Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

What Axl taught Axl

Τι κάνει τον ενεργητικό άνθρωπο διαφορετικό από την απαθή μάζα; Όχι η ανάγκη του να εκφραστεί (αυτό το έχουμε όλοι), αλλά η έκφραση αυτής της ανάγκης.
Είναι αυτό που διαφοροποιεί αυτόν που εκφράζεται από αυτούς που το κρατάνε μέσα τους

Είναι αυτό που τον κάνει για λίγο κάθε φορά να είναι πραγματικά ελεύθερος
Είναι η ανάγκη του να μην αφήνει βαθιά συναισθήματα να τον τρώνε μέσα του
Είναι αυτό που τον απελευθερώνει

It's so easy

Τρίτη, 2 Ιανουαρίου 2018

Inner Vision

Days in, nights out
Too many winters in my eyes
Will I see you out and about
Or will reality fill my heart with lies?

For too long I've been awake
Too far from my reach
A lasting smile, forsaken promise
As the city around us sleeps

In my inner vision, I saw your heart
Too beautiful for such a world
As you look me in my blind eyes
As you push your silken hair back
As your give me your hand to hold
Or shake
Like acquaintances of old

Nothing less than all
A honey bee, you came buzzing me
Don't lie and say you forgot
Don't deny you know still
Don't lie to me


In my inner vision, I saw your smile
Bright eyes and shapely lips
In a picture frame, unknown the time
Unknown the galaxies apart
Unknown the ages back
When I made you smile
When I tried to make you mine


Well, let the poets cry
Themselves to sleep

When I press the keys, it all gets reversed
The sound of loneliness makes me happier

Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

Ο θεός των μικρών πραγμάτων

Σβήσε τα κεριά σου
Και ντύσου καλά
Από την τρισάθλια παράγκα
Θα ανέβουμε στον ουρανό

Θα ξεχάσουμε της μάνας μας τους πόνους
Τις δικές μας σκοτούρες τις βαριές
Το παρελθόν μην το αναπολείς
Αν παρόν δεν θέλεις να το ξανακάνεις

Ας πάμε λίγο νότια

Προς το ποτάμι στις δώδεκα βαγιές
Να ξεφύγουμε σε μια πραγματικότητα ανώτερη
Όπου ο Τζιμ δε μπορεί να σε βρει

Αχ, Λώρα μου, πολλοί επίδοξοι σε προσέγγισαν

Πολλοί τσαρλατάνοι σε περιτριγύρισαν
Ανήμπορη να περπατήσεις, σε έβαλαν να χορεύεις
Και στην προθήκη ο μονόκερος να παραμένει μοναχός



Η ομορφιά δεν έχει μάτια
Η μουσική παίζει χωρίς να κρίνει
Η ζωή θα συνεχίσει, παρά τον πόνο
   που θεωρούμε πως είναι πολύ βαρύς
   πια να αντέξουμε
Γιατί ο κόσμος απόψε φωτίζεται από αστραπές

Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2017

Αγώνας ταχύτητας

Η σιγαλιά παίρνει φωτιά
Κάτω απ' το φως της νύχτας
Άμαξα μεγάλης ταχύτητας
Σε μια διαδρομή που παγώνει στο χρόνο

Μεταμοντέρνα αποικοδόμηση
Μιας ρομαντικής ηλικίας
Ξεγυμνωμένες προσπάθειες
Μινιμαλισμού σε λα μινόρε

(Όταν προσπαθείς να μιλήσεις έτσι, δε μπορείς να φανταστείς πόσο ψεύτικο ακούγεται)

Ο ήλιος δεν ανατέλλει ζεστός
Ή εγώ δεν τον αισθάνομαι πια
Μια ψύχρα που διαπερνά την ύπαρξη
Κατέβηκε απόψε


Η ζωή μου αλλάζει

Δε μπορώ να θυμηθώ
Πού υπήρχα πριν
Την άβυσσο των ματιών σου

Ενστικτωδώς με τραβάς

Σε μέρη μυστικά κι απόμερα
Μακρυά από τα ασήμαντα
Μάτια των υπολοίπων



Ζήτα μου να σου απαγγείλω

Όλη την Ποίηση
Όχι το Μονόγραμμα - όχι

Δεν είναι για σένα

Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017

Τα προσόντα της παρακμής

Αθόρυβα βήματα
Ηχούν εκκωφαντικά
Και παράξενα
Στο ξύλινο πάτωμα

Ένα πορφυρό ρυάκι
Στάζει από τον τοίχο
Κάτω από μία φωτογραφία μας
Σε σχήμα σταυρού

Οι καιροί αλλάξαν
Η εικόνα παραμένει η ίδια
Το τίποτα τείνει στο μηδέν
Σε ένα τώρα που εκτείνεται στο άπειρο

