Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

For all that you hold dear on this good earth

   Set me free

   Πολλές φορές κάνουμε τον εαυτό μας να σκέφτεται το ενδεχόμενο της άλλης ζωής. Θα ήταν ωραίο να ζούσαμε, έστω ως αιθέριες υπάρξεις μετά θάνατον ή τρομαχτικό; Θα βρίσκαμε φίλους κι οικογένεια που χάσαμε; Θα ζούσαμε αιώνια κι ευτυχισμένα;
   Γιατί η ζωή είναι μικρή για να χαρείς όσο θες
   Γιατί η ζωή είναι γεμάτη δυσκολίες και στενοχώριες

   Αλλά η ζωή είναι γεμάτη αγώνα, δύναμη
   Είναι γεμάτη αγάπη και μίσος, σύγκρουση δυνάμεων

   Αυτή είναι η κινητήρια δύναμη της ζωής, η σύγκρουση

   Έχουμε να αντιμετωπίσουμε πάρα πολλά στη ζωή μας, αλλά έχουμε τη δύναμη να τα καταπολεμήσουμε, να τα νικήσουμε, να επιβληθούμε στις συνθήκες, στο περιβάλλον μας, στη ζωή την ίδια
   Ας ξεχάσουμε την επόμενη ζωή. Δε θα ξαναδούμε τους νεκρούς μας φίλους, τους συγγενείς. Αυτή είναι η φθορά του οργανισμού, η απεραντότητα της ζωής
   Αλλά ας φέρουμε τον Παράδεισο του μυαλού μας εδώ, στο σήμερα. Ας μην αφήνουμε το μεταφυσικό να μας ξεπερνάει. Ας παλέψουμε για τον επίγειο Παράδεισο των ονείρων μας. Γιατί αυτή η ζωή είναι η μόνη που έχουμε

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015

E questo il fiore del partigiano

 Though it might not be wise
I'll still have to try
With all the love I have inside
I can't deny


 Έρχονται καλύτερες μέρες αγάπη μου, στο υπογράφω
   Αλλά για αυτό, πρέπει να βγούμε μπροστά

Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2015

And we came forth to contemplate the stars

 Don't help them to bury the light
 Don't give in without a fight


   Intendens in caelus superius, et ignibus legimus: 
      Non nobis, domine, non nobis, sed ad amorem sui nominis gloriam, 
   psalmum mutatum quamvis Solcjis Templarii
   Domino et id nos pro amore morti sumus, sed non mortui, quia non timebis et amore nostri vitae neque alia vivere neque vixisse
   Et quod esset somnium

      Το ημερολόγιο ενός προσκυνητή




L'amor che move il sole e l'altre stelle
Dante Alighieri


Ό,τι κάνουμε, ό,τι λέμε, ό,τι νιώθουμε δεν είναι τα ιδανικά κανενός άλλου
Είναι η ίδια μας η ζωή κι η ανάγκη μας να ζήσουμε
Για αυτό παλεύουμε όλη μας τη ζωή
Αυτό είναι το ζόρικο
Αλλά το ελπιδοφόρο είναι ότι θα τα καταφέρουμε

Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

Fata Morgana

Βασίλισσα της σιωπής, πάρε με από εδώ

Κεφάλια σκυφτά και γέλια από μακρυά
Βλέμματα χαμηλά και δάκρυα φανερά
Ένα χαμόγελο αναζητώ
Αν φύγω θα τρελαθώ

Οι δρόμοι της άσπρης γιορτής
Λεωφόροι μιας πόλης νεκρής
Ψάχνουν τα βήματά σου
Να ζήσουν τα όνειρά σου

Ήσουν όντως εκεί; Ήταν μύθος
Από δίπλα όταν πνιγόμουν στο πλήθος;
Εσύ που μ' έκανες να ζήσω και να καώ
Από το θάνατο να ξεφύγω
   Και στη σκέψη σου να χαθώ;

