Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

Το σημάδι του Νότου

   Εκεί, στη μέση του άγνωστου απείρου, εκεί όπου έφτασε όσο κανείς, αναρωτήθηκε: Και τώρα τι;
   Και δεν ήταν εύκολο να απαντηθεί. Έπρεπε, πρώτα, να αναλογιστεί πώς έφτασε εδώ. Θυμήθηκε τις φωνές, τις παρακλήσεις, τις απειλές. Ακόμα έκαιγαν στα αυτιά του τα πύρινα λόγια τους, όταν τον "συμβούλευαν" να γίνει σαν αυτούς, όταν του ζητούσαν επίμονα - πολλές φορές και βίαια - να απαρνηθεί τα πιστεύω του, το παρελθόν του, την ίδια του τη ζωή, να ακολουθήσει γνώριμα μονοπάτια, τόσο μακρυά από αυτό που ήθελε.




   Μα πάντα υπήρχε αυτή η φωνούλα μέσα του:
Μην ζεις για την ευχαρίστηση, ειδικά των άλλων.  Κάνε τη ζωή σου το θησαυρό σου.
   Κι έτσι έκανε. Θυμήθηκε τον εαυτό του, όπου στα δεκαοκτώ του ξεκίνησε για το μεγαλύτερο της ζωής του ταξίδι. Τώρα, που πέρασαν τόσες μέρες - ή μήνες; - ή αιώνες; σκέφτηκε την πυξίδα του, το φάρο που έκαιγε μέσα του. Κοιτώντας πίσω του, ο Σταυρός του Νότου, επιβλητικός, ακίνητος, προπομπός του τέρματος, τον κάλεσε να μαζέψει την άγκυρα. Στο άγνωστο σκοτάδι τώρα έκαιγε μια μικρή φωτιά, ένα καθάριο φως. Τόσο χρειαζόταν για να σαλπάρει.
 
 Κι έτσι έκανε.

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Γράμματα στο ημίφως

Where have all the years gone?
Κάποτε ονειρευόμουν ταξίδια
Κάποτε ήθελα περιπέτεια

Και τίποτα στον κόσμο
Δε θα μου το αρνούνταν


Έβλεπα τη ζωή μου σαν μυθιστόρημα

Όπου ο χαρακτήρας μου εκτυλίσσεται
Σε βάθος σελίδων

Κι όταν ξαναγυρνάς στην αρχή
   Τον αντιλαμβάνεσαι εντελώς διαφορετικά

   Με τις καινούριες γνώσεις που απέκτησες στη διαδρομή

Ακόμα ονειρεύομαι τα ταξίδια

Και την άπιαστη γητεύτρα, την περιπέτεια
Αν κι άρχισαν να φεύγουν πιο μακρυά, στο μέλλον
Ένα μέλλον που δε θα 'ρθει από μονάχο του
   Αν δεν πάρουμε μέτρα κι εμείς

Μα τώρα γύρισα
Το πατρικό μοιάζει τόσο ξένο
Οι τοίχοι οι γαλάζιοι τόσο απόκοσμοι
Κι η μωβ πρόσοψη συνδυάζεται με τα συναισθήματα



Είναι μια αρχή - μα κι οι αρχές δε χρειάζονται τέλος πιο μπροστά
Και με νέα χρώματα, με νέο βλέμμα
Αγκαλιάζω την Ιθάκη
Που δεν έχει άλλα να προσφέρει

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Πύλες της Βαβυλώνας

Κάτω από τον καυτό ήλιο
Από κτίσεως ζωής
Όταν ο κόσμος ήταν ακόμα από μέλι και γάλα

Μπροστά στα κουρασμένα μας μάτια

Και το καραβάνι που μας σέρνει γονυπετείς
Ορθώνονται οι Πύλες

Τεράστιες, αιθέριες, εμπόδιο
Των βασιλείων
Της ευτυχίας και του πόνου,
Της μακαριότητας και της αμαρτίας,
Της ζωής και του θανάτου.
Βουτήξαμε στο δεύτερο

