Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

Love always, Charlie

  Dream yourself a dream come true


   Χίλιες φορές θα πέσεις, χίλιες και μια θα σηκωθείς




Because I know there are people who say all these things don’t happen. And there are people who forget what it’s like to be sixteen when they turn seventeen. I know these will all be stories some day, and our pictures will become old photographs. We all become somebody’s mom or dad. But right now, these moments are not stories. This is happening. I am here, and I am looking at her. And she is so beautiful. I can see it. This one moment when you know you’re not a sad story. You are alive. And you stand up and see the lights on the buildings and everything that makes you wonder. And you’re listening to that song, and that drive with the people who you love most in this world. And in this moment, I swear, we are infinite

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

Πνοή

 Εσύ του πρώτου ονείρου μου γλυκύτατη πνοή

Ο φόβος
Ο φόβος μάς κρατάει
Ο φόβος μάς κλειδώνει  με σκουριασμένα λουκέτα τα φτερά

Ο φόβος για το άγνωστο
Για τη φωτιά
Για το σκοτάδι

Κι είναι μεγάλος ο φόβος
Κι αναζητούμε καταφύγιο από αυτόν
Και το βρίσκουμε κι είμαστε καλά
Ήσυχη μικρή ζωή περνιέται λίγο-λίγο

Αλλά όποιος δεν αγκάλιασε το άγνωστο
Και τ' απ' αλλού φερμένο
Ποτέ δεν έμαθε

Αλλά όποιος δεν κάηκε από τη φωτιά
Ποτέ δεν είδε την ομορφιά της φλόγας

Αλλά όποιος δεν εναρμονίστηκε με το σκοτάδι
Ποτέ δεν είδε το φως

Κι είναι αλήθεια ότι
Όσο πιο κοντά φτάνεις στο φως
Τόσο μεγαλύτερη γίνεται
Η σκιά σου

Κι είναι αλήθεια ότι όποιος δεν  ανέβηκε
Στο ύψος της φωτιάς
Δεν είδε τα αληθινά να καίνε

Κι είναι αλήθεια ότι
Πεθαμένοι από θάνατο γλυκό
Ο θάνατος μας κάνει ζωντανούς




Έζησα χίλιους μικρούς θανάτους
Και κάθε φορά που πέθαινα...
Συνέχισέ το
Εσύ 

Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

Γυάλινος Κόσμος

Put your candles out, Laura 

Οι άνθρωποι
Τουλάχιστον, όσους βλέπω εγώ,
Βλέπουν τα πράγματα μέσα από κάτοπτρο γυάλινο
Μερικά κάτοπτρα είναι κοίλα
Και παρουσιάζουν τα πράγματα μεγενθυμένα
Άλλα κάτοπτρα είναι κυρτά και τα παρουσιάζουν
Σμικρυμένα
Μπορεί επίσης τα κάτοπτρα να μην εστιάζουν κάπου
Εξαιτίας του σφάλματος της σφαιρικής εκτροπής

Είναι νόμος η γωνία πρόσπτωσης μιας δέσμης φωτός που προσπίπτει σε ένα κάτοπτρο να είναι ίση με τη γωνία ανάκλασης

Είναι επίσης νόμος τα κάτοπτρα στην πλειοψηφία τους να ανακλούν το ορατό φως
. Αλλά ορισμένα κάτοπτρα είναι προορισμένα να ανακλούν το φως που δε φαίνετα.

Οι άνθρωποι έχουν ως κάτοπτρα τις δικές τους οπτικές γωνίες
Μερικά γεγονότα έχουν μεγάλη επίπτωση στους ίδιους
Μερικά άλλα έχουν μικρότερη

Αν ο άνθρωπος δεν έχει σταθερό στόχο δε θα εστιάσει

Πάνω στο ενδιαφέρον του

Όλοι μας εστιάζουμε στην ευτυχία
Για αυτήν παλεύουμε, αυτήν αποσκοπούμε
Κάποιες φορές όμως το κάνουμε τόσο απελπισμένα
Που ξεχνάμε να είμαστε ευτυχισμένοι




Σβήστε τα κεριά σας, αφήστε τους καθρέφτες
Ο χρόνος είναι η μεγαλύτερη απόσταση που χωρίζει δύο τόπους
Εσύ μου το έμαθες αυτό



Σβήστε τα κεριά σας
Γιατί ο κόσμος φωτίζεται μόνο με αστραπές


Αν μου χάριζαν μιαν αιωνιότητα χωρίς εσένα
Θα προτιμούσα μια στιγμή δίπλα σου
Τάσος Λειβαδίτης

Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

Πρίγκιπες κι αλήτες

Πάνε χρόνια που αντίκρυ αναβοσβήνουν
Τα φώτα κάποιας γης
Τα φώτα κάποιας νήσου
Που λένε είν' οι κορφές του Παραδείσου

Με το κεφάλι σου ψηλά μπροστά στον κόσμο
Σηκώνεις τα μάτια κι αντικρύζεις τους τυφλούς
Τα χαμόγελα και τη ματιά σου δως μου
Για να δοθούν απαντήσεις στους στεναγμούς

Ποιος είναι στο κελί του στο σκοτάδι;
Ποιος ψάχνει την ευτυχία του κοντά;
Ποιον κλαίγοντας τον οδηγούν στον Άδη;
Και ποιος ονειρεύεται με μάτια σφαλιστά;

