Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Sacred Worlds

Carry on the flame
It's not over now
Watch me, I will rise
Time to reveal now


Όταν είσαι μόνος σου εκεί έξω
Και δεν ξέρεις πού να πας
Έλα να κάνεις ένα ταξίδι μαζί μου
Στον αυριανό κόσμο

Έναν κόσμο χωρίς πόνο
Χωρίς φευγιό, χωρίς δυναστείες
Χωρίς νεκρά παιδιά
Στις ακτές του σήμερα

Κι αν ήθελες, μπορείς
Ό,τι λέω να το καταλάβεις
Να παλέψεις με όλες σου τις δυνάμεις
Για τον αυριανό κόσμο

Η επανάσταση είναι η μεγαλύτερη μέθη
Της ανθρωπότητας
Αυτός που τη γεύτηκε μια φορά
Δεν ξεχνάει ποτέ τη μέθη της

Αυτός ο ιερός κόσμος
Είναι μέσα στη γροθιά σου
Είναι το απλό
Που είναι δύσκολο να γίνει

Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Maiden's Tower sunset

Αν ένα πράγμα κρατήσεις από εμένα, αγάπη μου, είναι ότι οι θεοί πεθαίνουν κι αφήνουν τη θέση τους στον άνθρωπο. Ο πάγος έσπασε, ο δρόμος άνοιξε, ο δρόμος χαράκτηκε.
Σε φιλώ, να προσέχεις. 


Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Σαράγεβο

Μη μιλάς
Άλλα ψέματα δεν τα ανέχομαι
Με κλειστά μάτια βαδίζω στο άγνωστο
Έναν εφιαλτικό Παράδεισο δεν τον ανέχομαι

Όσοι θεοί κι όσοι ήρωες και αν περάσαν
Όσες θυσίες, όσους χρησμούς κι αν ελάβαμε
Τη δύναμη την έχουμε εμείς
Κι απ' την Εδέμ αυτό καταλάβαμε

Σε παρακαλώ, σιώπα.
Η ώρα υπερόψιμη
Με τα μάτια σφαλιστά
Διασχίζουμε τη φλόγα
Που καίει τα σωθικά

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Και το μουσικό κουτί έβγαζε ήχους

Χάθηκες χθες βράδυ, στον καπνό της ταβέρνας, μια σταγόνα στη λιμνούλα που έκανε η βροχή
Στο πέτρινο πάτωμα.
Σαν από υδάτινο όνειρο, έκανα βουτιά προς τα πάνω, και ξύπνησα.
Μόνος, ιδρωμένος και κλινήρης. Κι εσύ;
Πουθενά. Μόνο το ποτήρι σου στο κομοδίνο. Κι ένα σημείωμα.

Μα δε διαβάζω. Και τότε πώς κατάλαβα τόσο καθαρά;

Και το μουσικό κουτί συνέχισε να ηχεί, ξεκούρδιστο όπως ήταν για 5 μήνες

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Rules of society

 To fear death is a choice; and they can't hang us all.


   Ο Λεονάρντο Ντα Β. είχε πει πως τίποτα δεν ενδυναμώνει την εξουσία περισσότερο από τη σιωπή. Τη σιωπή του φόβου. Όπως το κουράγιο είναι ο κίνδυνος της ζωής, έτσι ο φόβος η ζώνη ασφαλείας. Μα πρέπει, για να μάθουμε την αλήθεια, να κάνουμε το βήμα εκτός αυτής. Το ένα βήμα φέρνει το άλλο, και στο τέλος δε θα φαίνεται καν. Η αντίρρηση βγαίνει πιο εύκολα στην αρχή παρά στο τέλος, μα είναι κακό να χειροκροτάς, αλλά πολύ χειρότερο να πολεμάς, ό,τι δεν ξέρεις. Όποιος είναι προσκολλημένος σε ένα αστέρι δε μπορεί να αλλάξει το μυαλό του. Χρειάζεται να δεις όλο το σύμπαν, για να αποφασίσεις τη θέση σου σε αυτό.

