Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

When my world is pictured by you...


   Όλοι λένε πως μία εικόνα ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις. Πράγματι, μία εικόνα προσφέρει κάτι τόσο όμορφο που τα λόγια όσο πολλά, όσο περίτεχνα κι όσο φιλοσοφημένα κι αν είναι, αδυνατούν να προσφέρουν. Μία υπέροχη εικόνα μεταδίδει τόσο έντονα συναισθήματα που απλά δε συγκρίνεται ούτε με το ομρφότερο ποίημα που γράφτηκε ποτέ.



   Η λάμψη του Αποσπερίτη στην πόλη του Λυκόφωτος

   Ένα τοπίο, ένα πρόσωπο ή μία κατάσταση, όταν απεικονιστούν, εκφράζουν περισσότερα πράγματα από οτιδήποτε. Τα συναισθήματα είναι δυνατότοερα από τα πάντα λοιπά συναισθήματα. Όταν βγαίνεις στο μπαλκόνι κι αντικρύζεις την απεραντότητα του Ουρανού, ντυμένη με τις χρυσές πινελιές του δύοντος ηλίου, με τα σύννεφα να σχηματίζουν άυλα τόξα, ανεκπλήρωτα όνειρα και την εικόνα της Αποκάλυψης, το συναίσθημα δέους που κατακλύει κάθε νευρώνα του κορμιού σου, να κάνει κάθε μυ του σώματός σου να πάλλεται, κάθε αρτηρία να διαστέλλεται... και να γεμίζει με ιχώρ, γλυκιά, θεϊκή ιχώρ.

   Ένα εικονιζόμενο πρόσωπο σου φέρνει δυνατότερα συναισθήματα. Εξαρτάται, βεβαίως, από το πώς είμαστε διακείμενοι προς το άτομο εκείνο. Τα αισθήματα αγάπης και μίσους, φιλίας κι έχθρας, σεβασμού κι υποτίμησης που τρέφουμε για το πρόσωπο εκείνο αντανακλούν πεντακάθαρα στα συναισθήματά μας προς την εικόνα.

   Ένα γεγονός, τέλος, είναι το πιο έντονο, μα συνάμα και το πιο αποκρυφιστικό συναίσθημα. Μία αγκαλιά, μία παρέα, ένα φιλί, μία δήλωση αγάπης, απαθανατισμένο στα μάτια μας, αλλά πολύ περισσότερο στην ψυχή μας, είναι μνημειώδες, κι απλά δε μπορεί να περιγραφεί με λόγια...

   Καμία, όμως, εικόνα, δε συγκρίνεται με την Ιδέα που προβάλλει. Ο Πλάτων, ο κορυφαίος φιλόσοφος, μίλησε για δυϊσμό της φύσης σε αισθητό και νοητό κόσμο. Τον πρώτο κόσμο, που αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας, το χαρακτήρισε μεταβαλλόμενο, υλικό, αεικίνητο αλλοιωμένο, ένα "είδωλο" του νοητού. Τον κόσμο των Ιδεών, από την άλλη, τον εξέφρασε με τα συναισθήματα που είχε για το Ιδεώδες. Και πράγματι, ο κόσμος των Ιδεών, αυτός ο αμετάβλητος, ακίνητος, αναλλοίωτος, αείκυρος κόσμος, δεν εκφράζεται ως διαφορετικός κόσμος. Είναι, πολύ περισσότερο, η ιδανική κοινωνία, όποι οι αξίες όπως ο σεβασμός, η δικαιοσύνη, και κυρίως η αγάπη προς τον άλλο, αλλά και προς εμάς τους ίδιους, δεν αλλοιώνονται από το πέρασμα των καιρών, δεν εξυπηρετούν συμφέροντα,  δεν ταλανίζονται μεταξύ σφύρας κι άκμονος, και το πρελούδιο της μουσικής, της αθανασίας, ενυπάρχει, συνδέοντάς τα τόσο άρρηκτα, ώστε μία αναποδιά ή μία αλλαγή να μην αποτελούν ρήγμα στη σχέση λογικής και συναισθήματος. Αυτή η σχέση δεν περιγράφεται με λόγια.

   Στο φινάλε, όμως, τίποτα δεν περιγράφεται ελλόγως. Η αλήθεια, πάντα κατά τον Πλάτωνα, έρχεται βιωματικά. Αντικρούοντας τους αγνωστικιστές σοφιστές, οι οποίοι αρνούνταν την ύπαρξη της αλήθειας, ο Πλάτων υποστηρίζει την ύπαρξη μίας, καθολικής, ακατάβλητης κι ανυπέρβλητης αλήθειας, η οποία αποτελεί την αρχή όλων. Στη συνέχεια της αλυσίδας αυτής, οι αξίες και τα ιδανικά αλλοιώνουν την υφή τους, κι ο λατρευτός Παράδεισος μετατρέπεται σε μία άνομη κόλαση. Στον πυθμένα του κρυστάλλινου ωκεανού, όμως, η βαθύτερη ουσία των πραγμάτων αυτών μένει αδιαίρετη, παραμένει σταθερή, παραμένει τέλεια.

