Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Τετάρτη, 28 Μαΐου 2014

Συνειρμοί του ξημερώματος

Κοιλάδα της Φουέντε Οβεχούνα
Το χέρι που σε έσπερνε
Τον κεραυνό τώρα κρατάει
Ποιος το σταματάει

   Ένα ρεύμα της φιλοσοφίας είναι ο ιδεαλισμός. Για να αναλύσει κάποιος όμως την έννοια του ιδεαλισμού είναι ανάγκη να αναλύσει την έννοια της φιλοσοφίας.
   Φιλοσοφία είναι η αντίληψη και θέαση της ζωής κι η στάση ζωής που χρωματίζεται, πηγάζει κι αφορμάται από αυτή. Η άποψη για τη ζωή και τα καθημερινά βιώματα διαμορφώνει τη συνείδηση και την αντίληψη του ανθρώπου. Είναι λάθος να αρνηθεί κάποιος ότι κάθε άνθρωπος είναι φιλόσοφος, εφόσον έχει άποψη πάνω στη ζωή του, πολύ περισσότερο μάλλον αν αναλογιστεί ότι οι εμπειρίες καθορίζουν τον ειρμό της σκέψης μας και τη στάση ζωής. Η φιλοσοφία δεν είναι αποκομμένη από την καθημερινή ζωή, με τα προβλήματα, την ανταλλαγή απόψεων, το διάλογο. Δεν είναι οι φιλόσοφοι άτομα αποστασιοποιημένα αλλά ακριβώς άνθρωποι καθημερινοί.
   Η φιλοσοφία λοιπόν διαμορφώνεται από τη ζωή, πηγάζει από τις υλικές ανάγκες και προβάλλει τρόπους να τις εκπληρώσει ο καθένας. Κι εκεί μπαίνουν οι δύο αντίθετες φιλοσοφίες: ο υλισμός κι ο ιδεαλισμός.
   Ο υλισμός είναι το φιλοσοφικό ρεύμα που φέρνει τα προβλήματα, την πάλη και τη θέαση της ζωής "στη γη".. Ο υλισμός συνοπτικά αναφέρει πως τα προβλήματα θα λυθούν με την πάλη. Όλα ξεκινούν από το υλικά, χειροπιαστά προβλήματα κι ανάγκες οι οποίες βασίζονται σε υπαρκτά φαινόμενα, πράξεις, συμπράξεις ίσως. Όλα πηγάζουν από την ύλη, την ύπαρξη. Δεν είναι τίποτα ουρανοκατέβατο. Όλα είναι βγαλμένα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, αυτής της κοινωνίας εκμεταλλευτών κι εκμεταλλευομένων, της καταπιεστικής τάξης πάνω στην καταπιεζόμενη. Ο διαλεκτικός υλισμός, του οποίου βάση είναι ο διάλογος, καταλήγει πως η λήξη των προβλημάτων είναι η πάλη. Παλεύεις να λύσεις τα προβλήματα. Είναι αυταπάτη να νομίζει κάποιος ότι θα λυθούν από μόνα τους ή ότι σε κάποιον άλλο κόσμο δε θα υπάρχουν.
   Πάνω στο τελευταίο, ο Χριστιανισμός κι οι περισσότερες θρησκείες που έχουν διδασκαλίες περί υπομονής των μαρτυρίων και των αντίξοων συνθηκών σε αυτή τη ζωή με υπόσχεση έναν καλύτερο κόσμο είναι αυταπάτες. Αν το σκεφτεί κανείς, οι διδασκαλίες αυτές συμφέρουν τους εκμεταλλευτές για να ναρκώνουν τους εκμεταλλευόμενους για έναν Παράδεισο χωρίς καταπίεση, ώστε σε αυτή τη ζωή να αποσοβούν την κάθε αντίσταση.

   Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού
   - Καρλ Μαρξ

   Κι εδώ είναι ένα αντίθετο του υλισμού ρεύμα το οποίο ονομάζεται ιδεαλισμός. Ο ιδεαλισμός ανάγει τα προβλήματα, τις σκέψεις, τη ζωή την ίδια στον κόσμο των Ιδεών. Από τους αρχαίους φιλόσοφους, από τον Πλάτωνα, από τον Επίκουρο, έως τη σύγχρονη εποχή, ο κόσμος κατακλύζεται από φιλοσοφίες, απόψεις, ιδέες, επηρεασμένος από τον ιδεαλισμό. Η άρνηση της σύνδεσης των προβλημάτων με την υλική τους βάση οδηγεί, ίσως σκόπιμα, αυταπάτες στους ανθρώπους. Τους οδηγεί μακρυά από τη ρίζα των προβλημάτων, σε μία κοινωνία χωρίς καθημερινότητα, όπως έχει πλαστεί στο μυαλό μερικών φιλοσόφων. Έχοντας έναν ιδανικό κόσμο, τους απομακρύνουν από την κοινωνία στην οποία ζουν, και πολύ περισσότερο από την πάλη για να λυθούν τα προβλήματα. Δε μπορεί κάποιος να ελπίζει σε μία άλλη κοινωνία ζώντας στη συγκεκριμένη και χωρίς να παλεύει να την αλλάξει.
   Ο ιδεαλισμός όμως έχει ένα βασικό χαρακτηριστικό της φιλοσοφίας: Οι ιδέες, η στάση ζωής βασίζεται πάνω σε υλικές ανάγκες. Οι φιλόσοφοι του ιδεαλισμού δεν είναι αποκομμένοι από την κοινωνία, όσο κι αν εντείνουν τις προσπάθειές τους να ξεφύγουν από αυτόν.

   Κι εδώ είναι το ζήτημα: Θα παλέψεις για την καλύτερη ζωή ή θα μείνεις στο όνειρο;



Όταν πεθαίνει βασιλιάς, μη χαίρεσαι λαουτζίκο
Μη λες πως θάν’ καλύτερος ο νυν από τον τέως
Πως θάναι το λυκόπουλο καλύτερο απ’ τον λύκο
Τότε μονάχα να χαρείς: αν θάναι ο τελευταίος


Κώστας Βάρναλης

Δευτέρα, 26 Μαΐου 2014

Ο Άμλετ της Σελήνης

Και μια βραδιά που ντύθηκες ο Άμλετ της Σελήνης
Έσβησες μ’ ένα φύσημα τα φώτα της σκηνής
Και μονολόγους άρχισες κι αινίγματα να λύνεις
Μιας τέχνης και μιας εποχής παλιάς και σκοτεινής


   Κι η μάχη δόθηκε, κι η μάχη τέλειωσε, κι ο πόλεμος αρχίζει



 Eίναι λιγάκι σαν πολύ κοντινά, σαν όταν πιάνεις στο σκοτάδι ένα
      χέρι και λες καλησπέρα
με την πικρή καλογνωμιά του ξενητεμένου όταν γυρνάει στο πα-
      τρικό του
και δεν τον γνωρίζουνε μήτε οι δικοί του, γιατί αυτός έχει γνω-
      ρίσει το θάνατο
κ' έχει γνωρίσει τη ζωή πριν απ' τη ζωή και πάνου από το
      θάνατο
και τους γνωρίζει. Δεν πικραίνεται. Aύριο, λέει. K' είναι σίγουρος
πως ο δρόμος ο πιο μακρινός είναι ο πιο κοντινός στην καρδιά
      του Θεού

Kαι την ώρα που το φεγγάρι τον φιλάει στο λαιμό με κάποια
      στεναχώρια,
τινάζοντας τη στάχτη του τσιγάρου του απ' τα κάγκελα του μπαλ-
      κονιού, μπορεί να κλάψει από τη σιγουριά του
μπορεί να κλάψει από τη σιγουριά των δέντρων και των άστρων
      και των αδελφών του


Γ. Ρίτσος 


Όταν οι θυσίες γίνονται δύναμη ώστε να πάρουν τα όνειρα εκδίκηση

   Μέσα στο μυαλό μας ζούμε σε έναν κόσμο τάξης και πίστης. Εκεί όπου τα παιδιά δεν αποχωρίζονται ποτέ τους γονείς τους. Εκεί όπου η διαφθορά είναι η εξαίρεση στον κανόνα

   Ποτέ δε θα καταφέρουμε να ζήσουμε εκεί όπου ζούσαμε παλιά

   Εκεί όπου αυτοί που ήταν κάποτε καλοί άνθρωποι τρελαίνονται από την απληστία και τη δύναμη και δεν υπολογίζουν καθόλου την ανθρώπινη ζωή, που κάνουν τα τέρατα όπλα και το νόμο σκόνη

   Εκεί όπου ακόμη κι οι καταραμένοι έχουν δικαίωμα εξιλέωσης

   Παρά μόνο... αν παλέψουμε εμείς

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

Tactics to survive

Spirit must rule all things 

1. Με ηλίθιους θα έχεις να κάνεις. Κάνε τα νεύρα στην άκρη και μην χάνεις το δίκιο σου.