Ένα βασίλειο της αμαρτίας
Μέσα στον Παράδεισο αγγελικά πλασμένο

Η άμμος, κάθε κόκκος της
Λιγότερος από το αίμα που χύθηκε για να ορθωθεί

Από τα βαθιά σε καλούν να έλθεις
Σου τάζουν αθανασία, σου τάζουν αμαρτία
Σε έναν κόσμο νεκρών, κάπου
Όπου τίποτα δεν είναι αληθινό

Παιχνίδι των αισθήσεων
Εσύ είσαι εγώ
Ή εγώ είμαι χαμένος;

Πήγαινε κοντά του

Χίλιες και μία νύχτες σε ένα καρδιοχτύπι
Η δύναμη που ήταν εδώ
Σε σαγηνεύει, σε τυλίσσει, σε τραβά

Κοιμήσου με αυτό, και πρέπει να πληρώσεις
Μια ζωή φλόγας και πυρκαγιών
Για μια ζωή ευτυχίας




Ο διάβολος είμαι εγώ
Και κρατώ το κλειδί
Της Βαβυλώνας

Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

Λεγεώνες του λυκόφωτος

Η ώρα έφθασε
Κι οι μοίρες συμφωνούν
Τέλος πια οι αιώνες
Των φλέγοντων γαλαξιών

Πού είναι οι χθεσινοί μου φίλοι
Δε γνωρίζω. Η κουρτίνα δε θα άφηνε το φως να μπει
Γιατί περιμένω κάποιον να βγει πρώτος;
Δε θα έπρεπε να είναι πάνω τους η ευθύνη

Ακούσαμε το κάλεσμα, το μήνυμα τόσο καθαρό
Κι ο χρόνος τρέχει. Τρέχει
Τόσο γρήγορα
Που δεν καταλαβαίνεις τα χρόνια που περνούν
Πάμε

Κόντρα στον άνεμο προχωράμε
Ελπίδα στις καρδιές κρατάμε
Ένας ήλιος μάς καθοδηγεί, ένας μικρός, αυτός ο μέγας
Ξεχνάμε τη λύπη, έφυγε για πάντα αυτό το τέρας

Ο τροχός του Χρόνου ξαναγυρνά απόψε
Όποιος τη δύναμή του δοκίμασε
Ποτέ δεν ξαναήλεγξε τη μοίρα του


Δεν είναι όλοι οι περιπλανώμενοι χαμένοι
Ξεχασμένες μορφές υπάρχουν και στους νικητές
Κοιτώ στα μάτια τον ξένο, τον εαυτό μου. Ο καθρέφτης δε λέει ψέματα
Είμαι σίγουρος για σένα

Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

Αγγελτήριο από τις επάλξεις

https://patratora.gr/archives/210709

Αυτή η δημοσίευση δεν είναι ποιητική ούτε στο ελάχιστο.

Περιστατικά σαν κι αυτό έχουμε δει πολλά. Τι κάνουμε;


Η κοινωνία ως έννοια λειτουργεί (αρχετυπικά τουλάχιστον) με αλληλεγγύη ανάμεσα στην τάξη του μόχθου.

Αν η θέση μας στην Ιστορία δεν είναι αυτή, τότε είναι η απάθεια. Κι ο απαθής δεν αξίζει ούτε τα καλά.


Ποια μεγαλύτερη πράξη αλληλεγγύης μπορεί να υπάρξει αν όχι η ανατροπή της αιτίας όλων αυτών;


Όποιος δε μοιράστηκε τη μάχη θα μοιραστεί την ήττα.

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Η μπαλάντα μισής ζωής

Αν δε βγαίνει απ' τα ενδότερα της ψυχής σου
Και σε αντίθεση με ό,τι λένε αυτοί που
"νοιάζονται" για σένα
Μην το κάνεις.