   Για αυτό, αυτό που μετράει στην εικόνα, αυτό που την κάνει να αξίζει περισσότερο από τις λέξεις, δεν είναι τα χρώματα, ούτε τα σχήματα. Είναι τα συναισθήματα που προσφέρει. Είναι το άγγιγμά της στα μύχια της ψυχής σου. Είναι, πολύ περισσότερο, το πρόσωπο που συνδυάζεις με την εικόνα, που τα αισθήματά σου προς αυτό ανακλούν στα αισθήματά σου προς την εικόνα.

   Γιατί, εν τέλει, μία εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις. Ένα (συν)αίσθημα με χίλιες εικόνες. Το πρόσωπο που αγαπάς, όμως, είναι υπεράνω κάθε μέτρησης.

ΥΓ. Η αλήθεια είναι πως ήθελα να έγραφα ένα ρομαντικό άρθρο, αν και μου βγήκε κάπως απογυμνωμένο συναισθήματος. Η Ιδέα, όμως, είναι αυτή που κάνει το μουντό κόσμο γεμάτο φως και χρώμα. 'Cause love is one of the things that make this world, this ugly world, look like the best Paradise ever created.

Αφιερωμένο στην Ερεβοδιφώσα.

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Under the moonspell...

  She who never touches the ground.
Spreading an eclipse.
Where never the sun shines
At her feet.
   Ψάχνοντας,  βαθιά μέσα στη νύχτα, μουσική να με κοιμήσει, ή έστω να είναι αρκετά βαριά ώστε να με κρατήσει ξάγρυπνο μέσα στο ομιχλώδες δειλινό, βρήκα κατά τύχη τους Moonspell, ένα συγκρότημα που παρεπιπτόντως είναι από τα αγαπημένα ενός φίλου. Πέρα από τη σαφή δύναμη που έχουν τα κομμάτια τους, το όνομά τους και μόνο μου προξένησε εντύπωση, και στάθηκε αφορμή και καταλύτης για το παρόν άρθρο.

   Moonspell... Το ξόρκι της Σελήνης. Σύμφωνα με τους folklore θρύλους, τα δυνατότερα μάγια πρέπει να τελούνται υπό το υποτονικό, αργυρό, μεταξένιο φως της Πανσελήνου. Τα πρόσωπα τη νύχτα διαγράφονται χρυσά, τα μάτια, ως άλλα κεχριμπάρια, λάμπουν ανεξέλεγκτα, η καρδιά χτυπά αρρυθμικά πολύ, ώστε να ταιριάζει με την επικείμενη παλίρροια, το αίμα φαίνεται μαύρο, υποδηλώνοντας τη μαυρίλα που πολλές φορές κατοικεί μέσα μας, και καθαρά καθιστώντας σαφές πως είμαστε ανίσχυροι μπροστά στη μαγεία στης σελήνης. Παρατηρητές στη μαγεία της φύσης. Θνητοί μπροστά στο Θεό.

   Αυτό ακριβώς είναι κι ο Έρωτας. Ξόρκι της Σελήνης. Με ένα απλό άγγιγμα, με μία ματιά, και κάτω από το φως της Πανσελήνου μέσα μας, γινόμαστε δέσμιοι στα μάγια του, η ψυχή μας υποδουλώνεται σε έναν αυτοκράτορα, ένα σατράπη που τόσο πολύ θέλουμε, που τόσο απεγνωσμένα επιζητούμε. Ίσως ακούγεται μαζοχιστικό, αλλά αυτός είναι ο έρωτας, αυτή είναι η φύση των ανθρώπων.

   Θα πονέσεις στον Έρωτα. Θα γίνεις δέσμιος των προσταγών του. Η ελεύθερη βούληση ρίπτεται στον κάλαθο της ανακύκλωσης, και μία φορά θα ριφθεί στα σκουπίδια, προκειμένου να τελεστεί ολική καταστροφή. Πολλές φορές θα κάνεις πράγματα αντίθετα στα πιστεύω σου, αντίθετα στην ψυχή σου την ίδια. Άπειρες φορές θα πιάσεις, σε μία κρίση συνείδησης, τον εαυτό σου ναν έχει γίνει έρμαιο καταστάσεων που, αν είχες το μυαλό σου εναργές και νηφάλιο, θα είχες αποφύγει. Κι όταν τελικά επέλθει η κάθαρση, όταν πούμε την τελευταία καληνύχτα πριν ξημερώσει και χαθεί η Σελήνη και το ξόρκι, θα μείνουμε μισοί άνθρωποι, πληγωμένοι, λαβωμένοι, με το κατάμαυρο αίμα να μας θυμίζει το λάθος που κάναμε.

