Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016

Last Tango in Paris

Χορεύαμε στην άκρη του γκρεμού
Χαμένοι σε μια θολή εικόνα
Η φωτιά στα μάτια μας να συνδέεται
Και τα σώματά μας να παγώνουν γύρω από το γυμνό τοπίο

Κι ήσουν εκεί - στο χαμό μου
Και ήμουν εκεί - στην αναγέννησή σου από τις στάχτες
Έχω ξαναέρθει εδώ
Στην άβυσσο των ματιών σου

Μα ο ήλιος δεν ανατέλλει ζεστός πια
Μα ο ουρανός θρυμματίζεται και πέφτει πάνω μας
Το φως των φλεγόμενων γαλαξιών πέφτει και φωτίζει το μέρος που γνωριστήκαμε
Τώρα έχει πανσέληνο

Το τελευταίο ταγκό τέλειωσε
Η μουσική, μια γλυκιά παρήχηση ενός παλιού, ξεχασμένου σκοπού
Και παλεύω, και αρνιέμαι
Κι όμως, είμαι ο Άρχων της Ερήμου των Χαμένων Ψυχών




Σιλουέτες, ψηλά στον ουρανό
Τα φτερά με ανυψώνουν στον ουρανό
Σιλουέτες, σε ένα πικρό ταγκό
Οι μακρινοί αιθέρες με γεννάνε νεκρό

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2016

Screaming for vengeance

Μας λένε ότι θα χάσουμε και δεν υπάρχει τρόπος να κερδίσουμε
Μας γεμίζουν το μυαλό πως είμαστε αδύναμοι για τα πάντα
   Και πως θα περάσουμε τη ζωή μας σα σταγόνες στον Μεγάλο Ωκεανό

Δε θα ευτυχήσουμε αν δεν συμβιβαστούμε
Και η ζωή μας συμβολικά θα χάνεται
   Στο βαλς των Χαμένων Ονείρων


Μα θέλουμε τη ζωή μας πίσω!
Όσα μας πήραν κάτω από το τραπεζομάντηλο της παιδικής μας ηλικίας

Ό,τι μάθαμε να αγαπάμε, να νοιαζόμαστε, να πονάμε
Τα θέλουμε πίσω!

Και θα πάρει καιρό

Και θα εξαντλήσει δυνάμεις
Και θα μας γονατίσει -
Μα θα το πάρουμε πίσω.

Εμείς, εμείς οι ίδιοι.

Και θα είναι μέρα μεσημέρι.






Ξαφνικά κλείνω τα μάτια και ξαναγίνομαι 5 χρονών, όπου όλα ήταν ονειρικά.

I close my eyes and sink within myself
Relive the gift of precious memories

Προσπάθησαν να με πείσουν ότι όλα χάθηκαν.
Να καταθέσω όπλα.
Σε όλους μας αυτό δεν έκαναν;

Μα απέτυχαν ή επέτυχαν;
Αυτό θα το κρίνει ο καθένας μας.

In need of a fix called innocence


Ακόμα και στις πιο σκοτεινές εποχές μας, εμείς θα ρίξουμε φως.
Όσο πιο κοντά είσαι στο φως, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η σκιά πίσω σου.
Μη φοβάσαι, όμως.
Κραδαίνεις το δυνατότερο όπλο από όλα.



The open wounds expose the importance of our innocence
A life that can never be bought or sold

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

Η Αυλή των Γλαύκων

Τόσο όμορφη πόλη, κι όμως τόσο σκοτεινή.

Ή εγώ τη βλέπω έτσι;

Δεν ξέρω, ειλικρινά.

   δεν έχει και σημασία, είμαστε απλά μεταβλητές σε μία εξίσωση απέναντι στο χρόνο.

   Και σε αυτές τις εξισώσεις το αποτέλεσμα πάντα βγαίνει αρνητικό.


Κρατιέμαι να μην καταστρέψω το δωμάτιό μου - ανάκλαση του εαυτού μου: σιωπηλό, βαρύ, με πλήρη άπνοια.

Κι ο καθρέφτης με κοροϊδεύει, "εσύ είσαι αυτός, ή εγώ εσύ; ". Δεν ξέρω τι να του απαντήσω.