   Η φυσική επιθυμία όλων των καλών ανθρώπων είναι η γνώση. Όλη η γνώση, όμως, που καταλήγει με λόγια θα εξαφανιστεί. Η Ύλη είναι η πηγή όλης της γνώσης. Οι νομοτέλειές της, οι κανόνες της, το πάντρεμα του τυχαίου και του αιτιατού. Όσο καταλαβαίνεις την Ύλη τόσο εξηγείς το σήμερα, όσο μαθαίνεις το χθες τόσο ερμηνεύεις και δίνεις σκοπό στο αύριο. Όποιος θεωρεί χωρίς πράξη είναι τόσο άχρηστος όσο κάποιος που εξηγεί Φυσική σε μαϊμούδες. Αλλά, όποιος πράττει χωρίς θεωρία είναι σαν τον ναύτη που μπαρκάρει, χωρίς πυξίδα, χωρίς πηδάλιο, και που ποτέ δεν ξέρει πού θα ξεβραστεί.

   "Μεγαλώστε ως καλοί επαναστάτες. Μελετήστε σκληρά ώστε να εντρυφήσετε στην τεχνολογία, η οποία μας επιτρέπει να δαμάσουμε τη φύση. Να θυμάστε ότι η επανάσταση είναι το σημαντικό - κι ο καθένας από εμάς μόνος δεν αξίζει τίποτα.

   Πάνω απ' όλα, να είστε σε θέση να νιώσετε βαθιά οποιαδήποτε αδικία συμβαίνει εναντίον οποιουδήποτε, οπουδήποτε στον κόσμο. Αυτό είναι το πιο σπουδαίο γνώρισμα σε έναν επαναστάτη."

 - Απο το γράμμα του Τσε στα παιδιά του

Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Το φτερό του καρχαρία

Μες στη νυχτιά, με τα φώτα νυσταγμένα και τους μεθύστακες στη γωνία να φωνάζουν,
ήλθες.

Σα μια θύμηση μιας άλλης εποχής, σα μιαν αχλή, ένα αερικό.
Τινάζεις τα χρυσοποίκιλτα μαλλιά σου, όμοια με μετάξι
   Στο χρώμα των ματιών σου, της ψυχής μου.

Πέρα και πάνω από το Πορτ Νασάου, μου λες,
   ξημερώνει για δυο ανθρώπους σαν εμάς.
Μα εσύ, άυλη, αψεγάδιαστη,
   κι εγώ νεκρός, φρουρός μιας πανάγιας θύμησής μας.

Σε βλέπω, χωρίς λόγια, να χαμογελάς στην πρώτη ακτίδα της καρδιάς σου,
Να χαιρετάς την Πλάση που σ' έπλασε κι εσένα.
Να μου λες να χορέψουμε μαζί
   στο φως του φαναριού που τρεμοσβήνει.
Αυτή την πλάση τη χτίζαμε μαζί, με ανέμους, με θύελλες, με εμπόδια στο δρόμο.
Μα, αλήθεια, ποιος ορίζει τα όρια δυο τόπων; Ο χρόνος.


Θέλω να πιάσω το χέρι σου τρεμάμενος. Χορεύουμε, κλινήρεις, στο φτερό του καρχαρία.
Ο λοστρόμος με κοιτάει να μιλάω στον αέρα.


Μα φύγε - εσέ σου πρέπει στέρεα γη.

Γιατί σε θυμάμαι;
Δεν έφυγες ποτές.
   Έμεινες ριζωμένη στο γέρικο μυαλό
Σα τη γριά νέγρα στις προσευχές των ναυτικών
Που την αναζητά ένας σακάτης πειρατής,
   που έλεγε ότι είναι ο άντρας της.
Γιατί ήρθες; Γιατί;
Ξυπνάν οι ναύτες ρεσάλτο να μας κάνουν.
Δεν ξαναείδαν θεά ποτές, ξέρεις.

Τρεις μέρες σπάγαν τα καρφιά και τρεις που με καρφώναν
Για σε. Για σε και μόνο.
Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία
Γιατί τα μάτια μου κλείνουν

Έχω απ' τα μεσάνυχτα πνιγεί
Χίλια μίλια πέρα απ' τις Εβρίδες.


