Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Η μπαλάντα μισής ζωής

Αν δε βγαίνει απ' τα ενδότερα της ψυχής σου
Και σε αντίθεση με ό,τι λένε αυτοί που
"νοιάζονται" για σένα
Μην το κάνεις.

Αν πρέπει να σε νοιάζει τι θα πει ο κόσμος όλος

Μην το κάνεις
Όπως κι αν φοβάσαι
Κάπου βαθιά μέσα σου

Ότι κάποιος θα σε ψέξει

Αν η ζωή μας είναι για να μπαίνει
Σε ξένες ράγες

Καλύτερα να πάμε με τα πόδια

Γιατί αυτό το κάτι
Που βρίσκεται μέσα μας
Τόσο βαθιά όσο το σκεπάζουμε εμείς
Είναι ο ίδιος μας ο εαυτός

Οτιδήποτε άλλο
Είναι αντικλείδια
Που ποτέ δε θα ανοίξουν την πόρτα μας

Οτιδήποτε άλλο
Είναι αναλγητικό
Για μια πληγή που κακοφορμίζει
Χωρίς τη σωστή φροντίδα

Πείθουμε τους εαυτούς μας
Για κάτι που κάνουμε με μισή καρδιά
Κι όταν γίνεται
Έχουμε μισή χαρά




Αν δε μάθεις να κάνεις
Απέναντι σε όλους

Κόντρα σε όλα
Με την καρδιά σου να χτυπάει σαν τρελή
Αυτό που ενδόμυχα ψυχορραγείς να έχεις

Αντί να ζεις
Καθυστερείς το θάνατό σου
Σε μισή, βαρετή επιβίωση

Ain't that the perfect crime?

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

Scavenger

Ο Αριστοτέλης είχε πει ότι η αρετή (όπως και κάθε άλλο χαρακτηριστικό μας) εκδηλώνεται μέσω της "καθ' έξιν" δραστηριότητάς μας.
Το ποιοι είμαστε και το τι κάνουμε είναι διαλεκτικά δεμένα. Το να αφαιρούμε το ένα θα κατέστρεφε και το άλλο, είτε σε κάποιον άλλο είτε σε εμάς τους ίδιους.


Αυτό αποδεικνύει δύο πράγματα: Πρώτον, προσπαθούμε σε αυτή τη ζωή να κάνουμε πάντα όπως μας ορίζει ο χαρακτήρας μας. Αν πράξουμε κατά αυτού, ξέρουμε ενστικτωδώς ότι είναι λάθος και προσπαθούμε να το αλλάξουμε.
Δεύτερον, και σημαντικότερο, στην εξελικτική πορεία μας πάντα διαμορφωνόμαστε. Οι συνήθειές μας, οι σκέψεις μας, η συνείδησή μας πάντα εξελίσσεται, είτε προς το καλό είτε προς το κακό. Τα όρια αυτά τα βάζουμε εμείς. Προσωπικά, επιλέγω να διαμορφώνομαι με τρόπο ώστε το καλό να σημαίνει προσωπικά να είμαι ανώτερος, αλλά ενταγμένος σε ένα ανώτερο σύνολο για το οποίο παλεύουμε όλοι μας. Το αύριο που ονειρευόσουν χθες είναι το σήμερα για το οποίο παλεύεις.

Βλέπω γύρω μου έναν όμορφο κόσμο, που τέλεια συνδυάζει τις ατέλειές του! Κι εγώ, μια απ' αυτές είμαι, άλλωστε.

Εσύ, εκεί μακρυά! Σε αφήνω με ένα μεγάλο φιλί κι ένα μεγαλύτερο χαμόγελο. Είμαι καλά! Ελπίζω να είσαι ακόμα καλύτερα.
Σε φιλώ

Φοράω το σκισμένο μου τζιν, τα φθαρμένα μου παπούτσια και τα γυαλιά μου. Πηγαίνω στη Σκάλα προς τον Ουρανό και αγναντεύω το Γενναίο Νέο Κόσμο. Βγαίνω στον τέλεια ατελή κόσμο γύρω μου και τον χαιρετώ που με αγκαλιάζει.



Scavenger Have you heard?! I'm shifting through your trash still i'm gonna make it last Well, Scavenger survivor's Find their way!

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Guilty feet have got no rhythm

Σε βλέπω να απομακρύνεσαι
Προχωρώντας κατά μήκος της ομίχλης
Δύο, τρία, τέσσερα τα βήματά σου
Έφυγες από μένα

Ίσως φταίει η πανσέληνος
Που σε ντύνει τόσο στοργικά

Όλα υπέροχα,
Ναρκωμένοι όπως είμαστε
Μακρυά από τη ζωή μας
Και εμφανίζεσαι εσύ

Σαν θύμηση από το χθες

Σαν όραμα απ' το μέλλον
Σαν όνειρο ανεκπλήρωτο
Ενός παιδιού που φοβάται στο σκοτάδι

Τέλειωσε το κομμάτι
Κι εμείς ακόμα στην πίστα
Τελείωσε η ζωή
Κι εμείς κοιταζόμαστε από μακρυά

Το να μένεις ακίνητος
Σε έναν κόσμο που πάει προς τα πίσω
Σε σέρνει κι εσένα μαζί


Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

In trance

Στ' αστροφώτιστα βάθη του διαστήματος
Υπάρχουν διάττοντες αστέρες
Χωρίς αρχή, χωρίς τέλος
Τρέχουν καθ όλο το μήκος της ύπαρξης

