Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Γράμματα στο ημίφως

Where have all the years gone?
Κάποτε ονειρευόμουν ταξίδια
Κάποτε ήθελα περιπέτεια

Και τίποτα στον κόσμο
Δε θα μου το αρνούνταν


Έβλεπα τη ζωή μου σαν μυθιστόρημα

Όπου ο χαρακτήρας μου εκτυλίσσεται
Σε βάθος σελίδων

Κι όταν ξαναγυρνάς στην αρχή
   Τον αντιλαμβάνεσαι εντελώς διαφορετικά

   Με τις καινούριες γνώσεις που απέκτησες στη διαδρομή

Ακόμα ονειρεύομαι τα ταξίδια

Και την άπιαστη γητεύτρα, την περιπέτεια
Αν κι άρχισαν να φεύγουν πιο μακρυά, στο μέλλον
Ένα μέλλον που δε θα 'ρθει από μονάχο του
   Αν δεν πάρουμε μέτρα κι εμείς

Μα τώρα γύρισα
Το πατρικό μοιάζει τόσο ξένο
Οι τοίχοι οι γαλάζιοι τόσο απόκοσμοι
Κι η μωβ πρόσοψη συνδυάζεται με τα συναισθήματα



Είναι μια αρχή - μα κι οι αρχές δε χρειάζονται τέλος πιο μπροστά
Και με νέα χρώματα, με νέο βλέμμα
Αγκαλιάζω την Ιθάκη
Που δεν έχει άλλα να προσφέρει

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Πύλες της Βαβυλώνας

Κάτω από τον καυτό ήλιο
Από κτίσεως ζωής
Όταν ο κόσμος ήταν ακόμα από μέλι και γάλα

Μπροστά στα κουρασμένα μας μάτια

Και το καραβάνι που μας σέρνει γονυπετείς
Ορθώνονται οι Πύλες

Τεράστιες, αιθέριες, εμπόδιο
Των βασιλείων
Της ευτυχίας και του πόνου,
Της μακαριότητας και της αμαρτίας,
Της ζωής και του θανάτου.
Βουτήξαμε στο δεύτερο

Ένα βασίλειο της αμαρτίας
Μέσα στον Παράδεισο αγγελικά πλασμένο

Η άμμος, κάθε κόκκος της
Λιγότερος από το αίμα που χύθηκε για να ορθωθεί

Από τα βαθιά σε καλούν να έλθεις
Σου τάζουν αθανασία, σου τάζουν αμαρτία
Σε έναν κόσμο νεκρών, κάπου
Όπου τίποτα δεν είναι αληθινό

Παιχνίδι των αισθήσεων
Εσύ είσαι εγώ
Ή εγώ είμαι χαμένος;

Πήγαινε κοντά του

Χίλιες και μία νύχτες σε ένα καρδιοχτύπι
Η δύναμη που ήταν εδώ
Σε σαγηνεύει, σε τυλίσσει, σε τραβά

Κοιμήσου με αυτό, και πρέπει να πληρώσεις
Μια ζωή φλόγας και πυρκαγιών
Για μια ζωή ευτυχίας




Ο διάβολος είμαι εγώ
Και κρατώ το κλειδί
Της Βαβυλώνας

Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

Λεγεώνες του λυκόφωτος

Η ώρα έφθασε
Κι οι μοίρες συμφωνούν
Τέλος πια οι αιώνες
Των φλέγοντων γαλαξιών

Πού είναι οι χθεσινοί μου φίλοι
Δε γνωρίζω. Η κουρτίνα δε θα άφηνε το φως να μπει
Γιατί περιμένω κάποιον να βγει πρώτος;
Δε θα έπρεπε να είναι πάνω τους η ευθύνη

Ακούσαμε το κάλεσμα, το μήνυμα τόσο καθαρό
Κι ο χρόνος τρέχει. Τρέχει
Τόσο γρήγορα
Που δεν καταλαβαίνεις τα χρόνια που περνούν
Πάμε

Κόντρα στον άνεμο προχωράμε
Ελπίδα στις καρδιές κρατάμε
Ένας ήλιος μάς καθοδηγεί, ένας μικρός, αυτός ο μέγας
Ξεχνάμε τη λύπη, έφυγε για πάντα αυτό το τέρας

Ο τροχός του Χρόνου ξαναγυρνά απόψε
Όποιος τη δύναμή του δοκίμασε
Ποτέ δεν ξαναήλεγξε τη μοίρα του


Δεν είναι όλοι οι περιπλανώμενοι χαμένοι
Ξεχασμένες μορφές υπάρχουν και στους νικητές
Κοιτώ στα μάτια τον ξένο, τον εαυτό μου. Ο καθρέφτης δε λέει ψέματα
Είμαι σίγουρος για σένα

Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

Αγγελτήριο από τις επάλξεις

https://patratora.gr/archives/210709

Αυτή η δημοσίευση δεν είναι ποιητική ούτε στο ελάχιστο.

Περιστατικά σαν κι αυτό έχουμε δει πολλά. Τι κάνουμε;


Η κοινωνία ως έννοια λειτουργεί (αρχετυπικά τουλάχιστον) με αλληλεγγύη ανάμεσα στην τάξη του μόχθου.

Αν η θέση μας στην Ιστορία δεν είναι αυτή, τότε είναι η απάθεια. Κι ο απαθής δεν αξίζει ούτε τα καλά.