   Αυτή είναι η μία πλευρά του Έρωτα. Ναι, θα κλάψεις. Ναι, θα φοβηθείς. Υπάρχει, όμως, και μία πλευρά, η οποία σε κάνει να ξεχνάς αυτά τα άχθη που υποβάλλεις στον εαυτό σου. Ο Έρωτας είναι ο δικτάτορας του μυαλού σου. Είναι, όμως, ο λυτρωτής της ψυχής σου.  Μέσω αυτού φθάνουμε στο έπακρο της ψυχικής θέωσης. Αναδεικνύοντας τον άνθρωπο μέσα μας, γινόμαστε οι θεοί που τόσο πολύ επιζητούσαμε.

   Ο Έρωτας δεν είναι μια ήρεμη κατάσταση. Ό,τι βλέπουμε στις ταινίες περί έρωτος, όπως την απαλή μουσική του πικάπ, το βαλς στην αίθουσα χορού, το αμοιβαίο στόλισμα του Χριστουγεννιάτικου δέντρου, είναι η μία πλευρά. Υπάρχει, όμως, κι άλλη μία, πιο βαριά, και συνάμα πιο ανεβαστική, έντον, μα και συναρπαστική, πλευρά. Οι black metal μελωδίες, το τανγκό στη βροχή υπό το φως της Σελήνης, ο παθιασμένος έρωτας κάτω από το δέντρο, ανήκουν στην άλλη πλευρά του νομίσματος που ονομάζεται Έρωτας.

   Heaven or Hell, λοιπόν, είναι ο Έρωτας; Και τα δύο. Τα σκαμπανεβάσματα είναι αναπόφευκτα. Θα καταρρακωθούμε κάποτε, θα πονέσουμε, θα δακρύσουμε. Μα τη βροχή έπεται το ουράνιο τόξο. Θα σηκωθούμε από τα συντρίμμια της ψυχής μας, θα χτίσουμε εκ νέου το ναό της ζωής μας, πιο μεγαλόπρεπο και πιο καλαίσθητο από πριν. Ο πόνος της πτώσης θα περάσει, η πληγή θα ιαθεί, και στη θέση της θλίψης θα εδραιωθεί ανείπωτη χαρά.

   Γιατί, σε τελική ανάλυση, ο Έρωτας είναι το Ξόρκι της Σελήνης...

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

Christmas... the birthday of a miracle worker.


   Χριστούγεννα. Μία γιορτή όλου του Χριστιανισμού, αλλά που γιορτάζεται σε όλο τον κόσμο. Η έναρξη της ζωής ενός ανθρώπου, ο οποίος έμελλε ν' αλλάξει τον κόσμο. Πολλοί λένε πως ο Ιησούς ήταν η ενσάρκωση του Θείου Όντος που ήλθε ν' απαλλάξει τον κόσμο από την αμαρτία που έκρυβε στην καρδιά του. Άλλοι ισχυρίζονται ότι ο Χριστός έλαβε τη θεϊκή του υπόσταση με το σταύρωμα και την επικείμενη ανάστασή του. Από πολύ μικρός αναρωτιόμουν τι από τα δύο αλήθευε. Κι ειλικρινά, κι οι δύο είναι ταυτόχρονα ορθοί και λανθασμένοι συλλογισμοί.

   Ο Ιησούς (ή Εμμανουήλ) δεν ήταν ένας απλός άνθρωπος. Ήταν η ρηξικεύλεθη μορφή επανάστασης, η οποία ελευθέρωσε τον κόσμο από τις καθιερωμένες, δογματικές και γεμάτες αμαρτία αντιλήψεις και ζωές που υπήρχαν τότε. Ήταν, μαζί με το Σωκράτη (ας μη ξεχνάμε πως ο Χριστιανισμός έχει βάσεις και στη διδασκαλία του Πλάτωνος), ο μεγαλύτερος δάσκαλος όλων των εποχών, καθώς αφύπνησε με τον καλύτερο τρόπο τους "πιστούς απίστους" της εποχής του. Τους έδειξε το δρόμο προς τη θέωση, προς την ειρήνη: Την αγάπη.