Αν πρέπει να σε νοιάζει τι θα πει ο κόσμος όλος

Μην το κάνεις
Όπως κι αν φοβάσαι
Κάπου βαθιά μέσα σου

Ότι κάποιος θα σε ψέξει

Αν η ζωή μας είναι για να μπαίνει
Σε ξένες ράγες

Καλύτερα να πάμε με τα πόδια

Γιατί αυτό το κάτι
Που βρίσκεται μέσα μας
Τόσο βαθιά όσο το σκεπάζουμε εμείς
Είναι ο ίδιος μας ο εαυτός

Οτιδήποτε άλλο
Είναι αντικλείδια
Που ποτέ δε θα ανοίξουν την πόρτα μας

Οτιδήποτε άλλο
Είναι αναλγητικό
Για μια πληγή που κακοφορμίζει
Χωρίς τη σωστή φροντίδα

Πείθουμε τους εαυτούς μας
Για κάτι που κάνουμε με μισή καρδιά
Κι όταν γίνεται
Έχουμε μισή χαρά




Αν δε μάθεις να κάνεις
Απέναντι σε όλους

Κόντρα σε όλα
Με την καρδιά σου να χτυπάει σαν τρελή
Αυτό που ενδόμυχα ψυχορραγείς να έχεις

Αντί να ζεις
Καθυστερείς το θάνατό σου
Σε μισή, βαρετή επιβίωση

Ain't that the perfect crime?

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

Scavenger

Ο Αριστοτέλης είχε πει ότι η αρετή (όπως και κάθε άλλο χαρακτηριστικό μας) εκδηλώνεται μέσω της "καθ' έξιν" δραστηριότητάς μας.
Το ποιοι είμαστε και το τι κάνουμε είναι διαλεκτικά δεμένα. Το να αφαιρούμε το ένα θα κατέστρεφε και το άλλο, είτε σε κάποιον άλλο είτε σε εμάς τους ίδιους.


Αυτό αποδεικνύει δύο πράγματα: Πρώτον, προσπαθούμε σε αυτή τη ζωή να κάνουμε πάντα όπως μας ορίζει ο χαρακτήρας μας. Αν πράξουμε κατά αυτού, ξέρουμε ενστικτωδώς ότι είναι λάθος και προσπαθούμε να το αλλάξουμε.
Δεύτερον, και σημαντικότερο, στην εξελικτική πορεία μας πάντα διαμορφωνόμαστε. Οι συνήθειές μας, οι σκέψεις μας, η συνείδησή μας πάντα εξελίσσεται, είτε προς το καλό είτε προς το κακό. Τα όρια αυτά τα βάζουμε εμείς. Προσωπικά, επιλέγω να διαμορφώνομαι με τρόπο ώστε το καλό να σημαίνει προσωπικά να είμαι ανώτερος, αλλά ενταγμένος σε ένα ανώτερο σύνολο για το οποίο παλεύουμε όλοι μας. Το αύριο που ονειρευόσουν χθες είναι το σήμερα για το οποίο παλεύεις.

Βλέπω γύρω μου έναν όμορφο κόσμο, που τέλεια συνδυάζει τις ατέλειές του! Κι εγώ, μια απ' αυτές είμαι, άλλωστε.

Εσύ, εκεί μακρυά! Σε αφήνω με ένα μεγάλο φιλί κι ένα μεγαλύτερο χαμόγελο. Είμαι καλά! Ελπίζω να είσαι ακόμα καλύτερα.
Σε φιλώ

Φοράω το σκισμένο μου τζιν, τα φθαρμένα μου παπούτσια και τα γυαλιά μου. Πηγαίνω στη Σκάλα προς τον Ουρανό και αγναντεύω το Γενναίο Νέο Κόσμο. Βγαίνω στον τέλεια ατελή κόσμο γύρω μου και τον χαιρετώ που με αγκαλιάζει.



Scavenger Have you heard?! I'm shifting through your trash still i'm gonna make it last Well, Scavenger survivor's Find their way!

