Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Δευτέρα, 5 Φεβρουαρίου 2018

Αποκάλυψη Τώρα

Σκηνή Πρώτη
Πράξη Πρώτη




[Πάνω στη σκηνή τα φώτα είναι σβηστά. Απόλυτη σιωπή επικρατεί. Ξαφνικά ακούγεται μία ανδρική φωνή. Η φωνή είναι ήρεμη, ενός άνδρα που έχει δει τόσα πολλά, που ξέρει ακόμα περισσότερα, που έχει φτάσει τόσο κοντά στην αλήθεια όσο κανείς.]

- Τρόμος. Ανείπωτος τρόμος. Στη στιγμή του θανάτου όλοι οι άνθρωποι γνωρίζουν μόνο τρόμο. Αυτός είναι που δίνει ώθηση στις σκέψεις, αυτός είναι ο καθοδηγητής κάθε πράξης. Αυτός δίνει τις διαταγές, όταν κάποιος είναι κοντά στην άβυσσο. Έχω δει τρόμο, κι έχω νιώσει το θάνατο. Γιατί πάντα εγώ τον φέρνω.

[Ένα κάθετο φως πέφτει πάνω σε μια μορφή στο κέντρο της σκηνής. Η μορφή, ο ΧΡΟΝΟΣ, είναι καθισμένος σε μία ξύλινη, απλή, άβολη καρέκλα. Φοράει ένα μαύρο χιτώνα που καλύπτει όλο το σώμα. Στα χέρια του φοράει μαύρα δερμάτινα γάντια. Το πρόσωπό του είναι στο ημίφως, καθώς φοράει κουκούλα. Θυμίζει γκροτέσκα φιγούρα.  Κοιτά προς το κοινό, η ματιά σταθερή μπροστά του.]

- Καθ' όλη την ιστορία των ανθρώπων, εγώ ήμουν ο αγγελιοφόρος, εγώ ο ψυχοπομπός. Όσο υπάρχει θάνατος, εγώ θα τον ενσαρκώνω. Όσο υπάρχει απελπισία, εγώ θα φέρνω τη λύτρωση, την εύκολη διαφυγή. Όσο υπάρχει πόλεμος, εγώ θα σμίγω τους λαούς. Όσο υπάρχει πίστη, εγώ θα φέρνω τη διάψευση. Κι όσο υπάρχει προσπάθεια, εγώ θα φέρνω την τελειοποίηση.

[Σηκώνεται από την καρέκλα κι έρχεται στην άκρη της σκηνής, πάνω από τους θεατές.]

- Τρόμος. Παντού τρόμος. Είμαι τα τέρατα στις ντουλάπες των παιδιών, είμαι το σκοτάδι όταν σβήνει το φως. Είμαι η σκιά σου όταν περπατάς στο φως, κι όσο πιο κοντά έρχεσαι στο φως, τόσο μεγαλύτερος γίνομαι. Είμαι αυτός που ηχεί την τελευταία καμπάνα. Είμαι ο καλύτερος φίλος αυτών που τα παράτησαν, κι ο πιο μισητός εχθρός αυτών που δεν καταλαβαίνουν.

Αλλά δεν ήταν πάντα έτσι. Γιατί γνώρισα τον καρπό της ζωής.

[Τέλος πράξης]


Πέμπτη, 1 Φεβρουαρίου 2018

La campanella

Έφυγες μες στη φωτισμένη νύχτα
Τα βήματά σου ανακλούσαν στο ασημένιο φως
Η άσφαλτος μαύρη, αίμα κάτω απ' την υγρή σελήνη
Ο φανοστάτης δίπλα σου φρουρός

Τα χαρτιά σου μάζεψα ένα ένα
Τα πήρε ο αέρας, διαβατάρικα πουλιά
Με κοίταξες στα μάτια, γεμάτη αγωνία
Γνωρίζοντας ότι θα ήταν η στερνή φορά

Με είπες άκαρδο κι ασταμάτητο

Μια δύναμη που παρασέρνει τον αέρα
   και βάζει στο νερό φωτιά
Γέλασα πικρόχολα, κι η φωνή σου κάηκε
Αν με ήξερες καθόλου, θα γνώριζες
   ότι κάνω στο κενό βουτιά

Meglio e felici in questa vita, che aspira a esserlo nella prosima, amore.
Va' ora. Addio

Δευτέρα, 29 Ιανουαρίου 2018

Sin after Sin

Στην κοπέλα που μου χάρισε διαμάντια και σκουριά,
Ο χρόνος που περνά
Περνά τόσο γρήγορα που δεν καταλαβαίνεις
Πώς περνούν τα χρόνια