   Από εκεί πηγάζει η θεϊκή φύση του. Όντας δύσπιστος σε θέματα αναφερόμενα σε υπερφυσικά φαινόμενα, αδυνατώ εκ φύσεως να λάβω αξιωματικά τις μαρτυρίες  των φίλων, μαθητών, αδελφών του περί φυσικής αναστάσεως νεκρών, ίασης παραλύτων, αναλήψεως του ιδίου. Θεωρώ, όμως, πως έφτασε στη θέωση μέσω των ιδεολογιών του, των αντιλήψεών του περί σωτηρίας της ψυχής, αντιλήψεις οι οποίες ηχούν και σήμερα στ' αυτιά και κυρίως στην ψυχή πολλών από εμάς. Η πίστη του στη δύναμη της αγάπης, η πρακτική ενσάρκωση της θεωρίας του, καθώς κι η διδασκαλία του, μέσω της οποίας, ως άλλος Μωϋσής, ως άλλος Πλάτων και Σωκράτης, συνέβαλε καθοριστικά και καταλυτικά στη σωτηρία της ψυχής τους, και μαζί στην ένδυση του κόσμου με το μανδύα της αγάπης, της ειρήνης, της δικαιοσύνης και της ψυχικής ηρεμίας.

   Όπως είχε πει πολύ σωστά ο Αϊνστάιν: Αδικία δεν πηγάζει από το Θεό, αλλά από την απουσία του. Ας αναλογιστούμε, λοιπόν, πόσοι πόλεμοι έγιναν, με την Αγάπη να λείπει από τις ψυχές των ανθρώπων, και πόσοι κίνδυνοι θα μπορούσαν ν' αποσοβηθούν με την παρουσία της.

   Ο Χριστός δε γεννήθηκε με θεϊκή υπόσταση. Έγινε Θεός, επειδή έσωσε τον κόσμο. Τα θαύματά του δεν έγκεινται στη θεραπεία λεπρών, τυφλών κι αρρώστων, ούτε στη μετατροπή του ύδατος σε οίνο ή στον πολλαπλασιασμό του ψωμιού και των ψαριών. Αντιθέτως, τα θαύματα που έκανε, κι η ευεργεσία που προξένησε έγκεινται στην εκδίωξη των εμπόρων από το ναό, στη διδασκαλία του, στην ημέρεψη των παραφρόνων με την αγάπη που τους επέδειξε και με την ομιλία του στο όρος Σινά.

   Για αυτό, εφόσον θέλουμε να φθάσουμε στη θέωση, φέτος τα Χριστούγεννα ας μην ευχηθούμε για προσωπικές υλικές απολαύσεις, ας μη ζητήσουμε χρήματα, αγαθά ή εξυπηρετήσεις, προκειμένου να ευεργετηθούμε εμείς οι ίδιοι. Εφόσον θέλουμε να γιορτάζουμε την 25η Δεκεμβρίου ως τα Χριστούγεννα, ας προσπαθήσουμε να κρατήσουμε σημειώσεις από τη διδασκαλία του Χριστού. Ας δώσουμε τροφή, στέγη κι ένδυση σε έναν άπορο ή άστεγο. Χρησιμοποιώντας αυτούσια μία ευχή που διάβασα σχετικά με τα Χριστούγεννα:
Αντί για καλά χριστούγεννα θα ευχηθώ καλό κουράγιο και υπομονή σε όσους δεν έχουν την ευχέρεια να γιορτάσουν αναλόγως! Για αυτούς που περνούν δύσκολα, που είναι μόνοι και το μόνο που εισπράττουν είναι απέχθεια και αποξένωση, να ξέρετε δίνω σεβασμό κι αγάπη για κάθε οδύσσεια και βάσανο. Ας μας βρεί το 2012 συνειδητοποιημένους και γνώστες των πράξεών μας...

   Ας  συμπεριφερθούμε με αγάπη, τόσο προς τους φίλου, όσο και προς τους αγνώστους ή τους αντιπάλους μας, και μαζί ας καταλάβουμε το νόημα της Αγάπης:

Αγάπη είναι η δίοδος, με την οποία το ανθρώπινο εγώ κι εσύ γινόμαστε Θείο Εμείς.

Χαχ, τόση ώρα που το ξαναδιαβάζω σκέφτομαι πως ήθελα να έγραφα ένα ανάλαφρο άρθρο! Αλλά, λίγη γιορτινή μουσική βοηθά πάντα (κι ας φάω κράξιμο για τη μουσική επιλογή^^)!

Χρόνια πολλά, λοιπόν! Καλά Χριστούγεννα, Καλή Πρωτοχρονιά κι ευτυχισμένο το Νέο Έτος, γεμάτο ευτυχία, υγεία κι αγάπη!

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

Μούσα του Χρόνου


Σκοτάδι. Καταχνιά παντού
Κι υγρασία. Καταραμένη υγρασία,
Ο,τι δεν πρέπει για τα γηρατιά μου.
Πράγματι, πόσο καιρό έχω περάσει
Στο δωμάτιο τούτο;
Δεν ξέρω. Δε δύναμαι να μάθω.
Ο λόγος; Ένας: Δε βρίσκω
Το θάρρος
Να κοιτάξω τον καθρέφτη
Να δω πώς έγινα. Τι έγινα.
Πώς ζω. Αν ζω.

