Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Τα πικρά μου χέρια με τον Κεραυνό

Και τώρα
Και πάντα
Στην πρώτη τη γραμμή!


Πολύ σκοτάδι μας έπνιξε
Πόσο φως λαχταρήσαμε
Πολλή αλμύρα μας έκαψε
Πολύ κουπί τραβήξαμε

Και τραβάμε και τώρα

Κοιτάμε απελπισμένα αριστερά, δεξιά
Ή και καθόλου. Κι αυτό, νομίζω,
Η απάθεια, η αποστασιοποίηση
Είναι το χειρότερο
Οπότε μην κλείνεις τα μάτια
Γιατί ο τρόμος ορθώνεται και μπροστά σου


Ακούγαμε με μεθυσμένα αυτιά
Και με δακρυσμένα μάτια
Αυτούς που μιλούσαν ομορφότερα
Κι όχι τα ωραιότερα λόγια, τα αληθινά

Ακολουθούσαμε τις λάμψεις
Κι αποδυναμωνόταν ο Κεραυνός
Μα οι λάμψεις οδηγούν στο λάκκο
Που σκάβουμε μόνοι μας

Κι αν είν' ο λάκκος σου πολύ βαθύς
Χρέος με τα χέρια σου να σηκωθείς
- Κ. Βάρναλης

Πολύ την πείνα μας χορτάσαμε
Και τραβήξαμε το ψωμί που φτιάχναμε για άλλους
Οι λάμψεις κόπασαν, κι άρχισε η βροχή
Τα κουπιά έσπασαν, ορθώθηκε ο σκλάβος

Πόσα σφαγεία μύρισαν θυμάρι
Και πόσες φορές η μυρσίνη
Η δοξαστική
Λησμόνησε;


Τιμή και δόξα στους πεσόντες
Τους μάρτυρες της Έμπνευσης
Της όμορφης αυτής κόρης
Που πάντρεψε το Χθες με το Αύριο

Το αίμα πήζει στην πληγή
Κι η Ιστορία πάει πάντα μπροστά




Κάποια ξημερώματα σε μακρύ τραπέζι
θά 'ρθουν να καθίσουνε μάνες και παιδιά.
Μέρα αναστάσιμη κι ο λαός θα παίζει
τα πολλά τραγούδια του για τη λευτεριά.

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Θεατρικός διάλογος

- Αν βγεις στον πηγεμό για την Ιθάκη, έλεγε ο ποιητής, και δε θέλω να περιμένω, όχι άλλο.
- Βγες λοιπόν. Γιατί το βαυαλίζεις;
- Δεν καταλαβαίνεις, δε θα καταλάβαινες ακόμα κι αν σου μιλούσα για ώρες΄. Είναι τόσα πράγματα που σκέφτομαι, τόσα πλάνα που κάνω, και στο τέλος δεν καταφέρνω τίποτα.
- Ζήτω που καήκαμε, δηλαδή;
- ... Η συντροφιά σου είναι πολύ παρήγορη, εδώ, απόψε.
- Θα μου πεις τι σε εμποδίζει;
- ... Ιεριχώ να πηγαίναμε, στα ψηλά ερείπια των Τειχών να ατενίζαμε, αυτό θα ήθελα.
- Και τι μας εμποδίζει;
- Λάθος που βάζουμε στόχους, αφού δε θα τους υλοποιήσουμε.
- Μα, αν δεν προσπαθήσεις έχεις ήδη μοιραστεί την ήττα! Ναι, θα είναι δύσκολος ένας μεγαλεπήβολος στόχος, αλλά, αν δεν δεις μπροστά θα χάσεις και το πίσω! Ξεκίνα σήμερα, και μη σταματάς! Όταν κοιτάξεις πίσω, θα δεις τι απόσταση διένυσες.
- Παράπονο το έχω, θα καταφέρω ποτέ να γίνω αυτός που θέλω;
- Ρωτάς εμένα, αν θα εκπληρώσεις την ιστορία σου; Σε αυτό συνίσταται η διαφορά αυτού που θα ζήσει ή αυτού που θα επιβιώσει σε μια μίζερη ζωή, αυτού που τον σέρνουν στην αρένα για μια μάχη μέχρι θανάτου κι αυτού που θα μπει στην αρένα με το κεφάλι ψηλά!
- Τότε, γιατί ζουν άλλοι κι άλλοι, κι εγώ επιβιώνω απλά;
- Υφαίνει ο καθένας το δικό του σάββανο, κι ανάλογα με το έργο του ελκύει κοντά του εκάστοτε μνηστήρες.
- Φαντάζομαι ότι πρέπει να το ξηλώσω σε ένα βράδυ και να ξαναρχίσω;
- Χωρίς βιάση, αλλά και χωρίς σταματημό, αργά και σταθερά, ναι.
- Ψωμί έχει η υπόθεση, αλλά ναι, θα προσπαθήσω.
- Ω ναι, είναι μακρόχρονη διαδικασία,, μα το αποτέλεσμα πολύ καλύτερο απ' ό,τι αν δεν προσπαθούσες. Χαιρέτα το Γενναίο Νέο Κόσμο που ορθώνεται μπροστά σου!
 