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Guilty feet have got no rhythm

Σε βλέπω να απομακρύνεσαι
Προχωρώντας κατά μήκος της ομίχλης
Δύο, τρία, τέσσερα τα βήματά σου
Έφυγες από μένα

Ίσως φταίει η πανσέληνος
Που σε ντύνει τόσο στοργικά

Όλα υπέροχα,
Ναρκωμένοι όπως είμαστε
Μακρυά από τη ζωή μας
Και εμφανίζεσαι εσύ

Σαν θύμηση από το χθες

Σαν όραμα απ' το μέλλον
Σαν όνειρο ανεκπλήρωτο
Ενός παιδιού που φοβάται στο σκοτάδι

Τέλειωσε το κομμάτι
Κι εμείς ακόμα στην πίστα
Τελείωσε η ζωή
Κι εμείς κοιταζόμαστε από μακρυά

Το να μένεις ακίνητος
Σε έναν κόσμο που πάει προς τα πίσω
Σε σέρνει κι εσένα μαζί


Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

In trance

Στ' αστροφώτιστα βάθη του διαστήματος
Υπάρχουν διάττοντες αστέρες
Χωρίς αρχή, χωρίς τέλος
Τρέχουν καθ όλο το μήκος της ύπαρξης

Είναι βράδυ∙ κι από πάνω μας περνάνε
Για μια στιγμή - κι ύστερα ξανά σκοτάδι
Μια στιγμή∙ κι από την υψίστη σιγαλιά
Φωτίζεται η γη ως τα έγκατα του Άδη

Την ησυχία σπάει μία νότα
Αιθέρια, ίπταται, ταλαντεύεται και άρχει
Της γεμάτης μας ζωής το νόημα δείχνει
Ίσως το μήνυμα εξ' αρχής υπάρχει

Και μια νέα μέρα ανατέλλει θαρραλέα
Φωτίζει της ψυχής μας γωνίες σκοτεινές
Και μας δείχνει το δρόμο για τις λεωφόρους των ονείρων
Για αυτούς που βλέπουν μακρυά με ήρεμες καρδιές

Η πλάση μας αγκαλιάζει -
Κι εσένα περίλαμπρη με φόρεμα σε ντύνει
Στα σύννεφα αγγίζεις λίγη από την ουσία του θεού
Και στον αφρό της ακρογιαλιάς σε αφήνει






Αναδύεσαι αστροφώτιστη και ρόδα στοργικά δωρίζεις
Τα όπλα μου στην άμμο πετώ, έφτασα
Επιτέλους
Στην ακρογιαλιά σου προσκυνητής

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Παραλήρημα επί σκηνής

"... Κι υπάρχουν όντως πολλές στιγμές που θα νιώσουμε αδύναμοι, μικροί ή ακόμα κι άχρηστοι. Γιατί αυτό θέλουν εκείνοι.

Βάφουν τον κόσμο με σκιές. Και μας λένε να είμαστε κοντά στο φως. Στο δικό τους φως. Μας λένε ότι στις σκιές υπάρχει το κακό, για να κρύψουν ότι η πηγή του κακού, όλων των δεινών, είναι αυτοί.

Μας τρομοκρατούν και επιδιώκουν να γίνουν οι πάτρωνές μας. Θέλουν να είμαστε δουλικά υπόχρεοι σε αυτούς, γιατί 'μόνο αυτοί ξέρουν'. Θέλουν οι σκιές μας να είναι ψηλότερες από τις ψυχές μας. Μα κάτι μέσα μας φωνάζει ότι δεν είναι αλήθεια αυτό.

Κάτι μας τραβάει προς τις σκιές.

Κι όσοι από μας πήγαν στις σκιές ανακαλύπτουν τα ψέματά τους, βλέπουν τι υπάρχει πραγματικά: ένας κόσμος γεμάτος δυνατότητες, μια πηγή αστείρευτη από ό,τι έχουμε ανάγκη. Και τότε βλέπουμε καθαρά ποιος είναι ο εχθρός μας.

Μα για να το κάνουμε αυτό πρέπει να έχουμε δύναμη. Και για να έχουμε δύναμη πρέπει να έχουμε ένα όραμα. Πρέπει να ξυπνήσουμε. Κι όσο δύσκολο κι αν φαίνεται, το μόνο που χρειάζεται είναι να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε.