Όλα γύρω μου είναι άβια.
Η πέτρα φύλακας και δέσμιο το ατσάλι.
Τόσο καιρό, η μόνη συντροφιά.
Πόσο νέος είμαι,
Πόσο γέρος νιώθω...

Μούσα, του χρόνου σύντροφε,
 Μόνο εσύ καταλαβαίνεις.
Μονάχα εσύ στηρίζεις.
Ξέρεις ποιος είμαι.
Τι είμαι.
Με μετουσιώνεις.
Με ξαναζωντανεύεις.
Το γέρικο κορμί πονά
Το εξασθενημένο πνεύμα.
Από αρρώστια.
Από ανέχεια.
Από έλλειψη.
Εκείνης.

Μου λείπει. Το ξέρεις αυτό.
Αυτή. Που με τη θύμησή της μόνο
Ο ουρανός ξαστεριώνει
Ο ήχος σωπαίνει
Το ηλιοβασίλεμα,
Άρμα του Ήλιου,
Ζωοδότη της ψυχής,
Μοιάζει απέραντο, ακατάβλητο...

Έφυγε. Όλα έφυγαν.
Τα όνειρα, μακρυά κύματα της τρικυμίας.
Η θύμηση, απατηλή ανάμνηση του παρελθόντος.
Κι εγώ κλεισμένος
Στο κλουβί του μυαλού.

Σε χρειάζομαι, Μούσα του Χρόνου.
Ξέρεις να απαλύνεις το γήρας.
Της ψυχής.
Μη με εγκαταλείψεις.
Δώσε μου θάρρος να δω τον καθρέπτη.
Να δω τι έγινε.
Να νιώσω τι έκανα. Τι έπρεπε να γίνει.

Μούσα του Χρόνου,
Με σένα ζω.
Μη με εγκαταλείψεις.
Τέχνη της Ποιήσεως,
Που λέει κι ο Ποιητής.

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011

Αξιολογούμεν μεν μετ' ευτελίας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας

  Education is an aerial existance.

   (Με αφορμή ένα διάλογο μ' ένα φίλο, δόθηκε η ευκαιρία να συγκριθούν οι απόψεις σχετικά με την αξια της βαθμολόγησης, και, καθώς η συζήτηση επεκτάθηκε γενικά πάνω στη ζωή, να εκφραστούν γνώμες για την αξία των σχολικών επαίνων και τη σημασία τους για τη μετέπειτα ζωή. Το παρακάτω κείμενο αποτελεί αυστηρά προσωπική γνώμη.) 

   Το σύστημα παιδείας - επαγγελματικής αποκατάστασης, το λαβωμένο σύστημα αξιολόγησης των μαθητών κι η έξαφνη αύξηση της δυσκολίας, πρώτον από τη δευτέρα στην τρίτη λυκείου, δεύτερον από το σχολείο στην πραγματική ζωή, έχει αποτέλεσμα την πλήρη καταρράκωση της ψυχολογίας των μελλοντικών ελεύθερων πολιτών, και δείχνει την αδυναμία και το πρόβλημα που επικρατεί στις σχέσεις κοινωνίας - σχολικής κοινότητας.

   Είναι όλα απόρροια του διεφθαρμένου, μεροληπτικού συστήματος παιδείας. Από το δημοτικό σχολείο ακόμα, όπου οι μαθητές, ενώ δε λαμβάνουν ουσιαστική παιδεία, παρέχονται σ' αυτούς υπέρογκοι κι υποκειμενικοί βαθμοί, μέχρι το λύκειο, όπου η κατάσταση έχει δυσχεράνει και το πρόβλημα διογκωθεί, η ανισότητα βαθμολογίας - ουσιαστικής αξίας του μαθητή γιγαντώνεται.

   Η μεγαλομανία των μαθητών, η έπαρση των γονέων εξαιτίας του "χαριστικού" βαθμού των παιδιών τους, οι πάγιες θέσεις που έχουν για αυτά, τύπου "Το παιδί μου είναι πανέξυπνο, καθώς έχει εικοσάρι στα Αρχαία, τη Χημεία και τη Φυσική" είναι όλα αποτελέσματα ενός λανθασμένου υπολογισμού. Κι είναι άδικο, εφόσον κανείς από τους δύο δεν ευθύνεται για το δώρο των μεγαλόπρεπων βαθμών. Η ειρωνία στη λέξη "δώρο" είναι βαριά. Το ίδιο βαρύ, όμως, είναι και το έγκλημα που κάνουν οι βαθμολογητές.