Ο χρόνος της ευτυχίας μας
Δεν μετριέται με δείκτες
Αλλά για πόσο στρεβλώνει τη δική της αντίληψη για αυτόν

Σε λίγο θα έχει τη Ματωμένη Σελήνη
Ίσως είναι που το φεγγάρι θα είναι ολόγιομο
Όταν θα πάρεις τηλέφωνο



Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

What Axl taught Axl

Τι κάνει τον ενεργητικό άνθρωπο διαφορετικό από την απαθή μάζα; Όχι η ανάγκη του να εκφραστεί (αυτό το έχουμε όλοι), αλλά η έκφραση αυτής της ανάγκης.
Είναι αυτό που διαφοροποιεί αυτόν που εκφράζεται από αυτούς που το κρατάνε μέσα τους

Είναι αυτό που τον κάνει για λίγο κάθε φορά να είναι πραγματικά ελεύθερος
Είναι η ανάγκη του να μην αφήνει βαθιά συναισθήματα να τον τρώνε μέσα του
Είναι αυτό που τον απελευθερώνει

It's so easy

Τρίτη, 2 Ιανουαρίου 2018

Inner Vision

Days in, nights out
Too many winters in my eyes
Will I see you out and about
Or will reality fill my heart with lies?

For too long I've been awake
Too far from my reach
A lasting smile, forsaken promise
As the city around us sleeps

In my inner vision, I saw your heart
Too beautiful for such a world
As you look me in my blind eyes
As you push your silken hair back
As your give me your hand to hold
Or shake
Like acquaintances of old

Nothing less than all
A honey bee, you came buzzing me
Don't lie and say you forgot
Don't deny you know still
Don't lie to me


In my inner vision, I saw your smile
Bright eyes and shapely lips
In a picture frame, unknown the time
Unknown the galaxies apart
Unknown the ages back
When I made you smile
When I tried to make you mine


Well, let the poets cry
Themselves to sleep

When I press the keys, it all gets reversed
The sound of loneliness makes me happier

Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

Ο θεός των μικρών πραγμάτων

Σβήσε τα κεριά σου
Και ντύσου καλά
Από την τρισάθλια παράγκα
Θα ανέβουμε στον ουρανό

Θα ξεχάσουμε της μάνας μας τους πόνους
Τις δικές μας σκοτούρες τις βαριές
Το παρελθόν μην το αναπολείς
Αν παρόν δεν θέλεις να το ξανακάνεις

Ας πάμε λίγο νότια

Προς το ποτάμι στις δώδεκα βαγιές
Να ξεφύγουμε σε μια πραγματικότητα ανώτερη
Όπου ο Τζιμ δε μπορεί να σε βρει

Αχ, Λώρα μου, πολλοί επίδοξοι σε προσέγγισαν

Πολλοί τσαρλατάνοι σε περιτριγύρισαν
Ανήμπορη να περπατήσεις, σε έβαλαν να χορεύεις
Και στην προθήκη ο μονόκερος να παραμένει μοναχός



Η ομορφιά δεν έχει μάτια
Η μουσική παίζει χωρίς να κρίνει
Η ζωή θα συνεχίσει, παρά τον πόνο
   που θεωρούμε πως είναι πολύ βαρύς
   πια να αντέξουμε
Γιατί ο κόσμος απόψε φωτίζεται από αστραπές

Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2017

Αγώνας ταχύτητας

Η σιγαλιά παίρνει φωτιά
Κάτω απ' το φως της νύχτας
Άμαξα μεγάλης ταχύτητας
Σε μια διαδρομή που παγώνει στο χρόνο

Μεταμοντέρνα αποικοδόμηση
Μιας ρομαντικής ηλικίας
Ξεγυμνωμένες προσπάθειες
Μινιμαλισμού σε λα μινόρε

(Όταν προσπαθείς να μιλήσεις έτσι, δε μπορείς να φανταστείς πόσο ψεύτικο ακούγεται)

Ο ήλιος δεν ανατέλλει ζεστός
Ή εγώ δεν τον αισθάνομαι πια
Μια ψύχρα που διαπερνά την ύπαρξη
Κατέβηκε απόψε


Η ζωή μου αλλάζει

Δε μπορώ να θυμηθώ
Πού υπήρχα πριν
Την άβυσσο των ματιών σου

Ενστικτωδώς με τραβάς

Σε μέρη μυστικά κι απόμερα
Μακρυά από τα ασήμαντα
Μάτια των υπολοίπων



Ζήτα μου να σου απαγγείλω

Όλη την Ποίηση
Όχι το Μονόγραμμα - όχι

Δεν είναι για σένα