Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Τετάρτη, 20 Αυγούστου 2014

Είν' αμάξια οι μόνοι κι οι σχέσεις τροχαία


Έχω τόσα να κάνω
Και δεν έχουν ουσία


   Και μου έχει κοστίσει όλη τη ζωή


   Σ' αγαπάω


Είχα πει πως θ'αλλάξω
Κι όσο αλλάζω σου μοιάζω

Τρίτη, 19 Αυγούστου 2014

Nightmares by the sea

The white horses flow


  Είναι τόσο πολύπλοκο, ενώ είναι τόσο απλό

   Κι όταν αγαπάς λιώνεις για εκείνη

   Χωρίς πρέπει, χωρίς φόβους, απλά το κάνεις

   Κι ο πόνος είναι γλυκός, γιατί κι εκείνη είναι γλυκιά

   Και το γέλιο κρύβει τόση στενοχώρια, το κλάμα τέτοια λύτρωση

   Βυθιζόμαστε σε όνειρα απαλά, μαζί με το Mojo Pin μας

   Και το πικάπ να παίζει κάποια συμφωνία σε Σολ ύφεση

   Τη στιγμή που ψάχνουμε λίγη ακόμη ψεύτικη, επίπλαστη χαρά

   Να αντικαταστήσει το κενό (γιατί η καρδιά μαράζωσε)




   Απλά θέλω να ξέρεις

   Ότι θα βγούμε στη σκηνή πριν τα φώτα σβήσουν

   Και τότε θα μείνουν αναμμένα 






All young lovers know why
Nightmares blind their mind's eye

Κυριακή, 17 Αυγούστου 2014

Εθισμός

 Πάει καιρός που έχω φύγει από τη Θήβα

Καλωσήλθες
Κι άδειο το κρεβάτι μου
Κι άδεια η κάμαρα
Κι άδεια η ζωή

Κάπου μες στη θάλασσα τρεμοπαίζει
Ένα φως σιγανό
Είναι το χαμόγελό σου
Ο φάρος που το πλοίο μου οδηγεί

Και χρόνια κι αν περάσουν
Και στο πρόσωπό μου βάσανα κι αν δεις
Η πυξίδα μου θα δείχνει την ψυχή σου
Το ψηλότερο βουνό του Παραδείσου

Η ανάσα μου καπνό μυρίζει
Και της ζωής η τράπουλα ανακατεμένη
Συγχώρα το άδειο προσωπείο
Τα μάτια από πίσω κλαίνε και τα δάκρυα βαριά



Κάπου μεσοπέλαγα ο φάρος μου κινείται
Το λίκνο της ζωής
Το νόημα της βυθισμένης αυτοκρατοριας
Της Ατλαντίδος μου το μυστικό κρύβεται σε σένα

Δευτέρα, 11 Αυγούστου 2014

Don Giovanni

Tempo piu non v'e 

Είμαστε σα την όπερα του Don Giovanni εμείς οι δύο, πατέρα

Ακόμα, ύστερα από όλα αυτά, ακόμα με φοβίζεις

Ακόμα  κάθομαι κουλουριασμένος στο κρεβάτι μου, 

   κι έχουν περάσει τόσα χρόνια

Και θα δεις, στο τέλος θα βγαίνεις από τον τάφο σου
   και θα με τυρρανάς



Και πάλι
Οι δαίμονες μεγαλώνουν
Κι εγώ συνεχίζω να παλεύω

Και τα δάκρυα πέφτουν
Στα μάγουλά μου
Τόσο απαλά

Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2014

Επιβεβλημένα προσωπεία

Κι εγώ να σου χρωστάω που ζω 

Ακόμα φοράμε μάσκες
Κι ακόμα στους ρόλους μας αφοσιωμένοι
Κι είμαστε στην άκρη της σκηνής
Κοιτώντας κάτω
Κι η απόσταση ανάμεσα σε εμάς και το κοινό φαντάζει άπειρη

Ως πότε θα παίζουμε τους ρόλους;
Ως πότε θα κατοικούμε ως επιβεβλημένα προσωπεία

                          ο ένας στον άλλο;
Θα περιμένουμε ο ένας να τελειώσει τα λόγια του ο άλλος
                          για τη σειρά του;

Γιατί εγώ δε θέλω αυτό
Γιατί δε θέλω να με κρατάει κάτι από τα όνειρά μου
Και γιατί τα ονειρά μου είσαι εσύ 





Γιατί είσαι εσύ
Γιατί το εσύ και το εγώ κάνουν το εμείς
Για τα πάντα που είσαι
Από το πιο σκοτεινό σημείο του μυαλού σου
Μέχρι το φως που κλείνεις στην καρδιά

Γιατί σ'αγαπάω




And look at me
As I'm dying
A death so sweet
And so light
For he who never died
Can never say one lived

And the stage seems so dark
And so mundane as you shall
Not appear, nor haveth you
Woken the dreaded Ophelia from her sleep place
Nor the mighty love of Julliet
Prevented the dagger from scarring her silk skin


Γιατί η αγάπη είναι μια τράπουλα σημαδεμένη
Κι όλοι εμείς στα νύχια της οι βαφτισμένοι
Κι αν η αγάπη είναι γεμάτη σημάδια να μαντέψω
Συγχώρα με αν δεν προλαβαίνω πάντα να τα δω
Συγχώρα με που προλαβαίνω πάντα να αμυνθώ

Σάββατο, 2 Αυγούστου 2014

Από το άπειρο σε εσένα

Στους δρόμους των ονείρων σου θε' να'ρθω
Το δροσερό χαλάζι των ματιών σου για να πιω