2. Ώρα να γράφουμε μερικούς εκεί που ξέρουμε.

3. Δε φτάνει να ξέρεις ότι έχεις δίκιο. Πρέπει να τους δώσεις να καταλάβουν.

Τα νεύρα μου!

Science has failed our mother Earth


Σάββατο, 17 Μαΐου 2014

Καπνισμένο Τσουκάλι

When we were like the sun
We shone light at people's hearts



ΔΙΠΛΑ σου αυτός ο ανάπηρος πριν κοιμηθεί βγάζει το πό-
δι του 
τ' αφήνει στη γωνιά — ένα κούφιο ξύλινο πόδι — 

πρέπει να το γεμίσεις όπως γεμίζεις τη γλάστρα με χώμα 
                     να φυτέψεις λουλούδια 
όπως γεμίζει το σκοτάδι με αστέρια
όπως γεμίζει λίγο-λίγο η φτώχεια στοχασμό κι αγάπη.

Τόχουμε απόφαση, μια μέρα όλοι οι άνθρωποι νάχουνε δυο 
πόδια

Γ. Ρίτσος


Κι ήταν δύσκολος χειμώνας
Δύσκολη άνοιξη, το καλοκαίρι κρύο
Κι ήρθαν οι βροχές, ανοίξαν οι κλειστοί ουρανοί
Πάγωσαν τα φύλλα κι έπεσαν, δάκρυα της φύσης
Για εμάς

Κι όταν ο ήλιος μας έκανε χαρές
Ήταν από αμηχανία
Την αμηχανία που πιάνει τους δυο μας
Όταν κοιτιόμαστε
Όταν οι ματιές συναντιώνται

Κι όταν
Εγώ θέλω να σου πω
Να σου δείξω
Να σου κάνω
Τόσα ανείπωτα
Άδειχτα
Κι άπραττα

Κι όταν
Εσύ θέλεις να κάνεις

Αυτά που θέλεις να κάνεις
Εσύ

Δε νομίζω να έχεις καταλάβει
Ακόμα
Μα θα καταλάβεις


Όχι καλή τύχη
Ούτε καληνύχτες

Για μας η μέρα δε δύει
Για μας Πανσέληνος και Ήλιος
Ευθυγραμμίζονται
Η γη σείεται

Ο κόσμος ανασαίνει

Θα τα πούμε σύντομα, να είσαι καλά, σ' αγαπάω

Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

Skyfire

   Αποκαμωμένος ο Αχιλλέας, μπαίνοντας στο σπίτι άφησε τα κλειδιά του στο γραφείο. Το κράνος τοποθετήθηκε με δέουσα προσοχή στο τραπέζι. Κρατά ασφαλές το κεφάλι και τις μνήμες. Λογικό.

   Ξαπλώνοντας, το αγόρι σκέφτηκε για λίγο τα άτομα που του άλλαξαν τη ζωή, τόσο λίγα αλλά τόσο σημαντικά. Σκεφτόταν, κι όσο σκεφτόταν τόσο βάραιναν οι σκέψεις. Τότε, ως από μηχανής θεός, έπεσε από το ράφι της βιβλιοθήκης ένα βιβλίο που χρησιμοποιούσε στα φοιτητικά του χρόνια. Σηκώθηκε να το μαζέψει κι έπεσαν από μέσα δυο χαρτάκια. Σελιδοδείκτες ίσως.


   Τα μάζεψε, τα διάβασε κι ένα κύμα συναισθημάτων κατέκλυσε το ταλαιπωρημένο του σώμα. Ήταν δυο γράμματα, το ένα από τον πατέρα του και το άλλο υποψιαζόταν από ποια.

