Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Κυριακή, 28 Ιουνίου 2015

Killers of Elysium Dreams

Τον σκότωσα
Τι χαρά, τι ευτυχία που δεν υπάρχει

Τον σκότωσα
Όλα μια χαρά, αλλά

Τον σκότωσα
Αλλά να ήταν εδώ

Πέθανε
Θεέ μου
Τι έκανα;


Ο εξαπατέας των θεών

Θεοκτονία


Και πάλι μένουμε ζωντανοί -
Αλλά πώς;

Τετάρτη, 29 Απριλίου 2015

Διάφανα Κρίνα

Μιλάει για ένα τρένο με χαλασμένα φρένα
Σ'ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό


Βαδίζουμε σε ένα δρόμο όλοι
Το δρόμο το διαμορφώνεις εσύ
Τη διαδρομή, τις στροφές
Την απόσταση

Κι είναι αλήθεια
Ότι θα κουραστείς
Θα βαρεθείς
Ότι τα θαύματα που μας έταζαν
                                αποτυγχάνουν πάντα

Αλλά αν δεν παλέψεις
Τελείωσες
Αλλά αν δεν σηκωθείς για τη ζωή σου
Δε θα σου χαρίσει κανένας τίποτα



Άσε με να σε δω λίγο

Ώρα μεσάνυχτα, σε εποχή που δε γίνονται θαύματα
Οι αντιποιητικές μου αναμνήσεις
Γλυκαίνουν όταν είσαι εδώ, ω γλυκιά, ω ωραία, ω Εσύ

Η ζωή ένα τραγούδι είναι
Κι οι νότες άγραφες, χωρίς παρτιτούρα
Κι οι στίχοι επαναλαμβανόμενοι εξ'ακοής
Και τα όργανα ακούρδιστα, χωρίς χορδές



Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα
Μιλάει για θυσίες και σταυρούς
Κατάλαβες πράγματα που σου’ ναι ξένα
Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα


Ούτε για σένα είναι
Ούτε για μένα
Ούτε για κανένα
Και για τους δυο μας είναι

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2015

Τα παιδιά

The smile of turner and the scent of roses


Δεν πρέπει να φωνάζουμε -
Κοιμούνται τα παιδιά
Ας μην κάνουμε φασαρία τώρα
Κι ας σιωπήσουμε

Ας αφήσουμε τις σκέψεις
Τα όνειρα που πρέπει να εκπληρωθούν
Δεν πρέπει να νιώθουμε, να εκφράζουμε
Την κόλαση και τον Παράδεισο

Τα παιδιά είναι ανάγκη να κοιμηθούν
Κρατούν κι αυτά βάρη
Δεν πρέπει να γεμίζουμε την τσάντα τους
Με πέτρες αντί για ουρανό

Μα τα παιδιά μεγάλωσαν
Ξύπνησαν κι ακούν
Μην χάνεις ποτέ την πίστη σου
Στα κοιμώμενα παιδιά



Πιάσε τα παιδιά κι εξήγησε
Γιατί δεν ζωγραφίζεις ήλιο στο ταβάνι
Ίσως στην προσπάθεια να τα μεγαλώσουμε
Πρέπει να μας κάνουν παιδιά αυτά

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2015

The Burning of Rome

Remember to tell him the price we had to pay
And cry for Pompeii

Far from the Garden we are, my love
The Garden of Eden
The One that gave us life
Banished us for we sought knowledge

But far from the fiery halls as well
Far from the flames of woe
And the winds of torment
That blow freely

And all life perishes in the wind

But the serpent was wiser than all the animals
That were in Paradise

My love, my darling, my Eva
Do not forget what we were expelled for
From the Garden of God and Lucifer
To the place where Bliss and Sorrow equally matter

And God cursed the serpent and called him "Devil"

My love, remember
That knowledge requires Life
And life requires Knowledge

And he said, "Behold, Adam has become one of us,
Knowing Evil from Good"