Και σε κοιτάζω
Και σε μυρίζω
Και σε λατρεύω

Σου δέομαι:
Κρύψου, γίνε αόρατη για όλους, ορατή μόνο σ' εμένα

Καλυμμένη απ' τα μαλλιά ως τα νύχια των ποδιών με σκοτεινό διάφανο πέπλο
διάστικτο απ' τους ασημένιους στεναγμούς εαρινών φεγγαριών 



Είμαστε τόσο ψηλά
Και τα βήματά μας ελαφριά

Κι οι καρδιές μας διχαμένες


Μη φεύγεις. Μη φεύγεις. Τόσο υλική, τόσο άπιαστη 


Κι εγώ σ' αγαπάω
Και σε προσέχω
Και πεθαίνω για σένα κάθε μέρα


Φυλάξου. Εσένα ζητούν. Κρύψου βαθύτερα στα χέρια μου
Το τρίχωμα της κόκκινης κουβέρτας που μας σκέπει, διαρκώς μεγαλώνει
Γίνεται μια έγκυος αρκούδα η κουβέρτα



Κι αν η μοίρα
Επιφυλάσσει παιχνίδια

Δε θα μου πάρει την αγάπη μου για σένα, ακούς; 




Ποτέ και ποτέ δε σταμάτησα να σ' αγαπάω



Κάτω από τη κόκκινη αρκούδα ερωτευόμαστε απέραντα, πέρα απ' το χρόνο κι απ' το θάνατο πέρα, σε μια μοναχική παγκόσμιαν ένωση
 Τι όμορφη που είσαι Η ομορφιά σου με τρομάζει
Και σε πεινάω Και σε διψάω Και σου δέομαι: Κρύψου



Ποτέ και ποτέ δε σταμάτησα να σ' ερωτεύομαι


Να με θυμάσαι- μούλεγες- έτσι
έτσι να με θυμάσαι με τα λερωμένα πόδια μου με τα μαλλιά μου
ριγμένα στα μάτια μου- γιατί έτσι βαθύτερα σε βλέπω. Λοιπόν,
πώς νάχω πια τη φωνή. Ποτέ της η Ποίηση δεν περπάτησε έτσι
κάτω από τις πάλλευκες ανθισμένες μηλιές κανενός Παραδείσου


Ποτέ και ποτέ δε σταμάτησα να αναπνέω εσένα


Μικρό κορίτσι με τα βήματα χαμένα,
τυχαία γόνατα ξεκούρασαν τα οστά μου
μα πάντα θα `ρχομαι απ’ τ’ άπειρο σε σένα
με το χαμόγελό σου στη ματιά μου





 

Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

I think this is a song of hope

  Does anybody remember laughter?


  Πέρασαν ώρες από τότε που έφυγε η Μαργαρίτα, κι ο Αχιλλέας ξεφυσούσε ανήσυχος: «Κι αν έγινε κάτι; Τόσες ώρες λείπει» Σηκώθηκε να ανοίξει την τηλεόραση, και καθώς επέστρεφε στη θέση του είδε το σημείωμά της στο τραπέζι: Γεια σου αγάπη μου! Πήγα να δω τη μαμά μου. Θα γυρίσω κατά τις εννιά"

   Είχε πάει δέκα και μισή και το αγόρι ανησυχούσε πολύ. Τελικά άνοιξε η πόρτα κι η εικόνα της κοπέλας με τα βρεγμένα ρούχα ξεδιπλώθηκε μπροστά του. «Συγγνώμη που άργησα», είπε, «αλλά η κίνηση στο κέντρο είναι φοβερή». Τίναξε τα μαλλιά της και το φως που έμπαινε από τη λάμπα έξω φώτιζε γλυκά το υπέροχο πρόσωπό της. Στη θέα της το μυαλό του γαλήνεψε, η καρδιά του ημέρεψε, και στα χείλη του σχηματίστηκε ένα χαμόγελο. Σηκώθηκε, την πήρε αγκαλιά και της ψιθύρισε: «Μην πεις τίποτα άλλο». Απλά ήταν εκεί, μπορούσε να την αγκαλιάσει. Κάθε φορά να συμβαίνει αυτό; Κάθε φορά

   
   Ο Αχιλλέας γύρισε σπίτι κι άνοιξε τα φώτα. Το πρόσωπό του ανέκφραστο, οι κινήσεις μηχανικές. Έβγαλε τα παπούτσια του, γδύθηκε και πήγε στην κρεβατοκάμαρα. Πλησίασε το κομοδίνο και άνοιξε το συρτάρι. Το σημείωμά της ήταν εκεί, όπως κάθε σημείωμα που του άφησε. Έκλεισε τα μάτια του και κοιμήθηκε επιτόπου. Στα όνειρά του την είχε ακόμα αγκαλιά





   Βλέπεις, ανάλογα με το πώς το βλέπει κανείς, η ζωή είναι πολύ μεγάλη ή πολύ μικρή. Αρκετά μεγάλη να χωρέσει εμάς, κι αρκετά μικρή να σπαταλάμε χρόνο και δυνάμεις για ασήμαντα πράγματα. Δεν είναι η ζωή για να αφήνεις μέρα αργίας. Η ζωή είναι για να ζήσεις κάθε λεπτό της όπως εσύ θέλεις. Και μην ξεχνάς

   Κρατάς το δυνατότερο όπλο απ' όλα. Για δες λίγο μέσα σου