Ποια μεγαλύτερη πράξη αλληλεγγύης μπορεί να υπάρξει αν όχι η ανατροπή της αιτίας όλων αυτών;


Όποιος δε μοιράστηκε τη μάχη θα μοιραστεί την ήττα.

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Η μπαλάντα μισής ζωής

Αν δε βγαίνει απ' τα ενδότερα της ψυχής σου
Και σε αντίθεση με ό,τι λένε αυτοί που
"νοιάζονται" για σένα
Μην το κάνεις.

Αν πρέπει να σε νοιάζει τι θα πει ο κόσμος όλος

Μην το κάνεις
Όπως κι αν φοβάσαι
Κάπου βαθιά μέσα σου

Ότι κάποιος θα σε ψέξει

Αν η ζωή μας είναι για να μπαίνει
Σε ξένες ράγες

Καλύτερα να πάμε με τα πόδια

Γιατί αυτό το κάτι
Που βρίσκεται μέσα μας
Τόσο βαθιά όσο το σκεπάζουμε εμείς
Είναι ο ίδιος μας ο εαυτός

Οτιδήποτε άλλο
Είναι αντικλείδια
Που ποτέ δε θα ανοίξουν την πόρτα μας

Οτιδήποτε άλλο
Είναι αναλγητικό
Για μια πληγή που κακοφορμίζει
Χωρίς τη σωστή φροντίδα

Πείθουμε τους εαυτούς μας
Για κάτι που κάνουμε με μισή καρδιά
Κι όταν γίνεται
Έχουμε μισή χαρά




Αν δε μάθεις να κάνεις
Απέναντι σε όλους

Κόντρα σε όλα
Με την καρδιά σου να χτυπάει σαν τρελή
Αυτό που ενδόμυχα ψυχορραγείς να έχεις

Αντί να ζεις
Καθυστερείς το θάνατό σου
Σε μισή, βαρετή επιβίωση

Ain't that the perfect crime?

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

Scavenger

Ο Αριστοτέλης είχε πει ότι η αρετή (όπως και κάθε άλλο χαρακτηριστικό μας) εκδηλώνεται μέσω της "καθ' έξιν" δραστηριότητάς μας.
Το ποιοι είμαστε και το τι κάνουμε είναι διαλεκτικά δεμένα. Το να αφαιρούμε το ένα θα κατέστρεφε και το άλλο, είτε σε κάποιον άλλο είτε σε εμάς τους ίδιους.


Αυτό αποδεικνύει δύο πράγματα: Πρώτον, προσπαθούμε σε αυτή τη ζωή να κάνουμε πάντα όπως μας ορίζει ο χαρακτήρας μας. Αν πράξουμε κατά αυτού, ξέρουμε ενστικτωδώς ότι είναι λάθος και προσπαθούμε να το αλλάξουμε.
Δεύτερον, και σημαντικότερο, στην εξελικτική πορεία μας πάντα διαμορφωνόμαστε. Οι συνήθειές μας, οι σκέψεις μας, η συνείδησή μας πάντα εξελίσσεται, είτε προς το καλό είτε προς το κακό. Τα όρια αυτά τα βάζουμε εμείς. Προσωπικά, επιλέγω να διαμορφώνομαι με τρόπο ώστε το καλό να σημαίνει προσωπικά να είμαι ανώτερος, αλλά ενταγμένος σε ένα ανώτερο σύνολο για το οποίο παλεύουμε όλοι μας. Το αύριο που ονειρευόσουν χθες είναι το σήμερα για το οποίο παλεύεις.

Βλέπω γύρω μου έναν όμορφο κόσμο, που τέλεια συνδυάζει τις ατέλειές του! Κι εγώ, μια απ' αυτές είμαι, άλλωστε.

Εσύ, εκεί μακρυά! Σε αφήνω με ένα μεγάλο φιλί κι ένα μεγαλύτερο χαμόγελο. Είμαι καλά! Ελπίζω να είσαι ακόμα καλύτερα.
Σε φιλώ

Φοράω το σκισμένο μου τζιν, τα φθαρμένα μου παπούτσια και τα γυαλιά μου. Πηγαίνω στη Σκάλα προς τον Ουρανό και αγναντεύω το Γενναίο Νέο Κόσμο. Βγαίνω στον τέλεια ατελή κόσμο γύρω μου και τον χαιρετώ που με αγκαλιάζει.



Scavenger Have you heard?! I'm shifting through your trash still i'm gonna make it last Well, Scavenger survivor's Find their way!

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Guilty feet have got no rhythm

Σε βλέπω να απομακρύνεσαι
Προχωρώντας κατά μήκος της ομίχλης
Δύο, τρία, τέσσερα τα βήματά σου
Έφυγες από μένα

Ίσως φταίει η πανσέληνος
Που σε ντύνει τόσο στοργικά

Όλα υπέροχα,
Ναρκωμένοι όπως είμαστε
Μακρυά από τη ζωή μας
Και εμφανίζεσαι εσύ

Σαν θύμηση από το χθες

Σαν όραμα απ' το μέλλον
Σαν όνειρο ανεκπλήρωτο
Ενός παιδιού που φοβάται στο σκοτάδι

Τέλειωσε το κομμάτι
Κι εμείς ακόμα στην πίστα
Τελείωσε η ζωή
Κι εμείς κοιταζόμαστε από μακρυά

Το να μένεις ακίνητος
Σε έναν κόσμο που πάει προς τα πίσω
Σε σέρνει κι εσένα μαζί