Σας ευχαριστούμε που είστε μαζί μας απόψε. Το επόμενο κομμάτι είναι το Dream On".

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Dreamspace

Από την ταπεινότερη λίθο της γωνίας της γης
Έως το υψηλότερο στρώμα της θερμόσφαιρας
Από τα πέρατα του ορίζοντα
Έως το βαθύ άγνωστο

Υπάρχει αυτή η υπέροχη ισορροπία
Κι αυτή η ισορροπία μας διδάσκει
Η αρμονία που ανήσυχη κοιμάται
Κατά την τέταρτη διάσταση

Κι όπως αρμενίζουμε
Στα πέρατα των ονείρων
Με οδηγό την πυξίδα των επιθυμιών μας
Μόνοι, σε ένα πλήθος

Δεν σταματά να με σαγηνεύει
Η λάμψη σου από μακρυά, ω Αλεξάνδρεια
Τι πράγματα κάναμε, ω θεοί, για μια υπόσχεση
Κι ένα άσμα

Θα ξαναδούμε το ουράνιο τόξο στο σκοτάδι,
Γλυκύ μου έαρ; Θα ξαναταξιδέψουμε
Σε ένα σύννεφο στον μενεξεδένιο ουρανο;
Θα ιππεύσουμε ξανά την κυματώδη πλανεύτρα
   με το Σταυρό του Νότου οδηγό;

Γέρασα, ω Καλυψώ. Τα άσπρα μου μαλλιά μπλέκονται στο τιμόνι
Γονατίζω από την αλμύρα του σκοτεινού κι υγρού μου τάφου
Τα ύψη τα φοβάμαι. Μα με φόβισα κι εγώ
Η αέναη φωτιά κατατρώει τη σάρκα



Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Dream on a cloud above the Red Square

Black lives on parade
Tired of all this crude charade
Everyne involved but none to save
Some bad demands, the herd shall cave

Fear is the new leader we follow
All the problems we swallow
Narrow paths lead to narrow lives
Sleepless dreams till the sun shall rise

We all wait for something to change
Yet we're afraid to be the start
Always looking for a knight -
The dragon we have become

And who's to save us
When we fall into the well?

And who's to say how it should be
When all things point to the other?

And who's to say how dreams should feel
When reality makes us kneel?

And who's to hold us by the sword
When we contemplate the stars
   but the lions within us roared?





While it can seem so hard now
I've got a feeling
We ain't meant to live this way

Don't tell me it's too late
'Cause I feel it too
We all love to hate
And let others lead the way

Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Whisperless dreams

You told me once
Love is at your first glance
Under the moonspell your kiss is a bait
It would forever bind my fate

Dark reflections in a mirror

Your crystal smile made my life clearer
What once was sweet and pure
Is now the poison rather than the cure

All that lives is destined to die

Rain shall fall, tears from the sky
Don't trust the sages, relics from the past
Nothing born in this world shall last

So never mind the darkness
This world is made of madness
Light is in the dark corridors of mind
Waiting for cloudy eyes to find





Don't cry, sweet child

Love, always
Axl

Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

Still embers glow

Τα αγκάθια μπλέκονται στο κεφάλι σου
Σε κάνουν να μαρτυράς με χέρια διάπλατα ανοιχτά
Κοιτάς ψηλά - σε άγνωστους γαλαξίες
Ελπίζοντας να σε υποδεχτούν

Εύχεσαι να μην ήσουν εσύ
Κι ο πόνος σου να πάει σ' άλλους
- Γιατί, άλλωστε, να μην πατάς σε μαρμάρινα δώματα
Όταν τ' αξίζεις; -

Οι χρυσές γραμμές του δειλινού σταματούν
Κι η αρμονία σε καλεί να εκπληρώσεις το χρέος σου
Το εγώ σου υπερεγώ ήθελες να κάνεις
Μα αυτό σε έκοψε ώσπου μάτωσες

Κι όλα τα κρίματά σου γράφτηκαν στους τοίχους
Μιας μαύρης ζωής με ματωμένα δάχτυλα
Δε μπορείς να σταυρώσεις τους νεκρούς
Χωρίς να βάλεις τα καρφιά σου



Φύγε τώρα. Καλύτερα
Να παλεύεις σε αυτή τη ζωή
Παρά να προσδοκάς ένα βασίλειο
Στους αιθέρες, ένα βασίλειο του τίποτα.