Τα μάτια των ξένων σε διαπερνούν ξενυχιαστικά, θέλεις να τρέξεις σε ένα σκοτεινό σοκάκι αυτής της πόλης, αυτά που ξέρω καλά. Κι όμως, βαθιά ανάσα. Συνεχίζουμε, με έναν σταυρό στις πλάτες μας που μεγαλώνει και μας βαραίνει. Τι κρύβεται πίσω από τις έντονες ματιές τους;

Σήκωσε το κεφάλι και δες, ψιθυρίζει ο καθρέφτης.

Υπακούω και κοιτάω το βλέμμα μου.



Beware the Court of Owls, that watches all the time,

Ruling from a shadowed perch, behind granite and lime.
They watch you at your hearth, they watch you in your bed.
Speak not a whispered word about them, or they'll send the Talon for your head.

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

Parting is such sweet sorrow

Από την κηλίδα στο πάτωμά μου σηκώνομαι και πηγαινοέρχομαι στο πολύ μικρό μου σπίτι. Ανάβω τσιγάρο και το σβήνω γιατί με αηδιάζει.

Παίζω με τον αναπτήρα.

Φωτιά. Καπνός. Το τέλος κι η συνέχεια.

Φεύγοντας, η φιγούρα στον καθρέφτη, εκείνη με το διάπλατο χαμόγελο, τα μάτια που σε διαπερνάν, με αποχαιρετά.

"Πόσο γλυκιά του χωρισμού η θλίψη. Κι όμως, δε μπορείς να πεις ότι δεν πέρασες καλά.

   Να περάσεις καλά κι εκεί έξω, στο τρελάδικο.

      Και μην ξεχνάς: Αν ποτέ θελήσεις να επιστρέψεις, στον πραγματικό κόσμο,


Υπάρχει πάντα μια θέση για σένα            

Εδώ."

Σάββατο, 16 Ιουλίου 2016

The dawn of a new day

   Οι άσχημες στιγμές της ζωής μας

      υπάρχουν, και δε μπορούμε να τις αποφύγουμε όλες

         αλλά πρέπει να τις ερμηνεύουμε με έναν τρόπο

            τι μαθαίνουμε από αυτές μας βοηθάει να σχεδιάσουμε τη ζωή μας πιο δυναμικά



   Στις κρυφές σπηλιές των χαμένων καιρών

      Στα παλάτια των ουρανών

         Θα 'ρθω να σας βρω

Σάββατο, 2 Ιουλίου 2016

Estranged

Όταν μιλάς στον εαυτό σου
Και κανείς δεν σου απαντά
Ξέρεις
Ότι είσαι μόνος σου

Αλλά θέλει κουράγιο
Χρη θαρρείν, έλεγε ο Υπερείδης
Αγώνα, Γνώση, Τόλμη , Αντοχή

Γιατί πρέπει
"Να προχωράς κι εσύ καθώς προβαίνει μπρος η Ιστορία"

And now that you've been broken down...
      Got your head out of the clouds...

          You're back now on the ground...
 

          And you don't talk so loud...                                
             And you don't walk so proud...                   

                                                Anymore...            
                                                   And what for...?



Να, τα όνειρα! Πάρτα!
Τώρα πάνω σε κάρτα
Θα χτυπάμε
Ό,τι αγαπήσαμε, φως μου

Να, τα όνειρα! Κοίτα!
Διαμαντένια προβλήτα
Σε μια λίμνη
Στην άκρη του κόσμου

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2016

Nocturne vultures

  Νυχτερινές αϋπνίες

   Έχω αρχίσει να ξαναερωτεύομαι την ιδέα σου. Πάλι με καίει η σκέψη σου, πάλι με ξαναμουδιάζει η θύμησή σου.
   Και με ρωτάνε γιατί όταν είσαι εσύ όλα τα υπόλοιπα μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Δεν ξέρω τι να τους απαντήσω. Ίσως από βλακεία, ίσως από αναμνήσεις, ίσως από το γεγονός ότι είχα δομήσει τη ζωή μου γύρω από σένα.
   Μα εσύ άλλαξες, η ιδέα που έχω στο κεφάλι μου για σένα δεν συνάδει εντελώς με το ποια είσαι πια.
   Κι είναι λογικό, από υλικής άποψης, να αλλάζεις (όλοι μας αλλάζουμε). Αλλά έχω μείνει στην ιδέα σου για τόσο καιρό, που ξέχασα να δω εσένα λογικά.
   Μα θέλω να σε γνωρίσω.