Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Βαμμένοι Ουρανοί

Βάψε τον ουρανό.
Ένα χρώμα που σου ταιριάζει
Όταν χαμογελάς στον Παράδεισο
Κι όταν κοιτάς το στιγμιαίο
   της οικουμένης

Και δε χρειάζεται να είναι άσπρο ή μαύρο
Μόνο να είναι ένα χρώμα δικό σου
Τα ασημένια σύννεφα είναι εκεί μόνο
Να κρύβουν την καταιγίδα που έρχεται

Άνοιξε τα φτερά σου
Κι όλα θα αλλάξουν
Οι εφιάλτες θα γίνουν θρύψαλα
Στα ουράνια πατώματα

Πέτα ψηλά και μακρυά
Δε θα είμαστε δέσμιοι για πάντα
Στους βαμμένους ουρανούς βάζεις χρώμα
Των ματιών σου, να μη σκιάζουν το χρώμα
   των ονείρων σου

Κι αν θέλεις, όταν οι εφιάλτες έρχονται κοντά
Θυμήσου το αστροφώτιστο διάστημα
Και βάψε τους ουρανούς
Ένα φωτεινότερο γαλάζιο

Αλλά πρέπει να το θέλεις


Για να πάρουν χρώμα οι ουρανοί
Και τα όνειρα εκδίκηση



Λείπεις, μπαμπά.

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

Nothing to say

Ο φόβος μπορεί να είναι υπερεκτιμημένος, κι εσύ όντως έχεις εμμονή να βρεις ποιος φταίει.
Δεν χρειάζεται, μερικές φορές τα Αζήτητα περιέχουν τους Ανοιχτούς Φακέλους.
Εννοώντας, τις υποθέσεις που δεν κλείσανε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Κι όλοι μας έχουμε τέτοιες.

Οπότε μην ανησυχείς, αγάπη μου. Δε θα μας σώσει κανείς από τα ψέματα. Το ωραιότερο παραμύθι του κόσμου είναι αυτό που διαμορφώνεις εσύ.

Ανέβα, και φόρα το κράνος.


There Won't Be Another Day, No Changing Of The Seasons
And No One's Gonna Save Us From The Lies

The Greatest Story Ever Told
Is Only What You Make It
Power and Struggle And Fear
All By Design

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Altitudes

Σε σένα, άκου αυτό. Είναι από τα αγαπημένα μου.

Πέτα το μαύρο σου πανωφόρι και άνοιξε τα κατάλευκά σου φτερά
Κοίτα με τα καστανά σου μάτια τ' αστροφώτιστα διαστήματα
Κι έλα μαζί μου, να χορέψουμε
Το Ταγκό του Χαμού,
Όπως χορεύαμε παλιά.

Και προπάντων, μην αφήνεις, αυτό τον κόσμο να σε αποτρέπει.
Ε, το λοιπόν, ό,τι και να'ναι τ' άστρα
Εσύ τη γλώσσα σου τούς βγάζεις.
Και αυτό είναι που με κάνει να σε ερωτεύομαι.

Σήκωσε ανάστημα, Περσεφόνη μου -
Από σένα κρίνεται πόσους χειμώνες θα ζήσεις.
Καμμένα σπαρτά και χιόνι, σκοτεινές φιγούρες ν' αλωνίζουν
Πάνω σε αυτά καλείσαι να τοποθετηθείς.

Και σίγουρα, σίγουρα, σίγουρα,
Θα τραβήξουμε μια φωτογραφία στην Πόλη του Λυκόφωτος,
Απόδειξη ότι υπήρξαμε μαζί εδώ.




Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

And because Love battles

Σε σένα

Θυμάμαι τη διαφωνία μας, θυμάμαι να με λες Barney κι εγώ να φωνάζω για Ted.
Να μου λες ότι δεν θα αλλάξω, αλλά να σε φοβίζω όταν κάνω κάτι διαφορετικό.
Να σου λέω να διαβάσεις ποίηση, κι εσύ να βάζεις Joan Baez δυνατά και να μου λες:
Αν αυτό δεν είναι ποίηση, τότε τι είναι;

Το βράδυ που γύρισα σπίτι, πήρα από το χέρι σου τη συλλογή που σου έκανα δώρο, να διαβάζεις το αγαπημένο μου ποίημα του Neruda:


Tomorrow we will only give them 

a leaf of the tree of our love, a leaf 
which will fall on the earth 
like if it had been made by our lips 
like a kiss which falls 
from our invincible heights 
to show the fire and the tenderness 
of a true love.

Να σε ξυπνάω και να σου παραθέτω από το δικό σου:


You make thank God 
For every mistake I ever made
Because each one led me down
The path that brought me to you




4 μέρες, Κι ύστερα είσαι δική μου ξανά.









