Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

Τιμή για 1973

Του φόβου έσπασες το νήμα
Και τη μιζέρια της ζωής

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις
πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω από τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν΄αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη
ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ΄απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου
Θ΄απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν΄ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς έν΄ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ΄το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
Να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ΄αποχαιρετήσεις όλ΄αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,
για όλα τ΄άστρα, για όλες τις λάμπες και
για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή
και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,
τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ΄ το τετραγωνικό μέτρο του κελλιού σου
θα συνεχίσεις τον δρόμο σου πάνω στη γη .
Κι΄ όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελλιού σου με το δάχτυλο
απ΄τ΄άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν΄ ασπρίζουν
τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
Αφού όλο και νέοι αγώνες θ΄ αρχίζουνε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος


Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό
γράμμα στη μάνα σου
Θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ΄αρχικά του ονόματος σου και μια λέξη :
Ειρήνη
σα ναγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ΄ολάκαιρο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ΄την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν΄ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που
τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
Τάσος Λειβαδίτης



Για αυτό πολεμάμε
Για αυτό πεθαίνουμε
Για αυτό ζούμε

Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

Άκουσες Αρετούσα μου τα θλιβερά μαντάτα;

Ο κύρης σου μ' εξόρισε σ'τση ξενιτιάς τη στράτα

Κι η Αρετούσα γνώρισε το αρχοντόπουλο
Ο Ηρακλής ευχαριστημένος

Κι ο Ερωτόκριτος εξορία
Παρέα με Μούσα αντιγράφων

Θυμάσαι τα όνειρα που έκανες παιδί;
Είχες τη δύναμη να κάνεις κούνια
Από την αγχόνη του ουρανού
Ενώ ο άνεμος σε αγκάλιαζε ζεστά

Δεν καταδικάζεις ένα ελεύθερο μυαλό
Όσο κι αν φυλακίστηκε
Όσο κι αν δοκιμάστηκε στην εξορία
Η ουράνια σκέψη τάισε τον ήλιο από πάνω



Καλλιά 'χω σε με θάνατο παρ' άλλη με ζωή μου
Για σέναν εγεννήθηκε στον κόσμο το κορμί μου

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

Αιφνίδια πτώση

Κι όχι κ' εδώ τες φαντασίες μου
Τες αναμνήσεις μου, τα ινδάλματα της ηδονής

Ωραία πόλη η Θεσσαλονίκη
Ωραίοι άνθρωποι
Ωραίο μέρος
Ωραία κι εσύ

Χτίζει κελιά για να κλειστεί ο νους
Ανάβει φώτα τα μεσάνυχτα
Κι εμείς που πίναμε με τους έρημους φτωχούς
Έπιασαν την καρδιά μας παράπονα μισάνοιχτα

Κι εσύ που έλεγες
Πως η ζωή είναι μικρή
Κοίτα πόσα κάναμε
Για μια μικρή ιαχή

Κι εσύ που έλεγες
Πως δε θα ξανασηκωθείς
Κοίτα τη σκάλα που σου πέταξα
Πάλι στους ουρανούς να ανεβείς


Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Streetlight gleam

I will not lay me down to die


Black mist has fallen in the sky
Heavy thunders and acid rage
Steel walls do not let us try
To break out of our cage

Persephone the angel of death
Sit atop her throne with watered eyes
Sad and unsure she roams the Earth
Alive in the spring, winter is where she dies

Though this I seek, I have no clue
If life I seek or my next doom
Atropos cuts my threads, they're due
Tangled I am by Fate's loom

Zeus the wise who knows no sorrow
At last will set me free
White thunders open the doors of tomorrow
Alive once in Hades I will be


Σάββατο, 4 Οκτωβρίου 2014

Thoughts on a life I understood

  You know where you are? 

   Η ζωή είναι ζούγκλα, δεν το ξέρατε;

   Δε θα βρεις λύση αν δεν παλέψεις για τη ζωή σου

   Και παλεύεις σε κάθε τομέα

   Αλλά κυρίως για τα συναισθήματά σου

   Αφήνεις τους άλλους να σ' επηρεάζουν;

   Ή διαλέγεις το δύσκολο δρόμο, το δικό σου δρόμο να ζεις κι όχι να επιβιώνεις;





Live your life the way you want, otherwise it will bring you to your knees





Till what I want and what I need can finally be the same

Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2014

Sometimes, the wolves are silent and the moon is howling

Η ανάσα είναι σα πριόνι
Κόβει το χρόνο και σκορπά
Στην άχραντη σιγή
Φωτιά και χιόνι

Η ιστορία είναι αμετάκλητη
Κι οι πρωταγωνιστές της εμφανείς
Εγώ κι εσύ
Εσύ κι εγώ, καλύτερο

Πολύ σκεφτήκαμε
Πολύ κοιταχτήκαμε
Πολύ ξαγρυπνήσαμε
Οι χαρακιές της Μοίρας δε μας αγγίζουν

Κι οι καρδιές
Έχουν ανταλλάξει κλειδί
Το γήρας του σώματος και της μορφής
Χάθηκε κάτω από τη Σελήνη της εαρινής συμφωνίας
   από την οποία υφαίνεις το πέπλο σου




Δύσκολο να το πεις, αλλά όχι για μας
Το «Σ' Αγαπάω», δεν είναι λέξη
Είναι σεμνή υπογραφή μας
Στις λεωφόρους του μέλλοντος


Δίνω τα πάντα για να είσαι δικιά μου

Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014

Gates of the Asylum

Does anyone love anyone the way I love you?

   Όταν ο έξω κόσμος είναι η τρέλα που φοβάσαι

   Κι αυτό που τρέμεις είναι ό,τι σε κάνει να ζεις

   Τότε ξέρεις ότι οι πόρτες του ασύλου ανοίγουν απ' έξω

   Κι ότι η λογική είναι τρέλα μεταμφιεσμένη, πόνος κι αγάπη






Parting is such sweet sorrow, dearest. Still, you can't say we didn't show you a good time. Enjoy yourself out there... in the asylum. Just don't forget -- if it ever gets too tough... there's always a place for you here