   Χρειαζόμαστε ορθότερα αξιολογικά κριτήρια. Χρειάζονται οι μαθητές να βαθμολογούνται σύμφωνα με την ουσιαστική εργασία τους. Είναι ανάγκη ο κόπος που καταθέτουν να αποκτά την αξιολόγηση που τους ταιριάζει. Με την έπαρση, το "φούσκωμα των μυαλών", οι μαθητές, οι μελλοντικά ενεργοί πολίτες είναι απροετοίμαστοι για την κοινωνία που τους περιμένει, η εικόνα που είχαν θέσει για τους εαυτούς τους θρυμματίζεται κάτω από το βάρος των σκουριασμένων γραναζίων της σκληρής, όπως την ονομάοζουν πολλοί, πραγματικότητας. Έτσι, σχηματίζεται μία άβουλη μάζα, η οποία δεν έχει δική της άποψη πάνω σε κείμενα θέματα, μόνο γίνεται έρμαιο των δημοκολάκων, των σφετεριστών και των δημαγωγών, οι οποίοι, με ορισμένες εκφράσεις που αγγίζουν το αίσθημα δικαίου του λαού, που τραγικά δεν πραγματοποιούνται, λαμβάνουν την εξουσία πάνω σε αυτούς, με σκοπό να ιδιοποιηθούν τη θέση που τόσο πολύ χαρακτήριζε τη δημοκρατία.

   Κριτική. Η αρχή που εισέρχεται ως μέτρο στα πάντα. Κριτική να ασκούμε, σύμφωνα με τα δικά μας κριτήρια. Όσον αφορά τα μέτρα που θέτουμε στην κριτική μας, αυτά είναι υποκειμενικά. Ο στόχος όμως είναι ένας: Το ευρύτερο συμφέρον. Το συμφέρον της κοινωνίας έγκειται στην ευημερία της. Πώς, όμως, θα ευημερίσει, αν όχι έχοντας κοινωνικοποιήσει σωστά τους πολίτες, ήδη από τα πρώτα στάδια της ενεργής ζωής τους; Πώς θα τους προετοιμάσει για τη μελλοντική ζωή, τη στιγμή που από μικρούς μας εκπαιδεύει ότι η μέτρια μελέτη (όχι η μελέτη από μέτριους μαθητές - έχει διαφορά) επιφέρει άριστους βαθμούς, όταν μας εγκαθιστά στο μυαλό την ιδέα πως με λίγη δουλειά έρχονται μεγάλα βραβεία, ότι όλα είναι εύκολα, όπως στο σχολείο;

   Ένα κοινό μυστικό: Στη ζωή κανείς δεν μπορεί να πει ότι είναι δύσκολη, εύκολή ή τέλεια. Ο καθένας έχει τα δικά του προβλήματα, μοναδικά σ' αυτόν. Έχει, όμως, και την κάθε στιγμή αποκλειστικά σ' αυτόν αφιερωμένη. Το πώς αντιλαμβανόμαστε τα βάρη, την ελαφρότητα, τη λύπη, τη χαρά, είναι υποκειμενικά. Όπως και στη ζωή, έτσι και στο σχολείο, τον πυρήνα της παιδείας και μετέπειτα της υγιούς ζωής, τίποτα δεν είναι δύσκολο ή εύκολο. Οι έπαινοι, όμως, έρχονται μέσω της προσπάθειας, της συστηματικής μελέτης. Η μόρφωση που παρέχεται δεν είναι ιδανική, είναι, όμως, απείρως περισσότερο προτιμώμενη από τη λαβωμένη απόκτησή της.

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

Remember, remember, the 6th December...

   Θεωρώ πως όλοι ξέρουμε την ιστορία του Αλέξη. Αλλά και πάλι, θα την πω για όποιον την αγνοεί  

   Remember, remember. 6 Δεκεμβρίου 2008. Η Ελλάδα συγκλονίζεται από τη στυγερή δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου. Η κοινωνική, η πολιτική κι η διεθνής σκηνή της χώρας στιγματίζεται από το ειδεχθές γεγονός. Ένα παιδί νεκρό. Από πυρά. Αστυνομικού. Στα Εξάρχεια. Στην Αθήνα. Το προπύργιο της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της ασφάλειας. Τώρα πια κοντεύει να μετατραπεί σε ανέκδοτο η πολιτι(στι)κή της ισχύς.