My darling, remember
We have what everyone envies
We balance both love and hate

My Eva,
What you hold in your arms
Is the fruit of our sin and the sanctity of Everything

Tonight I die - but my life is with you
I'll meet you again through the eyes of our son

I'll return

Tears will fall
And flames will crack the sky
Open your heart, I'll live in you


Ξέρεις γιατί λένε το Διάβολο
Lucifer ;
Γιατί ήταν ο φορέας του Φωτός της Γνώσης
Lux Ferre

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Του κόσμου η ραστώνη

Εδώ σιμά κοντά δυο μέτρα βάθος
Λεν πως φυλακίζουνε το πάθος

Συνοικίες νεκρές
Με γκρίζους ανθρώπους
Τριγυρνούν ακίνητοι
Κι όλο για πτήσεις λένε

Πτήσεις της ζωής
Ταξίδια ονειρεύονται
Κι όλο δεν καταλαβαίνουν
Ότι το ταξίδι το κάνεις πρώτα μέσα


Το κουβάρι του κόσμου ποιος το λύνει;
Αν αύριο πέθαιναν θα τους έλειπαν οι εαυτοί τους;
Οι καπετάνιοι των βουνών πού είναι
Με τα γένια, την κούραση και την ακούραστη καρδιά;


Κι η ζωή;
Ξεχνάμε να ζούμε;
Επιβιώνουμε χωρίς περιεχόμενο
Κι ένα άψυχο σώμα γυρίζουμε;

Κι εγώ που μάχησα και μάτωσα
Για μια ζωή και που 'χα
Όσο βαρούν τα σίδερα
Βαρούν τα μαύρα ρούχα





Αέρα να 'σαι τιμωρός, να 'σαι και παιχνιδιάρης
Κι αν βαρεθεί η ψυχούλα μου, να 'ρθεις και να την πάρεις

Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

Lilac Wine

I drink much more that I ought to drink


There is a story
From the ages of old
It speaks of demons
And a force untold

Since the inception of gods
And Pandora's dreadful box
The tale is shouted in the air
And whispered at the rocks

When all things collide

When demons take hold
Just remember who opened with his key

And would never leave you cold

Come, as we were when the world was still ajar
Come, as we once saw the Earth from afar

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

For all that you hold dear on this good earth

   Set me free

   Πολλές φορές κάνουμε τον εαυτό μας να σκέφτεται το ενδεχόμενο της άλλης ζωής. Θα ήταν ωραίο να ζούσαμε, έστω ως αιθέριες υπάρξεις μετά θάνατον ή τρομαχτικό; Θα βρίσκαμε φίλους κι οικογένεια που χάσαμε; Θα ζούσαμε αιώνια κι ευτυχισμένα;
   Γιατί η ζωή είναι μικρή για να χαρείς όσο θες
   Γιατί η ζωή είναι γεμάτη δυσκολίες και στενοχώριες

   Αλλά η ζωή είναι γεμάτη αγώνα, δύναμη
   Είναι γεμάτη αγάπη και μίσος, σύγκρουση δυνάμεων

   Αυτή είναι η κινητήρια δύναμη της ζωής, η σύγκρουση

   Έχουμε να αντιμετωπίσουμε πάρα πολλά στη ζωή μας, αλλά έχουμε τη δύναμη να τα καταπολεμήσουμε, να τα νικήσουμε, να επιβληθούμε στις συνθήκες, στο περιβάλλον μας, στη ζωή την ίδια
   Ας ξεχάσουμε την επόμενη ζωή. Δε θα ξαναδούμε τους νεκρούς μας φίλους, τους συγγενείς. Αυτή είναι η φθορά του οργανισμού, η απεραντότητα της ζωής
   Αλλά ας φέρουμε τον Παράδεισο του μυαλού μας εδώ, στο σήμερα. Ας μην αφήνουμε το μεταφυσικό να μας ξεπερνάει. Ας παλέψουμε για τον επίγειο Παράδεισο των ονείρων μας. Γιατί αυτή η ζωή είναι η μόνη που έχουμε