Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2015

Fur elise

   Ο Αχιλλέας καθόταν στον καναπέ. Άλλο ένα βράδυ, μια ανούσια βουτιά στην απαγορευμένη πόλη. Κοίταξε γύρω με το θολό του βλέμμα - τα ανακατεμένα μαλλιά του τον εμπόδιζαν- : το κράνος πεταμένο στη γωνία, το τσιγάρο του στο τραπέζι μπροστά, η ουλή στο γόνατο να ματώνει, κι ο ίδιος ζαλισμένος, κουρασμένος, να πονά.

   Σαν σήμερα ήταν η πρώτη φορά που τη γνώρισε

   "Διάλεξε!", τον διέταξε περιπαικτικά η Μαργαρίτα. "Άντε να πάμε στο μαγαζί". "Είναι απλά χρώμα!", γέλασε εκείνος, "έναν τοίχο θα βάψουμε, σου έχω εμπιστοσύνη!" "Δεν είναι αυτό", είπε η κοπέλα σοβαρεύοντας ξαφνικά. "Έχει σημασία για μένα, γιατί έχει για σένα", της απάντησε. Την αγκάλιασε από πίσω και της έδωσε ένα φιλί στο λαιμό. "Είναι κάτι που θέλουμε κι οι δύο, έτσι δεν είναι;" Την έσφιξε πιο πολύ. "Ω, θεέ μου" "Θα σου πω ένα μυστικό", της ψιθύρισε. "Ο θεός μας ζηλεύει, να το ξέρεις. Είμαστε σάρκα και οστά, ενώ αυτός είναι αέναος. Μας ζηλεύει γιατί αυτός δε μπορεί να πεθάνει. Γιατί κάθε στιγμή μπορεί να είναι η τελευταία μας." Τη γύρισε να τη βλέπει κατάματα, τα μελί της μάτια καρφώθηκαν βαθιά μέσα στα δικά του. "Ποτέ δε θα είσαι τόσο όμορφη όσο είσαι τώρα. Ποτέ δε θα σ' αγαπήσω όσο σ' αγαπάω τώρα. Και ποτέ δε θα σε κρατάω όπως σε κρατάω τώρα. Αυτό είναι που κάνει τη ζωή ν' αξίζει, ότι παρόλο που ξέρεις ότι θα τελειώσει, όσο ζεις σχεδιάζεις και υλοποιείς. Κι αν δεν έχει σημασία για σένα", την κοίταξε πίσω σοβαρά, "έχει για μένα". Χαμογέλασε εκείνη. Τα χείλη τους ενώθηκαν.

   Κοίταξε τη φωτογραφία της στο κομοδίνο.

   "Θα έχουμε για πάντα το Παρίσι", έγραφε με το δικό της γραφικό χαρακτήρα



They say you're beautiful
And they'll always let you in
But doors are never open
To the child without a trace of sin

Τρίτη, 11 Αυγούστου 2015

A Murder of Crows

Κλακ
Κλακ
Κλακ

Η Μοίρα αφήνει τις χαρακιές της στην πλάτη σου

Ποιος είσαι, ξέρεις; με ρωτάει
Όχι, της απαντάω, δεν έχω ιδέα

Την αγάπησες, γιατί γεύτηκες την κόλαση κι εκείνη ήταν η  μεγαλύτερη αμαρτία σου

Τη μίσησες, γιατί είδες τον Παράδεισο κι εκείνη ήταν ό,τι πιο ιερό είχες δει


Κλακ το μαστίγιο

Η καρδιά σου ξέρει μόνο τι θες, μου λέει
Τα μάτια εξαπατούν, όχι από μόνα τους, αλλά όταν εθελοτυφλείς
Θέλεις και το κάνεις