   Το πρώτο ήταν πριν από 4 χρόνια, λίγο πριν τον χάσει. Έγραφε:


   «Γιε μου, οι γιατροί ενημερώνουν ότι δε μπορώ να αναστρέψω την κατάσταση. Μάλλον είναι η τελευταία φορά που μιλάμε, και θα ήθελα να σου έλεγα από κοντά ό,τι δε σου είχα πεί ποτέ. Αλλά το καταλαβαίνω. Θέλω να σου πω ότι σ' αγαπάω. Ποτέ δε στο είπα και νομίζω δε στο έδειξα. Αλλά έζησα μια ζωή με δυσκολίες κι έτσι έγινα σκληρός. Όταν γεννήθηκες ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Όταν η μαμά σου μας άφησε, προσπάθησα να σε μεγαλώσω όσο πιο ωραία μπορούσα. Και τώρα που δε μιλάμε, έχασα τη ζωή από την καρδιά μου. Σε δικαιολογώ. Απλά ίσως είναι η τελευταία μέρα μου και θέλω να διαβάσεις αυτό το γράμμα. Να είσαι καλά.

Ο πατέρας σου»

   Το γράμμα δακρύβρεχτο σκίστηκε από τη βαρύτητα των σταγόνων. Διάβασε το άλλο. Ο γραφικός χαρακτήρας της Μαργαρίτας ήταν ευδιάκριτος.

   «Αγαπούλα μου καλημέρα και καλό ξύπνημα. Πώς περνάς; Έχουμε να μιλήσουμε αρκετό καιρό και στενοχωριέμαι. Νιώθω πως σε χάνω κι αναρωτιέμαι γιατί. Μου είπες ότι κάτι σε βασανίζει, ότι αισθάνεσαι βαρύς. Θα ήθελα πολύ να μάθω τι έχεις. Μίλα μου, σε παρακαλώ.
   Εγώ είμαι καλά. Μου λείπεις πολύ, αλλά η σχολή πάει καλά. Αφιερώνω εκεί πολύ χρόνο, και ένα καφέ με παιδιά που γνώρισα εδώ. Κάνει κρύο. Και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, δεν ξέρω τι θα κάνω. Δεν είμαι τόσο καλά όπως στο τηλέφωνο. Θέλω να σου μιλήσω για διάφορους φόβους. Εσύ και μόνο εσύ μπορείς να με βοηθήσεις.
   Αλλά μην ανησυχείς. Ελπίζω να είσαι καλά, και περιμένω γράμμα ή τηλεφώνημα. Μου λείπεις και σ' αγαπάω, σ' αγαπάω τόσο πολύ.
Μαργαρίτα

   ΥΓ I wish I had a parachute 'cause I'm falling bad for you...»


   Άφησε το βιβλίο, έκατσε στο κρεβάτι και ξαναδιάβασε τα γράμματα. Κάτι μέσα του τον έκαψε. Βρήκε ξανά τις αξίες στη ζωή του. Σκέφτηκε τη Μαργαρίτα και την αγάπη του για εκείνη.. Θυμήθηκε τον πατέρα του, που έτρεξε να τον δει και να του μιλήσει πριν πεθάνει. Θυμήθηκε ό,τι τον παρακινεί να ζει, τώρα που τα είχε ξεχάσει κάτω από το μανδύα της στενοχώριας. Κι ένα χαμόγελο άνθισε στο πρόσωπό του.


   Τα έβαλε κάτω από το μαξιλάρι του, σα δυο μικρές χούφτες ονείρου, και κοιμήθηκε ευτυχισμένος




Σάββατο, 3 Μαΐου 2014

Crimson Idol

https://www.youtube.com/watch?v=ZwOo9xyyDkg

Ανεβαίνω στην παράστασή σου. Να το ξέρεις.

Τέρμα πάνω κάθισμα, γωνία. Μέχρι να με δεις θα έχω φύγει, μη γίνουν προβλήματα.
Ένα τριαντάφυλλο κι ένα γαρύφαλλο. Ένα φιλί. Ένα Σ'ΑΓΑΠΑΩ ανάμεσα στα φύλλα τους.






Being crazy in Paradise is easy
Do you see the prisoners in my eye?