Όλοι αυτοί με το βλέμμα ζυγιάζουν
Ο Αχιλλέας να φύγει φωνάζουν
Για μεθαύριο ζουν, στο σήμερα πεθαίνουν
Οι ελεύθεροι δούλοι στο κεφάλι πληθαίνουν


Να ζήσουν ξεχνούν οι οικτροί
Στης ματαιότητας την ακτή
Όταν μου λένε "στα όνειρα πάμε"
Στους απέραντους δρόμους τα σημάδια θυμάμαι

Χρόνια πολλά σε σένα
   Ναι, σε σένα, Μαργαρίτα

Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2014

All flowers in time

Oh i am filth
And sing her
Into my thoughts
Oh phantom elusive thing, oh

Το μεγαλύτερο λάθος που έχουμε κάνει ως ανθρώπινο γένος
Είναι που πιστέψαμε ότι όλα είναι
Ανώτερα από τις δικές μας δυνάμεις


Για αυτό ό,τι καλό γίνεται
Το αποδίδουμε σε εξωγενείς παράγοντες
Κι αφαιρούμε τις δυνάμεις μας από την εξίσωση

Πίστεψέ με -
Τίποτα δεν είναι
Άνω ανθρωπίνων δυνάμεων


Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

Steampunk Dreams

They were frightening in the darkness
They had rainbows in their eyes

Amidst the sandcastles
Ashes of the past
Deep below, in the eye of the tornado
Where eyes close and breath runs out fast

Is the steampunk city

A palace of clockworks and gears
Your dreams come alive
But also manifest your fears

An oasis of life in the land of dead

Sands of time blow me away to another land
There the dagger seals away whatever beasts there might lay
Under the sky of gears emotions overwhelm



Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2014

Η καμπάνα


Ποιὸς ἦταν ποὺ κρέμασε (καὶ πότε;) πάνω ἀκριβῶς ἀπ᾿ τὸ τραπέζι
καταμεσὶς στὸ ταβάνι, αὐτὴ τὴ μαύρη καμπάνα; - πρὶν μῆνες; πρὶν χρόνια;
Σκυμμένοι στὸ πιάτο μας, δὲν τὴν εἴχαμε δεῖ. Ποτὲ δὲ σηκώσαμε
λίγο πιὸ πάνω τὸ κεφάλι, - ποιὸς ὁ λόγος ἄλλωστε; Μά, τώρα,
τὸ ξέρουμε· εἶναι ἐκεῖ, ἀμετάθετη. Ποιὸς τάχα τὴν πρωτό ῾δε; ποιὸς μᾶς τό ῾πε
ἀφοῦ κανείς μας δὲ μιλάει; Ἴσως, μιὰ νύχτα, ἀκολουθώντας τὸ ποτήρι,
στραγγίζοντας τὴν τελευταία σταγόνα τοῦ κρασιοῦ, μέσ᾿ ἀπ᾿ τὸ ἄδειο
θαμπωμένο ποτήρι, νὰ τὴν πῆρε τὸ μάτι μας. Σκύψαμε ἀμέσως
ἀκόμη πιὸ πολύ. Πεινᾶμε, δὲν πεινᾶμε, τρῶμε· περιμένοντας πάντα,
ἀπὸ στιγμὴ σὲ στιγμή, ἕνα μεγάλο ἀόρατο χέρι νὰ χτυπήσει τὴν καμπάνα
ἐννέα ἢ δώδεκα φορὲς ἢ μία καὶ μόνη, ἀπέραντα μόνη, ἀπειθάρχητα μόνη,
ἐνῷ, ἀπὸ μέσα μας, μετρᾶμε κιόλας, μήπως συμπέσουμε τουλάχιστον στοὺς χτύπους
Γ. Ρίτσος

Κι αν η καμπάνα δε χτυπήσει;
Θα χτυπήσει
Πότε;
Αυτό δεν το ξέρω,
Σίγουρο είναι ότι χτυπάει
  


 Κι εσύ τι θα κάνεις;
   Πού θα πας όταν η καμπάνα χτυπήσει;