στα πατώματα
Στο'χω πει αυτό;
Όταν γυρνάω Ηράκλειο κοιμάμαι στο πάτωμα
Βλέπω το κρεβάτι μου
Το μονό κρεβάτι
Και σκέφτομαι ότι είναι κρεβάτι για δύο
Όπως ήταν τότε

Η μονή κουβέρτα
Τα μονά σεντόνια
Το μονό κρεβάτι
Είναι για δύο
Πώς να καλύψω το κενό
Στο μονό κρεβάτι μας;

Αλλά κι εκεί πέρα
Πάλι στο πάτωμα κοιμάμαι
Και το κινητό στο μαξιλάρι
Σε δεσπόζουσα θέση
Θα πάθω κάτι από τη ραδιενέργεια
Αλλά δεν τ'αλλάζω

Ξεροκέφαλος κι ασυμβίβαστος
Στο τι μου λένε οι άλλοι
Γιατί δε ζω τη ζωή τους
Ζω τη δική μου
Κι είναι ειρωνικό
Γιατί αυτό λένε οι άλλοι
Για μένα




Κάποιες βραδιές
Όπως και στα γενέθλιά μου
Έκατσα μόνος στο μπαλκόνι
Και μετρούσα τ'άστρα
Βγήκαν δώδεκα
Και πάντα δώδεκα θα βγαίνουν

Δικός σου



Ἄφησέ με ναρθῶ μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε! Εἶναι καλὸ τὸ φεγγάρι, - δὲ θὰ φαίνεται ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου. Τὸ φεγγάρι θὰ κάνει πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου. Δὲ θὰ καταλάβεις. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.
Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι, ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες, ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου λησμονημένα λόγια - δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα

Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου λίγο πιὸ κάτου, ὡς τὴ μάντρα τοῦ τουβλάδικου, ὡς ἐκεῖ ποὺ στρίβει ὁ δρόμος καὶ φαίνεται ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη, ἀσβεστωμένη μὲ φεγγαρόφωτο τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη, τόσο θετικὴ σὰν μεταφυσικὴ ποὺ μπορεῖς ἐπιτέλους νὰ πιστέψεις πὼς ὑπάρχεις καὶ δὲν ὑπάρχεις πὼς ποτὲ δὲν ὑπῆρξες, δὲν ὑπῆρξε ὁ χρόνος κ᾿ ἡ φθορά του. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου

Θὰ καθίσουμε λίγο στὸ πεζούλι, πάνω στὸ ὕψωμα, κι ὅπως θὰ μᾶς φυσάει ὁ ἀνοιξιάτικος ἀέρας μπορεῖ νὰ φαντάζουμε κιόλας πὼς θὰ πετάξουμε, γιατί, πολλὲς φορές, καὶ τώρα ἀκόμη, ἀκούω τὸ θόρυβο τοῦ φουστανιοῦ μου, σὰν τὸ θόρυβο δυὸ δυνατῶν φτερῶν ποὺ ἀνοιγοκλείνουν, κι ὅταν κλείνεσαι μέσα σ᾿ αὐτὸν τὸν ἦχο τοῦ πετάγματος νιώθεις κρουστὸ τὸ λαιμό σου, τὰ πλευρά σου, τὴ σάρκα σου, κι ἔτσι σφιγμένος μὲς στοὺς μυῶνες τοῦ γαλάζιου ἀγέρα, μέσα στὰ ρωμαλέα νεῦρα τοῦ ὕψους, δὲν ἔχει σημασία ἂν φεύγεις ἢ ἂν γυρίζεις οὔτε ἔχει σημασία ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου, δὲν εἶναι τοῦτο ἡ λύπη μου - ἡ λύπη μου εἶναι ποὺ δὲν ἀσπρίζει κ᾿ ἡ καρδιά μου. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου

Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο
Τὸ ξέρω 
Τὸ δοκίμασα
Δὲν ὠφελεῖ
Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου

Τετάρτη, 20 Αυγούστου 2014

Είν' αμάξια οι μόνοι κι οι σχέσεις τροχαία


Έχω τόσα να κάνω
Και δεν έχουν ουσία


   Και μου έχει κοστίσει όλη τη ζωή


   Σ' αγαπάω


Είχα πει πως θ'αλλάξω
Κι όσο αλλάζω σου μοιάζω

Τρίτη, 19 Αυγούστου 2014

Nightmares by the sea

The white horses flow


  Είναι τόσο πολύπλοκο, ενώ είναι τόσο απλό

   Κι όταν αγαπάς λιώνεις για εκείνη

   Χωρίς πρέπει, χωρίς φόβους, απλά το κάνεις

   Κι ο πόνος είναι γλυκός, γιατί κι εκείνη είναι γλυκιά

   Και το γέλιο κρύβει τόση στενοχώρια, το κλάμα τέτοια λύτρωση

   Βυθιζόμαστε σε όνειρα απαλά, μαζί με το Mojo Pin μας

   Και το πικάπ να παίζει κάποια συμφωνία σε Σολ ύφεση

   Τη στιγμή που ψάχνουμε λίγη ακόμη ψεύτικη, επίπλαστη χαρά

   Να αντικαταστήσει το κενό (γιατί η καρδιά μαράζωσε)




   Απλά θέλω να ξέρεις

   Ότι θα βγούμε στη σκηνή πριν τα φώτα σβήσουν

   Και τότε θα μείνουν αναμμένα 






All young lovers know why
Nightmares blind their mind's eye

Κυριακή, 17 Αυγούστου 2014

Εθισμός

 Πάει καιρός που έχω φύγει από τη Θήβα

Καλωσήλθες
Κι άδειο το κρεβάτι μου
Κι άδεια η κάμαρα
Κι άδεια η ζωή

Κάπου μες στη θάλασσα τρεμοπαίζει
Ένα φως σιγανό
Είναι το χαμόγελό σου
Ο φάρος που το πλοίο μου οδηγεί

Και χρόνια κι αν περάσουν
Και στο πρόσωπό μου βάσανα κι αν δεις
Η πυξίδα μου θα δείχνει την ψυχή σου
Το ψηλότερο βουνό του Παραδείσου

Η ανάσα μου καπνό μυρίζει
Και της ζωής η τράπουλα ανακατεμένη
Συγχώρα το άδειο προσωπείο
Τα μάτια από πίσω κλαίνε και τα δάκρυα βαριά



Κάπου μεσοπέλαγα ο φάρος μου κινείται
Το λίκνο της ζωής
Το νόημα της βυθισμένης αυτοκρατοριας
Της Ατλαντίδος μου το μυστικό κρύβεται σε σένα

Δευτέρα, 11 Αυγούστου 2014

Don Giovanni

Tempo piu non v'e 

Είμαστε σα την όπερα του Don Giovanni εμείς οι δύο, πατέρα

Ακόμα, ύστερα από όλα αυτά, ακόμα με φοβίζεις

Ακόμα  κάθομαι κουλουριασμένος στο κρεβάτι μου, 

   κι έχουν περάσει τόσα χρόνια

Και θα δεις, στο τέλος θα βγαίνεις από τον τάφο σου
   και θα με τυρρανάς



Και πάλι
Οι δαίμονες μεγαλώνουν
Κι εγώ συνεχίζω να παλεύω

Και τα δάκρυα πέφτουν
Στα μάγουλά μου
Τόσο απαλά