Μέσα στα σκοτεινά
Και γνώριμα δωμάτια
Παραπατώντας προσεγγίζω τα προσόντα της παρακμής
Η κραυγή μου, πνιχτή, χάνεται σ' ένα ονειρικό τοπίο

Ξεχασμένες υποσχέσεις
Η νύχτα περιμένει
Μια πράξη απελπισμένης αυτοπεποίθησης
Φιλί του Ιούδα

Οι φλόγες γλύφουν τις πληγές μου

Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017

Panic Attack

Overwhelmed by this complex delirium


Θα έρθει ένα υπέροχο καλοκαιρινό απόγευμα
Μαγεμένος θα ατενίζω τη θάλασσα
Ένα δάκρυ, λευκό και θλιμμένο διαμάντι
Θα πέσει στο πάτωμα
Κι εγώ θα είμαι νεκρός


Φοβάμαι
Το θύμα σαν κοιτάει το θύτη αναλογίζεται ποιος φοβάται
Και ποιος πονάει
Πιο πολύ

Ανηλεής υστερία

Θα πεθάνω
Και δε θα έχω ζήσει όπως ήθελα
Δε θα έχω αγναντέψει το ηλιοβασίλεμα
Το δρόμο
Την άβυσσο των ματιών σου

Τρέχω, αγωνίζομαι να σώσω την πνοή μου

Κατακλυσμένος από ένα σύνθετο παραλήρημα

Κι ο θύτης και το θύμα φοβούνται
Κι ο κριτής είναι ο καθρέπτης
Παραμορφώνομαι, μα η ανάκλαση ακριβής
Το σχέδιο που δεν έβαλα ποτέ

Και πότε θα ξημερώσει η δικαίωσή μου;
Πότε κάποιος θα μου πει ότι έκανα το σωστό;
Ένα κερί δίπλα στο κρεβάτι συνεχίζει να λιώνει
Απόδειξη για το αντίθετο

Πώς θα σωθώ;
Εγκλωβισμένος σε εσωτερική φυλακή
Κελί του μυαλού μου
Σε έναν ελεύθερο κόσμο
Όπου η μόνη μας ελεύθερη επιλογή
Είναι πόσο μισοί θα ζούμε

Σβήνω το κερί και το χύνω πάνω μου
Το σώμα μου ακινητοποιείται
Διατηρεί τη μορφή που πάντα ήθελα
Και ποτέ δεν είχα

¨Ενα δόντι καρφωμένο στο χέρι
Πονάει κι αυτόν που δάγκωσε
Ο λύκος είναι μόνος του
Για να μην τον δει κανείς να κλαίει στο σεληνόφως

Θύλακες του εγκεφάλου εκρήγνυνται
Ένα συναίσθημα παράγωγο, πλέκει χίλια ακόμα
Κρεμασμένος από την αορτή σε έναν πέτρινο τοίχο
Αναζητώ ένα καθάριο άσπρο φως που δεν έρχεται

Σκόρπισέ με στη θάλασσα
Σε μία ελευθερία που δε γνώρισα
Στο πρώτο καράβι που θα μπεις, πέτα το δαχτυλίδι μου
Στην κυρά της λίμνης, επιστρέφω

Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

Μαραμπού

Τα κύματα σταμάτησαν, το βαγόνι βρυχάται
Συμπιεσμένες μορφές για προορισμό ασαφή
Οι λάμπες κάηκαν και τ' άστρα σβήνουν
Ο δρόμος σκοτεινός ορθώνεται, μα άγνωστη η γη

Αν μου κρατούσες συντροφιά η κούραση θα είχε φύγει
Κι η ώρα θα φάνταζε στιγμή
Μα η θύμησή σου, ένα νοσταλγικό μειδίαμα
Δεν απαλύνει την πληγή

Και φτάνεις φτερό, πλουμιστό κι εξωτικό
Στα σπίτια εξεχόντ' αρχόντων
Σαν μαραμπού

Δε θα ήθελες σκληρή την κλίνη
Όμορφο μα άδειο, ένα σπίτι φτωχικό

Εσέ σου πρέπει στέρεα γη, σου είχα πει
Χίλια άστρα σε φωτίζουν στον ανοιχτό ουρανό


Πέρα απ' τη ζωή, στα βαθιά πελάγη
Να σου χαμογελάσω μοναχά
Δυο στροφές κι έναν σκοπό
Απ' το πικάπ σού στέλνω ταπεινά


Και στολίδι στις αυλές κυρίων κι ηγεμόνων
Κι όχι στο φανοστάτη δίπλα μου, είσαι
Μαραμπού