Γιατί ξαναήρθες;

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Azrael

Ήρθες. Σε περίμενα, κι ας μην με πιστεύεις. Σε περίμενα τόσα χρόνια, με τόσο πόνο κι αγωνία, τόση λαχτάρα... Οι μέρες περνούσαν μα ο Χρόνος ακίνητος, ένα παιδί που δε θέλει να μεγαλώσει. Αχ, για τόσους ανθρώπους αμείλικτα γρήγορος, για μένα τόσο βραδύς...
Πέρασαν καλοκαίρια, πέρασαν χειμώνες, ο ήλιος κι η βροχή λυσσομανούσαν στα αδιάφορα καρδιοχτύπια μου, δεν πέρασαν πιο μέσα, δε ζέσταναν και δεν κρύωσαν τίποτα... Ένας πόνος πιο αδιαπέραστος από τα τείχη της Τροίας, πιο βαθύς από τα Τάρταρα, πιο άδειος από το Καθαρτήριο... Δε φοβάμαι. Όχι πια.
Χαίρομαι που το ακούω. Δεν ήρθα να σε φοβίσω. Ποτέ δεν το θέλω αυτό. Ήρθα να εκπληρώσω το χρέος προς την αρμονία.
Το ξέρω. Δάκρυα άρχισαν να στάζουν σε ένα πικρόγλυκο χαμόγελο. Ξέρεις, πολλοί σε παρεξηγούν, πολλοί σε φοβούνται. Σε ονομάζουν το Ωμέγα, το Τέλος. Προσπαθούν όλη τους τη ζωή να σου ξεφύγουν...
Κι αυτό είναι το λάθος σας. Δε σας χαρίστηκε η ζωή για να φοβάστε μη τη χάσετε. Ζείτε, ώστε όταν φύγετε, να κοιτάξετε πίσω και να δείτε ότι για κάτι προσπαθήσατε. Δεν σας κρίνω αν το καταφέρατε. Σας κρίνω αν προσπαθήσατε.
Το ξέρω. Αχ, (τα δάκρυα άρχισαν να πληθαίνουν) αχ, γιατί δεν ήρθες πιο νωρίς; Πριν από 5 χρόνια, να με έπαιρνες κι εμένα μαζί του; Ή πριν 10, όταν πήρες το φως μου; Του άξιζε να πεθάνει στα 7 του;
Δεν κρίνω αν είναι άξιος να πεθάνει κάποιος. Πολλοί αξίζουν θάνατο και ζουν. Πολλοί αξίζουν τη ζωή που τους πήρα. Μπορείς εσύ να τους κρίνεις; Όχι, και θα ήταν αφελές. Ήρθα σήμερα, όχι πριν 5 ή 10 χρόνια, για να δω αν ξεπέρασες τον πόνο σου κι είσαι έτοιμη να τελειοποιηθείς.
Δεν καταλαβαίνω, είπε εκείνη, και στα ρυτιδωμένα από τις στενοχώριες μάτια της, σχηματίστηκε ανείπωτος τρόμος. Τι εννοείς;
Ο θάνατος είναι το τελευταίο στάδιο της ζωής. Ανυπέρβλητο και νομοτελειακό, σε παρασέρνει. Ό,τι ξεκίνησε θα τελειώσει. Αυτή είναι η Εύθραυστη Τέχνη της Ύπαρξης. Αυτή είναι η αρμονία.
Εσύ μου την πήρες! άρχισε να φωνάζει, τα δάκρυα έγιναν λυγμοί. Εσύ μου πήρες το παιδί μου, εσύ πήρες τον άνδρα μου! Εσύ, ο Αρχάγγελος του Θανάτου! Κι ήλθες τώρα να ΚΡΙΝΕΙΣ αν θα πάρεις εμένα;
'Οχι, είπε ήρεμα εκείνος και της άπλωσε το χέρι του. Ήλθα να σου πω πως έφτασε η ώρα σου.
Σε ένα δευτερόλεπτο της πέρασε ο τρόμος, έδιωξε την απελπισία. Επιτέλους.., ψιθύρισε. Τον κοίταξε κατάματα, μέσα από τη μάσκα. Θα πονέσω; ρώτησε.
Όχι.
Ευχαριστώ.
Έπιασε το χέρι του, κι ένιωσε την ψύχρα. Χαμογέλασε. Ήξερε ότι εδώ ήταν το τέλος.