   "Τις πταίει", όμως; Οι περισσότεροι κατηγόρησαν τον αστυνομικό ο οποίος, είτε εν ψυχρώ είτε εν βρασμώ ψυχής, σήκωσε το εκτελεστικό του όργανο και κατέστρεψε τη ζωή του ιδίου, καθώς και τόσων άλλων ανθρώπων. Αρκετοί κατηγόρησαν τον ίδιο το νεαρό, θεωρώντας τη στάση του προκλητική και τη νοοτροπία του ανεύθυνη (σύμφωνα με τη μαρτυρία του δράστη, ο Αλέξης μαζί με την παρέα του κορόιδευαν τον ίδιο και τους συναδέλφους του, αν και τα τεκμήρια δείχνουν διαφορετική σκηνή). Λίγοι κατηγόρησαν την παρέα του δεκαπεντάχρονου από τη μια και τους συναδέλφους του αστυνομικού από την άλλη. Οι μεν προέβησαν, σύμφωνα πάντα με τους κατήγορους, σε αξιόποινες πράξεις, παρακωλύοντας το έργο απονομής δικαιοσύνης των οργάνων επιβολής της τάξης, ενώ οι δε, επειδή δεν προσπάθησαν ή ίσως δοκίμασαν ανεπιτυχώς να ηρεμήσουν και να εκλογικεύσουν το μαινόμενο φονιά.

   See, see. 6 Δεκεμβρίου 2011. Τρία χρόνια μετά τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, η Ελλάδα συγκλονίζεται και πάλι. Διαμέσου των εκδηλώσεων "ειρηνικής" διαμαρτυρίας (μα ΕΠΡΕΠΕ να είναι!!!), το ελληνικό κράτος συνταράσσεται από το μόνιμο πρόβλημα των κουκουλοφόρων. Οι καταστροφές, πολλές. Οι διαδηλώσεις, αμαυρωμένες. Η μνήμη του Αλέξη, βεβηλωμένη σε κάθε πέτρα που εκτινασσόταν ενάντια στις τράπεζες, στα κομματικά γραφεία και τα ΜΑΤ. Το δίκιο, χαμένο. Η Ελλάδα, για άλλη μία φορά, αγκομαχεί, βλέποντας να ξεσπά ο "εμφύλιος της μίας μέρας" να λαμβάνει σάρκα κι οστά. 

   "Τις πταίει"; Όλοι φταίνε. Όλοι φταίμε για κάτι. Όλοι έχουμε λάβει μέρος στο θάνατο της Ελλάδας μας. Οι αστυνομικοί, που "βαρούσαν στο ψαχνό", παρασύροντας ακόμα κι αθώους πολίτες. Οι κουκουλοφόροι (που ΠΟΛΥ κακώς ονομάζονται από τα ΜΜΕ αναρχικοί - αλλά, θα μου πείτε, τα ΜΜΕ δεν εξυπηρετούν συμφέροντα; ), οι οποίοι πέταξαν πέτρες σε τράπεζες και γραφεία, στα οποία υπήρχαν αθώοι άνθρωποι μεσα, κι οι οποίοι έδωσαν το έναυσμα στα ΜΑΤ να αρχίσουν το ανθρωποκυνηγητό (ας δούμε και τη σκοτεινή πλευρά της σελήνης).

   Θεωρώ, όμως, ότι η βαθύτερη αιτία βρίσκεται μέσα στην αρρωστημένη μορφή της σημερινής πραγματικότητας. Υπαίτιος είναι η ίδια η πολιτεία, η οποία, αδυνατώντας να λύσει τα προβλήματα που την κατατρέχουν εξ απάντων των αιώνων, έτι δε πλείον σήμερα, απλά αφήνεται έρμαιο, λεία στα πεινασμένα, βρώμικα χέρια των οπαδών του χάους, μιας νέας μορφής δημαγωγών, των διψώντων για καταστροφή, των αρχών της καταστροφής, των φορέων της ανομίας. Των ίδιων μας των σκοτεινών πλευρών της ψυχής μας, οι οποίες μας επιτρέπουν να διαπράττουμε ανίερες παρανομίες, αναδεικνύοντας πόσο χαμηλά είναι το ήθος μας σε σχέση με το ήθος της Αντιγόνης και τόσων άλλων, υπαρκτών ή ανύπαρκτων, ηρώων, οι οποίοι αφιέρωσαν τα πάντα για το καλό, το σωστό, το αγαθό.

   Επιστρέφοντας στο 2008, ακολουθεί η επόμενη παράγραφος:
Ουδέν κακόν αμιγές καλού, όμως. Η πράξη αυτή έδρασε αποτελεσματικά ως η αφορμή για να ξυπνήσει ο λαός. Έκτοτε, και για πολύ καιρό ακόμα, ευελπιστώντας, δε θα επαναληφθούν τέτοια περιστατικά. Το γεγονός ήταν, επίσης, καταλύτης για μία έρευνα στα άδυτα της ψυχής μας, ένα ταξίδι στο βαθύτερό μας είναι, προκειμένου να βρούμε την αμετάβλητη, αναλλοίωτη αλήθεια που κρύβεται στην αρχή μας, στην αρχή του κόσμου.