Robin: No wait for it?
Barney: I've got you, I don't have to wait for it anymore.

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

Operation: Knightfall

Κι έτσι ξεκίνησε η Μάχη:

Κι οι δυο πλευρές παραταγμένες ίσα
   κάτω από την παγερή σιωπή.
Οι στάλες της βροχής μόνο διέκοπταν τον ήχο από τους χτύπους της καρδιάς
   και θόλωναν το τοπίο των μελλοθάνατων
Το φως έμπαινε μέσα από τα σπασμένα σύννεφα -
Ανάκλαση της ελπίδας του καθενός -
Κι ερχόταν ορμητικό, εκτυφλωτικό,
- Ίσως με μία δόση αισιοδοξίας.
   Ίσως, λένε οι επαναστάτες μέσα στην απελπισία τους,
   Υπάρχει η ελπίδα.
   Οι επαναστάσεις χτίζονται πάνω στην ελπίδα, άλλωστε. Επιτυγχάνουν με τη σιγουριά. -

Κι έξαφνα, μέσα στη σιωπή του βροχερού αυτού μεσημεριού,
Εμφανίζεται αυτός. Μία σκιώδης φιγούρα, μαύρη κι απόκοσμη σαν το θάνατο τον ίδιο.
Όλα σκοτείνιασαν, όλα σταμάτησαν.
Ο καθένας φοβήθηκε, ανεξαρτήτου στρατοπέδου
   Γιατί ένιωσαν, σαν παγερό μανδύα να τους αγκαλιάζει τα κόκκαλα,
   Το φόβο, την οργή, το μίσος για καθετί ζωντανό. Τον επικείμενο θάνατό τους.


Σήκωσε το όπλο του, κι έδωσε τη διαταγή για να ξεκινήσει
   ο Χαμός.

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2016

Fever Dreams

Τελευταία, τα φώτα της πόλης φαίνονται βαριά
Το κρύο, τσουχτερό, δεν υποχωρεί
Η μουσική, απόκοσμη, δεν φτάνει στα αυτιά μου
Το σύννεφο από πάνω μου ηλεκτρική βροχή εγκυμονεί

Οι δαίμονες κόβουν βόλτες γύρω μου-
Μόνο εγώ τους βλέπω;
Γιατί τότε να μην μπορώ να τους σταματήσω
Πριν με περιδινήσουν στη φωτιά;

Αν δεν υπάρχει φως εκεί που δεν βλέπει κανείς
Πώς μπορώ να ξέρω τι να πιστεύω;
Μια ιστορία επίπλαστη
Πρέπει να αντανακλά την αλήθεια που νιώθουμε

Φωνάζουμε μονάχοι τη νύχτα
Είμαστε διαμάντια και σκουριά
Κι η σκουριά είναι που λάμπει
Όταν κατεβαίνουμε τη Σκάλα, πάντα προς τα κάτω και ποτέ πιο ψηλά
   -Είμαστε έκπτωτοι άγγελοι

Κι έχω εκπέσει τόσο πολύ που δεν ξανασηκώνομαι;
Είμαι τόσο καιρό στη φωτιά;
Κι όλα γκρεμίζονται γύρω μου - Η νύχτα αποσύρεται στο βαθύ μωβ του σύμπαντος
Κι όλα είναι όνειρα πυρετού


Don't live for pleasure

Make life your treasure

- Dio


Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016

Last Tango in Paris

Χορεύαμε στην άκρη του γκρεμού
Χαμένοι σε μια θολή εικόνα
Η φωτιά στα μάτια μας να συνδέεται
Και τα σώματά μας να παγώνουν γύρω από το γυμνό τοπίο

Κι ήσουν εκεί - στο χαμό μου
Και ήμουν εκεί - στην αναγέννησή σου από τις στάχτες
Έχω ξαναέρθει εδώ
Στην άβυσσο των ματιών σου

Μα ο ήλιος δεν ανατέλλει ζεστός πια
Μα ο ουρανός θρυμματίζεται και πέφτει πάνω μας
Το φως των φλεγόμενων γαλαξιών πέφτει και φωτίζει το μέρος που γνωριστήκαμε
Τώρα έχει πανσέληνο

Το τελευταίο ταγκό τέλειωσε
Η μουσική, μια γλυκιά παρήχηση ενός παλιού, ξεχασμένου σκοπού
Και παλεύω, και αρνιέμαι
Κι όμως, είμαι ο Άρχων της Ερήμου των Χαμένων Ψυχών




Σιλουέτες, ψηλά στον ουρανό
Τα φτερά με ανυψώνουν στον ουρανό
Σιλουέτες, σε ένα πικρό ταγκό
Οι μακρινοί αιθέρες με γεννάνε νεκρό