 
Green sleeves waving
Madmen raving
Through the shattered night
 

Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

Οι μέρες που άλλαξαν τον κόσμο

Σήμερα συμπληρώνονται τα 100 χρόνια από τη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση.

"Καταραμένοι να 'στε, μπουρζουάδες, εσείς που μας παίρνατε το ψωμί από τα χέρια. Τελειώσατε κύριοι, ο κόσμος σας ο γερασμένος έγινε στάχτη.
Τώρα είμαστε εμείς, ο ανθός της γης, που εκπληρώνουμε τα χρέη μας στην αρμονία του όμορφου αυτού κόσμου

Χαίρετε, κολασμένοι της γης! Δεν έχετε να χάσετε παρά μόνο τις αλυσίδες σας! Η ελευθερία μας περιμένει ,σαν ένας φοίνικας αναγεννάται από τις φλόγες του παλιού!

Ο ιδρώτας, δικός σου ιδρώτας. Το αίμα, από την μεγάλη σου κόκκινη καρδιά. Κάθε δάκρυ που έχυσες, εκατό φορές θα ξεπλυθεί.

Έφυγαν οι πεινασμένοι λύκοι. Ώρα για τις ομορφότερες μέρες να έρθουν."




"Εμείς αρχίσαμε αυτό το έργο. Σε ποιο μέρος, ποια εποχή, οι προλετάριοι ποιας χώρας θα το τελειώσουν, δεν έχει σημασία. Το ουσιαστικό είναι ότι ο πάγος έσπασε, ο δρόμος άνοιξε, ότι ο δρόμος χαράκτηκε"
Β. Ι. Λένιν

Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου 2017

Περιπατήματα μιας στάσιμης εποχής

Άγνωστα βήματα στην ίδια πόλη
Β - Υλικό και πανκ ροκ σκηνή
Ερωτικές σκηνές κάτω απ' τα νέον φώτα
Λαϊκό προσκύνημα στη μετα-grunge εποχή

Είδωλα σκουριασμένα κι ιπτάμενες σαΐτες
Ο αέρας σέρνει τη σημαία λευκή
Άφωνοι προφήτες, σας πρόδωσε ο θεός σας;
Η πάλη στα δικά μας χέρια, πολεμική ιαχή

Εσωτερικότητα στο άγριο έξω
Κι ο θάνατος σωριάζεται νεκρός
Ζούμε χρόνια μιζέριας, γεμάτα ευτυχία
Τρεις το πρωί στο έρεβος βρίσκουμε το φως

Χάνεται το μέτρημα, τα χρόνια τα πέτρινα

Που ενωθήκαμε εις σάρκα μίαν
Κατακόμβες υπό το φως φθορίου
Θυμίζουν την ξεχασμένη νηνεμία

Νουάρ σκιές, φώτα και λοιπά
Ξεκούρδιστος πομπός να παίζει ένα σκοπό
Η αϋπνία, αιώνες τώρα, η μόνη αληθινή
Το άδειο σπίτι με προσκαλεί να μπω



Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

Κ. Π. Καβάφης

Εκνευρίστηκα
Κι απογοητεύτηκα
Μαζί σου

Αλήθεια, τι νέα τρέλα θα κάνεις
Για να ικανοποιήσεις τη μονοτονία σου;
Τι νέος επίδοξος Οδυσσέας σε συντροφεύει;

Τι νέο αμπέχωνο κρέμεται στους ώμους σου,
Από το χέρι σου,
Μες στην αγκαλιά σου;

Ανόητα βήματα μιας ανόητης
Κι ανούσιας καθημερινότητας
Αλήθεια, γιατί ξέχασες ποια είσαι
Όπως σε θυμάμαι
Εγώ;

Μη βιαστείς να μου πεις
Ότι οι άνθρωποι αλλάζουν
Γιατί τα βήματα γίνονται και προς τα πίσω

Κι εγώ άλλαξα
Και θα με αγαπούσες
Περισσότερο. Γεια σου τώρα
Ευχαριστήσου τη δεύτερη λύση.

Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

The Rains of Castamere

And so he spoke, that lord of Castamere

Δεν έχει πλάκα;
Δεν είναι αστείο όταν, εκεί που περιμέναμε τον κόσμο τόσο γεμάτο, αδειάζει; Όταν βλέπουμε, πίσω απ' το κενό, έναν κόσμο ολόκληρο;
Δεν είναι φαιδρό το γεγονός ότι, όταν θυμόμαστε ποιοι θέλαμε να γίνουμε τότε, τώρα που το κατακτήσαμε καταλαβαίνουμε ότι δε μας γεμίζει;
Και πώς γυρίζουμε πίσω;
Και πώς διορθώνουμε τα αδιόρθωτα;
Και πώς γλιτώνουμε από τη πορφυρή αυτή βροχή που μας ραίνει από πάνω;

Δεν έχει πλάκα όταν, για να γίνεις αυτός που θέλεις, χάνεις την ψυχή σου; Είναι το κυνήγι της Αμαρτίας, που γνώρισες την Κόλαση κι έχασες τον Παράδεισο, που γεύτηκες το απαγορευμένο και σε τύφλωσαν οι Ερινύες, που τόλμησες να αδράξεις τη μοίρα σου και σε δικάζουν οι Ευμενίδες.
Και ξέρεις ότι η δίκη αυτή δεν θα σε αθωώσει.

Και τώρα, πάνω στο λόφο, με το βλέμμα προσηλωμένο στη βροχή (οι ψιχάλες πάντα παίρνουν τη μορφή σου, όπως στροβιλίζονται στον κατάμαυρο ουρανό), σε θυμάμαι. Θα ήθελα να δω τα μάτια σου για μια τελευταία φορά, να χαθώ στην άβυσσό τους για κάποιες στιγμές - ή μερικές ώρες; Ή χρόνια ολάκερα; - να ατενίσω αυτές τις δύο σταγόνες ουρανού. Μα δεν είσαι εδώ. Κι εγώ πρέπει να συνεχίσω. Σε αφήνω με ένα ρόδο κι ένα ξίφος. Σε φιλώ.




Προχωρώντας, ξανακούω τα λόγια:


And who are you
That I must bow so low?
Only a cat of a different coat,
That's all the truth I know.
In a coat of gold or a coat of red,
A lion still has claws,
And mine are long and sharp, my lord,
As long and sharp as yours


Φορώ το κράνος μου και αφήνω τη βροχή να με αγκαλιάσει.
Γελώ πικρά καθώς
οι σταγόνες μού δείχνουν το δρόμο.

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

Το σημάδι του Νότου

   Εκεί, στη μέση του άγνωστου απείρου, εκεί όπου έφτασε όσο κανείς, αναρωτήθηκε: Και τώρα τι;
   Και δεν ήταν εύκολο να απαντηθεί. Έπρεπε, πρώτα, να αναλογιστεί πώς έφτασε εδώ. Θυμήθηκε τις φωνές, τις παρακλήσεις, τις απειλές. Ακόμα έκαιγαν στα αυτιά του τα πύρινα λόγια τους, όταν τον "συμβούλευαν" να γίνει σαν αυτούς, όταν του ζητούσαν επίμονα - πολλές φορές και βίαια - να απαρνηθεί τα πιστεύω του, το παρελθόν του, την ίδια του τη ζωή, να ακολουθήσει γνώριμα μονοπάτια, τόσο μακρυά από αυτό που ήθελε.




   Μα πάντα υπήρχε αυτή η φωνούλα μέσα του:
Μην ζεις για την ευχαρίστηση, ειδικά των άλλων.  Κάνε τη ζωή σου το θησαυρό σου.
   Κι έτσι έκανε. Θυμήθηκε τον εαυτό του, όπου στα δεκαοκτώ του ξεκίνησε για το μεγαλύτερο της ζωής του ταξίδι. Τώρα, που πέρασαν τόσες μέρες - ή μήνες; - ή αιώνες; σκέφτηκε την πυξίδα του, το φάρο που έκαιγε μέσα του. Κοιτώντας πίσω του, ο Σταυρός του Νότου, επιβλητικός, ακίνητος, προπομπός του τέρματος, τον κάλεσε να μαζέψει την άγκυρα. Στο άγνωστο σκοτάδι τώρα έκαιγε μια μικρή φωτιά, ένα καθάριο φως. Τόσο χρειαζόταν για να σαλπάρει.
 
 Κι έτσι έκανε.