   Ας επανέλθουμε στο 2011:
Πλάνη. Οικτρά πλάνη. Ο ανθρώπινος νους απλά δεν μπορεί να το χωρέσει. Τόσα λάθη για κάτι τόσο σωστό. Τα κόκκαλα του Αλέξη τρίζουν, το αίμα που κύλισε στο στενό των Εξαρχίων εκείνο το μοιραίο βράδυ, ακόμα κυλάει, κι απαιτεί να σταματήσει. Εμείς, όμως, το μόνο που καταφέρνουμε, είναι να αυξάνουμε τη ροή, χύνοντας και το αίμα των αθώων. "Ήλθε η ώρα για τις δικές μας μέρες" ήταν ένα σύνθημα που ακούστηκε σήμερα. Πού 'ν' τες; Πώς θα λάβουμε την κατάσταση στα χέρια μας, αν εμείς οι ίδιοι κλωτσάμε την ευκαιρία; Τι μας διαχωρίζει τώρα πια από αυτούς, τους οποίους αντιπαλεύουμε; Νιώθω βρώμικος, μαγαρισμένος, με αίμα να κυλά στα χέρια μου. Η ελευθερία θέλει αγάπη. Η βία φέρνει μόνο βία.

   Ένα τέτοιο γεγονός, όπως κι άλλα παρεμφερή του, είναι παραβιάσεις της φύσης, και καλό, αναγκαίο, θα είναι να μην επαναληφθούν ποτέ. με μία ακραία πράξη, όμως, και μία θέση όπως αυτή, πέρα από τα τέρατα που ακολουθούν, τα τέρατα που είδαμε σήμερα, υπάρχει πάντα και κάτι καλό, κάτι, το οποίο μας επιτρέπει να συνεχίζουμε να πιστεύουμε. Όπως και στη μυθολογία, ανοίγοντας το κουτί της Πανδώρας απελευθερώνονται μύρια Κακά. Στο τέλος, όμως, απελευθερώνεται ένα Καλό μεγαλύτερο από όλα: Η Ελπίδα. Αυτό που πρέπει, όμως, να κάνουμε, είναι να την αξιοποιήσουμε σύμφωνα με το ευρύτερο συμφέρον.

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

Η Ιθάκη


   Μερικές φορές, ένα ταξίδι επιβάλλεται. Μία κατάσταση, ένα άτομο, ένα γεγονός, μία αιτία γενικότερα, θα μας αναγκάσουν να κάνουμε το μεγάλο ταξίδι της ζωής. Η Ιθάκη περιμένει, λουσμένη στον παντοκράτορα Ήλιο, το ύψιστον Αγαθό του αισθητού μας κόσμου, ενώ η προ πολλού χαμένη Αλεξάνδρεια βυθίζεται αργά, νωχελικά, στην τρικυμιώδη θάλασσα.

   "Πάντα στο νου σου να έχεις την Ιθάκη" είπε ο Καβάφης. Πράγματι, έχει δίκιο ως προς το πόσο σημαντικός είναι ο στόχος. Η Ιθάκη δεν είναι ένα μέρος, όπου ωθούμαστε να επισκεφθούμε για να νιώσουμε επιτηδευμένη ηρεμία. Δεν είναι μία πλαζ, μια παραλία, όπου θα απολαύσουμε το ευκαιριακό μαύρισμα., κυνοφιλίες κι "αγοραίους έρωτες". Δεν είναι ένα μέγαρο, του οποίου τα μαρμάρινα πατώματα σου προξενούν την ψευδαίσθηση της ασφάλειας, της θαλπωρής, της ζεστασιάς το ψυχρό βράδυ με την κρύα Νοεμβριανή Βροχή.

   Όχι. Η Ιθάκη είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό. Κάτι πολύ πιο σίγουρο από τις φιλίες με διπρόσωπα άτομα, κάτι πολύ πιο ασφαλές από τα χρυσά παλάτια που σου τάζονται κατά καιρούς.
   Η Ιθάκη είναι το μέρος που είσαι πραγματικά καλά. Είναι το μέρος όπου η ψυχή σου φθάνει στο αποκορύφωμα της ευμένειάς της. Όπου, φθάνοντας εκεί, ο χρόνος σταματά, η νύχτα ποτέ δεν πέφτει βαριά, και το ηλιοβασίλεμα μοιάζει αιώνιο, αείχρονο, όπως επιβάλλει τις χρυσοκόκκινες πινελιές του στη θάλασσα, στην οποία η νηνεμία είναι ατέρμονη, και μοιάζει με το φρουρό της θεϊκής αυτής ουτοπίας.

   Ο ποιητής, όμως, συμπλήρωσε το ποίημα μ' ένα σχόλιο: Η Ιθάκη μου είναι η αγκαλιά σου