Μες στην ομορφιά σου νιώθεις ισοβίτης
Μα είσαι ελεύθερος να κάνεις ό,τι θες
Στους διαδρόμους του μυαλού σου ένας αλήτης
Με πονηρά τα μάτια ακούει ό,τι λες

Αν όμως θέλεις άλλους να βοηθάνε
Ώστε εσύ να ανασάνεις καθαρά
Την ευτυχία σου να κυνηγήσεις
Και μέσα σου μη σβήσεις τη φωτιά

Αν περιμένεις πρίγκιπες να έρθουν
Τότε ο αλήτης θα μεταμορφωθεί
Και τα χέρια του ανάμεσα θα σ'έχουν
Και η ψυχή σου τότε θα σωθεί




Κι αν η προσευχή μου οινόπνευμα μυρίζει
Καπνό και πυρετό
Στο γυάλινο το κύμα τ' όνομά σου
Φωνάζω να καθρεφτιστεί η φωνή μου


Κι ας είμαστε ισοβίτες της αλυσίδας
Κι η ψυχή μας δαπανάται στη ρουτίνα
Πάντα θα έχουμε το μέρος που ξεφεύγουμε
Κι όπου όλα είναι μωβ, μπορντώ και κόκκινα

Σάββατο, 28 Ιουνίου 2014

Lights Under Dark Skies

Stronger

Στη μεγάλη πόλη
Όλα επιτρέπονται
Κάτω από τα νέον φώτα
Όλα θα τα δεις


Μακριά στενά γεμάτα αμαρτία

Ουσίες, εξαθλίωση, ούτε ίχνος ζωής
Μία άσκοπη αναπνοή ενός παιδιού
Που έχασε το νόημα του να ζεις

Πλούσια σπίτια αρχοντικά

Με κατοίκους ανάξιους μεγαλείων
Βία, απιστία, διαφθορά
Τους χειριστές τέτοιων εργαλείων

Αλλά κι αστέρια στην ταράτσα
Με Πανσέληνο και μουσική
Ζαλισμένα γελάκια, αγκαλιές και φιλάκια

Σα να παγώνει αύριο η Γη

Στη μεγάλη πόλη
Οι ζωές μας επιτρέπονται
Κάτω από τα νέον φώτα
Ο κόσμος μας καρτερεί


Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

Breaking bottles in the hall

  Hey you, out there on the road

 Κάπου είχα διαβάσει παλιά, γιατί όταν ήμουν παιδί διάβαζα πολύ, ότι ο ρόλος του έρωτα είναι να μας δείξει τι έχει αξία στη ζωή. Αλλά ο σκοπός του ερωτευμένου, έλεγε, είναι να κάνει τον έρωτά του ευτυχισμένο, ακόμα και δίνοντας τη ζωή του για αυτό

   Κάπου είχα διαβάσει ακόμα πιο παλιά για παραμύθια, για πρίγκηπες και πριγκήπισσες. Κοιτούσα τον εαυτό μου κι έλεγα ότι ποτέ δε θα γίνω ένας από αυτούς

   "Αλήτης γεννήθηκες κι αλήτης θα πεθάνεις!" φώναζε ο πατέρας μου. Κι είχε δίκιο τελικά

   Κι η ζωή είναι δύσκολη αν δε μάθεις πώς λειτουργεί, και ακόμα πιο δύσκολη όταν μάθεις

   Αυτό που θέλω να σου πω, ή μάλλον το ξέρεις ήδη -

   - είναι ότι δίνω τη ζωή μου ήδη, από τα παρασκήνια

   Και θα καταλάβεις με τον καιρό




Σάββατο, 14 Ιουνίου 2014

A streetcar named desire

Of your saviour
In your hour of need


Ο χρόνος περνάει
Και μαζί του περνάμε κι εμείς
Καθόμαστε σε βαγόνια που τρέχουν
Στην ταχύτητα του φωτός

Κι ο κόσμος γύρω μας μοιάζει ακίνητος
Ίδιες μέρες, ίδιες νύχτες, ίδιες οι ίδιες τους οι ζωές
Η ζωή κι ο θάνατος φαίνονται ασήμαντα
Στην ανατολή της επόμενης μέρας

Κι εμείς; Στο ίδιο βαγόνι
Αλλά πολύ μακρυά
Κοιτάμε από το ίδιο παράθυρο
Με διαφορά μιας ζωής και κάτι παραπάνω

Η σκέψη σου λαχτάρα
Ο ήχος σου η μυστική συγχορδία
Χαμένη κάπου στο ηλιοβασίλεμα
Πάνω από τον καταρράκτη

Μου έχεις λείψει λίγο παραπάνω από όσο είναι ανεκτό
Είναι αβάστακτο το κενό μέσα μου, και τα ομοιώματα
Μετά από λίγο τα λιώνω και φεύγουν

Δεν είναι εσύ

Κι οι μελωδίες που παίζω στην κιθάρα
Σπάω τις χορδές και τις σταματώ

Δεν είναι η δική σου

Και τα βράδια οι σκιές με τρομάζουν
Γίνομαι ένα
Δεν είναι καταφύγιο το σκοτάδι, αγάπη μου
Είναι θάνατος
Και με πονάει πιο πολύ από την απόστασή μας
Τα χνώτα μας πάνω στο παράθυρο του βαγονιού
Και με φοβίζει πιο πολύ από τα πράγματα
Που κάνω για να δρέψω λίγο σκοτάδι παραπάνω
Όταν εσύ είσαι το φως
Και πονάει, πονάει, πονάει τόσο πολύ
Δεν έχει τέλος

Hey, Stella!