Κλακ
Κλακ

Τα τραύματα βαθαίνουν, το αίμα ξεπηδάει και πιτσιλίζει το μαρμάρινο δάπεδο


Αλλά το ξέρω, όπως το ξέρεις κι εσύ
Έζησα χίλιους μικρούς θανάτους
Και κάθε φορά που πέθαινα
   -Σκεφτόμουν εσένα

Κλακ
Κρακ
Κλακ

Αθόρυβο χάδι της Μοίρας στο άψυχο (πια) σώμα

Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

Fragments of Sorrow

Η ζωή σου κατακλύζεται από σκέψεις
Η σκέψη της περισυλλογής
Η σκέψη της πάλης
Η σκέψη της αμφιβολίας

Τι θα κάνουμε;
Πώς;
Για ποιον και γιατί;

Θα έχει αποτέλεσμα;
Οι σφυγμοί σου ανεβαίνουν
Οι κόρες σου διαστέλλονται
Θα το προσέξει κάποιος;
Αρχίζεις και κάνεις σπασμωδικές κινήσεις
Θα το προσέξεις εσύ;
Ή μόνο εγώ;

Κι η ζωή σου, αέναη κίνηση μεταξύ Φωτός και Σκότους

Έχεις φτάσει στο σημείο να ξαπλώνεις κάτω
   -κρίση πανικού σου λένε, μην τους πιστεύεις

Γιατί δεν έχω αυτό που θέλω;


Μα πάλεψες να έχεις αυτό που θέλεις;
Ή περίμενες ότι κάποιος θα στο χαρίσει;
Ποιος σου χρωστάει;

Μην παίρνεις τίποτα δεδομένο, δε σου αρμόζει
Και μην δακρύζεις, δε σου πάει
   -ό,τι κι αν σου λένε οι άλλοι

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2015

End of Innocence

A shadow of Dorian Grey

Τέλος πια
Η "ζωή"
Τέλος πια
Το παιχνίδι
Τώρα αρχίζει η ζωή

Δεν έχει η ζωή περιθώρια
Και κοστίζουν πολλά

Από εδώ και πέρα
-Όπως και πάντα-
Πιάνουν οι υποχρεώσεις

Πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας
Να βρεθούμε δυνατοί
Όταν οι εχθροί είναι προ των πυλών
Οι επτά προ Θήβας
Οι τύρρανοι

Το χρωστάμε στη ζωή
Και σε αυτούς που μας έδωσαν τη ζωή


Μετέτρεψες την απελπισία των πολλών σε όνειρο όλων

Εμείς ονειρευόμαστε έναν άλλο κόσμο
Κι όχι γιατί είμαστε ρομαντικοί, αλλά γιατί είμαστε ρεαλιστές
Ο σοσιαλισμός είναι ανάγκη κι όχι όνειρο των απελπισμένων

Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2015

Η Σονάτα του ταξιδιώτη

Σιγαλιά-
Κι είναι ωραία η σιγαλιά
Έτσι εδώ στη σιωπή,
Στο έρεβος
Κάθεσαι εδώ
Σκοτάδι, αστέρια και καπνός

Κι είναι ωραία
Ήρεμα
Είναι όμορφα εδώ
Όταν δεν έχεις τη βαβούρα της ζωής
Τόσο ωραία όπως έχει πέσει η υγρασία
Κάτω από τον έναστρο ουρανό

Να περιμένεις την εκτέλεση
Όπως εκτελέστηκαν στην Ακροναυπλία
Οι οικοδόμοι της νέας ζωής
Δίπλα στους λεπρούς, δίπλα στους ανάπηρους
- δεν ήταν εύκολες οι εποχές
Δίπλα στους γέρους με τη νεανική καρδιά
Στη Μακρόνησο, στο Δίστομο, στον Άη Στράτη
Είναι ωραία να έχεις κάνει θυσία για το όμορφο μέλλον