Τρίτη, 4 Ιουλίου 2017

War

Μπορείς να μετρήσεις τους νεκρούς σου
Και να σου βγουν λίγοι
Αν μετρήσεις τους ζωντανούς
Βγαίνουν λιγότεροι

Ό,τι καλό έβγαλε η ανθρωπότητα

Καταστρέφεται σε λιγότερο από το τελευταίο μας καρδιοχτύπι
Ό,τι υπέροχο γέννησαν τόσες γενιές της τάξης μας
Γίνεται κρέας στη μηχανή τους

Καλούμαστε να παλέψουμε
Για ό,τι δεν είχαμε ποτέ
Μα και μετά, πάλι δε θα το έχουμε
Και κοίτα αυτούς, χαμόγελα σ' έναν κόσμο δακρύων

Δες τους άνδρες σου να παλεύουν

Δες τις γυναίκες σου να κλαίνε
Δες τα παιδιά σου να πεθαίνουν
Δε μπορείς να εμπιστεύεσαι την ελευθερία σου αν δεν την έχεις

Μα τα χέρια μας δεν είναι δεμένα

Για να έρθει η ηρεμία θέλει αναταραχή
Για να έρθει η ειρήνη θέλει επανάσταση
Για να έρθει το αύριο πρέπει να παλέψεις το σήμερα

My hands are tied 
The billions shift from side to side
And the wars go on with brainwashed pride
For the love of god and our human rights
And all these things are swept aside
By bloody hands time can't deny
And are washed away by your genocide
And history hides the lies of our civil wars


My hands are tied
For, all I've seen has changed my mind
But still the wars go on, as the years go by
With no love of God or human rights
And all these dreams are swept aside
By bloody hands of the hypnotized
Who carry the cross of homicide

And history bears the scars of our civil wars



What's so civil about war, anyway?

Θα υπήρχαν μικροί Αϊλάν αν δεν υπήρχε ο πόλεμος;

Ακόμα περισσότερο, το σύστημα που τον γεννά;

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

Χίλια μίλια πέρα απ' τις Εβρίδες



Νύχτα. Υγρασία, καταχνιά και ψύχρα.
Τα κίτρινα φώτα του λιμανιού
Όμοια με όνειρα κλινήρη
Χάνονται από τα κύματα που σκάνε στον όρμο
Του Πορτ Πεγκάσου, τα μεσάνυχτα.

Βρεγμένοι, κρατιόμαστε από το σκοινί
Κόντρα στον άνεμο που λυσσομανά
Με την ελπίδα ότι αυτό
Δε θα είναι το τελευταίο μας ταξίδι

Ο καπετάνιος μας κοιτάει από τη γέφυρα
Άνδρας σωστός γερόλυκος
Τα χρόνια του τα έφαγε η θάλασσα
Κι αυτός την ερωτεύτηκε αρρωστημένα

Μας κοιτά. Θέλει να δει αν θα σηκώσουμε το πανί
Κόντρα στο Σιρόκο
Να καταφύγουμε στα λιμάνια της Ανατολής
Για το εμπόρευμα τ' αφέντη

Κι είναι αλήθεια, όταν δεν έχεις τίποτα
Παρά μόνο τη ζωή σου που παλεύεις να κρατήσεις
Καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι πραγματικά μόνος -
Έχεις τους συντρόφους σου μαζί.

- Ως πότε; φωνάζει ο νεότερος
Θα σηκώνουμε αυτού του στεναγμού τους πόνους;
Αυτή είναι η ζωή. - Δεν είναι αυτή η ζωή!
Δεν γεννηθήκαμε να πεθαίνουμε σκυφτοί!