Είναι βράδυ∙ κι από πάνω μας περνάνε
Για μια στιγμή - κι ύστερα ξανά σκοτάδι
Μια στιγμή∙ κι από την υψίστη σιγαλιά
Φωτίζεται η γη ως τα έγκατα του Άδη

Την ησυχία σπάει μία νότα
Αιθέρια, ίπταται, ταλαντεύεται και άρχει
Της γεμάτης μας ζωής το νόημα δείχνει
Ίσως το μήνυμα εξ' αρχής υπάρχει

Και μια νέα μέρα ανατέλλει θαρραλέα
Φωτίζει της ψυχής μας γωνίες σκοτεινές
Και μας δείχνει το δρόμο για τις λεωφόρους των ονείρων
Για αυτούς που βλέπουν μακρυά με ήρεμες καρδιές

Η πλάση μας αγκαλιάζει -
Κι εσένα περίλαμπρη με φόρεμα σε ντύνει
Στα σύννεφα αγγίζεις λίγη από την ουσία του θεού
Και στον αφρό της ακρογιαλιάς σε αφήνει






Αναδύεσαι αστροφώτιστη και ρόδα στοργικά δωρίζεις
Τα όπλα μου στην άμμο πετώ, έφτασα
Επιτέλους
Στην ακρογιαλιά σου προσκυνητής

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Παραλήρημα επί σκηνής

"... Κι υπάρχουν όντως πολλές στιγμές που θα νιώσουμε αδύναμοι, μικροί ή ακόμα κι άχρηστοι. Γιατί αυτό θέλουν εκείνοι.

Βάφουν τον κόσμο με σκιές. Και μας λένε να είμαστε κοντά στο φως. Στο δικό τους φως. Μας λένε ότι στις σκιές υπάρχει το κακό, για να κρύψουν ότι η πηγή του κακού, όλων των δεινών, είναι αυτοί.

Μας τρομοκρατούν και επιδιώκουν να γίνουν οι πάτρωνές μας. Θέλουν να είμαστε δουλικά υπόχρεοι σε αυτούς, γιατί 'μόνο αυτοί ξέρουν'. Θέλουν οι σκιές μας να είναι ψηλότερες από τις ψυχές μας. Μα κάτι μέσα μας φωνάζει ότι δεν είναι αλήθεια αυτό.

Κάτι μας τραβάει προς τις σκιές.

Κι όσοι από μας πήγαν στις σκιές ανακαλύπτουν τα ψέματά τους, βλέπουν τι υπάρχει πραγματικά: ένας κόσμος γεμάτος δυνατότητες, μια πηγή αστείρευτη από ό,τι έχουμε ανάγκη. Και τότε βλέπουμε καθαρά ποιος είναι ο εχθρός μας.

Μα για να το κάνουμε αυτό πρέπει να έχουμε δύναμη. Και για να έχουμε δύναμη πρέπει να έχουμε ένα όραμα. Πρέπει να ξυπνήσουμε. Κι όσο δύσκολο κι αν φαίνεται, το μόνο που χρειάζεται είναι να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε.

Σας ευχαριστούμε που είστε μαζί μας απόψε. Το επόμενο κομμάτι είναι το Dream On".

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Dreamspace

Από την ταπεινότερη λίθο της γωνίας της γης
Έως το υψηλότερο στρώμα της θερμόσφαιρας
Από τα πέρατα του ορίζοντα
Έως το βαθύ άγνωστο

Υπάρχει αυτή η υπέροχη ισορροπία
Κι αυτή η ισορροπία μας διδάσκει
Η αρμονία που ανήσυχη κοιμάται
Κατά την τέταρτη διάσταση

Κι όπως αρμενίζουμε
Στα πέρατα των ονείρων
Με οδηγό την πυξίδα των επιθυμιών μας
Μόνοι, σε ένα πλήθος

Δεν σταματά να με σαγηνεύει
Η λάμψη σου από μακρυά, ω Αλεξάνδρεια
Τι πράγματα κάναμε, ω θεοί, για μια υπόσχεση
Κι ένα άσμα

Θα ξαναδούμε το ουράνιο τόξο στο σκοτάδι,
Γλυκύ μου έαρ; Θα ξαναταξιδέψουμε
Σε ένα σύννεφο στον μενεξεδένιο ουρανο;
Θα ιππεύσουμε ξανά την κυματώδη πλανεύτρα
   με το Σταυρό του Νότου οδηγό;

Γέρασα, ω Καλυψώ. Τα άσπρα μου μαλλιά μπλέκονται στο τιμόνι
Γονατίζω από την αλμύρα του σκοτεινού κι υγρού μου τάφου
Τα ύψη τα φοβάμαι. Μα με φόβισα κι εγώ
Η αέναη φωτιά κατατρώει τη σάρκα



Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Dream on a cloud above the Red Square

Black lives on parade
Tired of all this crude charade
Everyne involved but none to save
Some bad demands, the herd shall cave

Fear is the new leader we follow
All the problems we swallow
Narrow paths lead to narrow lives
Sleepless dreams till the sun shall rise

We all wait for something to change
Yet we're afraid to be the start
Always looking for a knight -
The dragon we have become

And who's to save us
When we fall into the well?

And who's to say how it should be
When all things point to the other?

And who's to say how dreams should feel
When reality makes us kneel?

And who's to hold us by the sword
When we contemplate the stars
   but the lions within us roared?





While it can seem so hard now
I've got a feeling
We ain't meant to live this way

Don't tell me it's too late
'Cause I feel it too
We all love to hate
And let others lead the way