Μα η καρδιά μου παραμένει εδώ
Κάθε φορά χτυπάει και πιο δυνατά
Είναι το τι έχω αφήσει πίσω και το τι μέλλει γενέσθαι
Κι είναι ωραία η σιγαλιά
Σκέφτεσαι το μνημείο, το όραμα, το παρελθόν και το μέλλον
Βρίσκεις στο μαρμάρινο δάπεδο κομμάτια του εαυτού σου
Σαν παλιό παζλ που άφησες ατελείωτο
Προσμένοντας να ξαναγυρίσεις στους Αγίους Τόπους

Και σκέφτομαι εσένα
Το μανδύα με τον οποίο σε τυλίγει η Σελήνη στοργικά
Όλη η Φύση σε λατρεύει
Τα χρυσοκέντητά σου πόδια να μην πατάνε γη-
Να αιωρούνται ανάλαφρα
Σα δυο σκέψεις του ορίζοντα που βυθίζονται μαζί
   στο ηλιοβασίλεμα

Εσένα,
Που μόνο ευτυχίες θέλω για τη ζωή σου
Και μακρυά μου τις έχεις - τι ειρωνία
Εσένα,
Που μόνο που θέλω
Ο πόθος στο μυαλό ενός τρελού
Μία γωνίτσα στο κρεβάτι σου
Να μας τυλίγει η αρκούδα με το μαλλιαρό της τρίχωμα
Το πτώμα μου και την υπέροχή σου αλυσίδα
Κι είμαι τώρα μακρυά
Κλειδωμένος στο αμπάρι των ονείρων
   του ηλιοβασιλέματος

Εσένα,
Εύχομαι να σε δω σύντομα
Να ξεμπαρκάρω και να σε δω στο Πορτ Ρουαγιάλ
Για μια στιγμή
Με μιαν ανάσα
Να σου δώσω το κλειδί του Ντέιβι Τζόουνς
Για να κρατήσεις την ψυχή μου

Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ' ακούς
Όπου κάποτε οι φιγούρες
Των Αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ' ακούς
Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ' ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω
Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς

Κυριακή, 28 Ιουνίου 2015

Killers of Elysium Dreams

Τον σκότωσα
Τι χαρά, τι ευτυχία που δεν υπάρχει

Τον σκότωσα
Όλα μια χαρά, αλλά

Τον σκότωσα
Αλλά να ήταν εδώ

Πέθανε
Θεέ μου
Τι έκανα;


Ο εξαπατέας των θεών

Θεοκτονία


Και πάλι μένουμε ζωντανοί -
Αλλά πώς;

Τετάρτη, 29 Απριλίου 2015

Διάφανα Κρίνα

Μιλάει για ένα τρένο με χαλασμένα φρένα
Σ'ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό


Βαδίζουμε σε ένα δρόμο όλοι
Το δρόμο το διαμορφώνεις εσύ
Τη διαδρομή, τις στροφές
Την απόσταση

Κι είναι αλήθεια
Ότι θα κουραστείς
Θα βαρεθείς
Ότι τα θαύματα που μας έταζαν
                                αποτυγχάνουν πάντα

Αλλά αν δεν παλέψεις
Τελείωσες
Αλλά αν δεν σηκωθείς για τη ζωή σου
Δε θα σου χαρίσει κανένας τίποτα



Άσε με να σε δω λίγο

Ώρα μεσάνυχτα, σε εποχή που δε γίνονται θαύματα
Οι αντιποιητικές μου αναμνήσεις
Γλυκαίνουν όταν είσαι εδώ, ω γλυκιά, ω ωραία, ω Εσύ

Η ζωή ένα τραγούδι είναι
Κι οι νότες άγραφες, χωρίς παρτιτούρα
Κι οι στίχοι επαναλαμβανόμενοι εξ'ακοής
Και τα όργανα ακούρδιστα, χωρίς χορδές



Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα
Μιλάει για θυσίες και σταυρούς
Κατάλαβες πράγματα που σου’ ναι ξένα
Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα


Ούτε για σένα είναι
Ούτε για μένα
Ούτε για κανένα
Και για τους δυο μας είναι