Το φεγγάρι χλωμό τρέχει ανάμεσα στα σύννεφα
- βγήκαμε ανοιχτά -
Κι αφήνει το γλυκόπιοτό του ασήμι
Στην ανταριασμένη θάλασσα.
Αυτή, σαν διψασμένη από καιρό,
Σαν έτοιμη από αρχής της Φύσης,
Το φιλά στα χείλη της με βρυχηθμούς.

Τα στεγανά του βαποριού χάνονται
Θαρρείς πως το μεταλλικό φέρετρο αυτό
Σημαδεύει την άβυσσο
   Κι εμάς μαζί.
Ο χρόνος σταμάτησε - 
Ή δεν υπήρξε ποτέ;
Όταν η ζωή σε καλεί πίσω
Καταλαβαίνεις πως δεν υπάρχει θεός.




Κόρη, σε θυμήθηκα κι απόψε
Στο γιόμα της ζωής μου
Να χορεύεις με την αγνότητα της θεϊκής σου λάμψης

Τα μάτια σου, δυο σταγόνες ουρανού
Λίγη απ' την ουσία του θεού
Πέσαν για λίγο πιο βαθιά, στο βυθό που πνίγηκα
   Όταν έψαχνα να σε βρω.

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Wheel of Time

Αφέντη της ζωής, Χρόνε,
Που ματαιώνεις ό,τι καλύτερο κάνουμε,
Στα χέρια σου παραδίνομαι
Να με βγάλεις από το τέλμα αυτό

Γιατί δε μπορώ να είμαι άλλο πια ολόρθος -
Κάποτε λυγίζουν κι οι παράλληλες γραμμές
Τέμνονται, και η απόσταση μεταξύ του τότε και του τώρα
Μοιάζει απτή, σαν ο αέρας να μπορεί να κοπεί με μαχαίρι

Ο μελλοθάνατος σε χαιρετά από τη φυλακή
Σε δέχεται σαν παλιό φίλο που επιτέλους ήλθε να τον λυτρώσει
Ο νεκρός σε θυμάται, σε αναζητά, μιας και του τελείωσες
Εγώ πού είμαι; Τι κάνω;
Γιατί δίπλωσα στο πάτωμα;
Έρχεσαι; Ή έχω ακόμα λίγο;

Τον τροχό σου γυρνάς ξανά, τις μοίρες μας αποφασίζεις
Εσύ, η τέταρτη διάσταση! Η σταθερά μεταβλητή!
Γυρνάς, και ξανά στο διάβα σου ξαπλώνουμε
Χωρίς μέτρο ή ρυθμό, απαγγελλόμενα χωρία στη μελική σου ποίηση.




Πηδώ στο μέγα Άπειρο, χωρίς να ξέρω τι θα κάνω.
Τι έπαθαν τα όνειρά σου; Πραγματοποιήθηκαν ή ακόμα;

Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Απόγευμα στο δέντρο

Απόγευμα·
Κι όπως ο ήλιος ξεπεζεύει το άρμα του
Και ξαπλώνει πίσω από τα βουνά
Της Αίτνας
Κι η μικρή αυτή πόλη
Η μεγάλη λεωφόρος των Ονείρων εδώ
Φωτίζεται περίλαμπρη υπό το θριαμβεύον σκοτάδι
Χαίρομαι για το opus που ξετυλίσσεται
Τώρα που έπεσαν κι οι τελευταίες νωχελικές πινελιές

Κι είναι απορίας άξιον πώς είσαι τόσο μόνη σου, και τόσο

Μαζί μου: Τόσο ανεξάρτητη, τόσο αδάμαστη, τόσο ωραία.
Ο Έρως περίλαμπρος εκτόξευε τα βέλη του
Από τη χρυσή του φαρέτρα, προς όλες τις κατευθύνσεις
Και με συνέδεσε με το λαμπρότερο άστρο, το εγγύτερο
-Και συνάμα τόσο μακρινό -
Αστέρα.
Μα δεν είναι πια η ώρα για θεούς κι αγγέλους -
Δεν πάτησε στη γη πιο γενναίο, πιο άγριο πλάσμα από τον άνθρωπο.

Μπροστά μου το δέντρο ορθώνεται αγέρωχο
Και μέσα από τα πλουμιστά κλαδιά του
Ο ήλιος παιχνιδίζει στους τοίχους του σπιτιού μου
Και τα σχήματα που ραίνει είσαι εσύ -
Απόδειξη ότι ήσουν εδώ.

Ας αφήσουμε το πώς πρέπει να γράφεις -
Η ποίηση παίρνει το ύφος που θέλεις εσύ
Για αυτό κι η ποίησή μου
Ενσαρκώνει εσένα, ω puella
Όπως είπε από την εξορία κι ο Ρωμαίος,
Ο έρωτας είναι πόλεμος
Κι ο στρατευμένος αγαπά διπλά

Παρατήρησα πως η ποίησή μου

Έχει Μούσα εσένα
Έλα ξανά, Τέχνη της Ποιήσεως,
Και δώσε μου πάλι πνοή
Γιατί οι καιροί είναι τόσο αντιποιητικοί
Κάνε με να υμνώ τον πολυμήχανο λαό
Που, σαν κι εμένα, παλεύει για τα όνειρά του
Όρθιος, δάδα ελπίδας μες στο σκότος
Και ξαπλωμένος κάτω από το δέντρο,
Τον έναστρο ουρανό





Στήνει καζούρα στην πλατεία η γαλαρία
Σε τρίτη σύνοδο Αφροδίτη κι Ουρανός
Τέσσερις τοίχοι η καινούρια μου εξορία
Δε φταις εσύ, δε λέει συγγνώμη ο κεραυνός

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

Shadow of your love

Now I'm reckless
Gonna have some fun


Η χαμένη ανάκλασή μου στον καθρέφτη θρυμματίστηκε
Κάτω από το βάρος
Της αβάσταχτης ελαφρότητας του είναι.

Ναι, γελάσαμε, πόσο φαιδρό!
Τώρα αρχίζουν τα καλά
(και ποιος ξέρει πόσο καιρό αδημονώ ν' αρχίσουν...)

Βρίσκω σιγά-σιγά τον παλιό μου εαυτό,

εξελιγμένο, σε νέο ποιοτικό στάδιο.
Γύρισα, ή, τουλάχιστον, γυρίζω.


Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

A serious house on serious earth

Υπάρχουν περισσότερα στον Ουρανό και τη Γη,
Οράτιε,
Απ' όσα ονειρεύεσαι στη φιλοσοφία σου.

Αν κατέβαινες από τα χρυσά σύννεφα,
Έτσι όπως κλέβεις ένα κομμάτι ουρανού
Για το μαξιλάρι σου,
Στάσου μετέωρος κι αναλογίσου:
Υπάρχει στάση; Ή είναι μόνο εν κινήσει
Η Ιστορία;

Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Sacred Worlds

Carry on the flame
It's not over now
Watch me, I will rise
Time to reveal now


Όταν είσαι μόνος σου εκεί έξω
Και δεν ξέρεις πού να πας
Έλα να κάνεις ένα ταξίδι μαζί μου
Στον αυριανό κόσμο

Έναν κόσμο χωρίς πόνο
Χωρίς φευγιό, χωρίς δυναστείες
Χωρίς νεκρά παιδιά
Στις ακτές του σήμερα

Κι αν ήθελες, μπορείς
Ό,τι λέω να το καταλάβεις
Να παλέψεις με όλες σου τις δυνάμεις
Για τον αυριανό κόσμο

Η επανάσταση είναι η μεγαλύτερη μέθη
Της ανθρωπότητας
Αυτός που τη γεύτηκε μια φορά
Δεν ξεχνάει ποτέ τη μέθη της

Αυτός ο ιερός κόσμος
Είναι μέσα στη γροθιά σου
Είναι το απλό
Που είναι δύσκολο να γίνει

Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Maiden's Tower sunset

Αν ένα πράγμα κρατήσεις από εμένα, αγάπη μου, είναι ότι οι θεοί πεθαίνουν κι αφήνουν τη θέση τους στον άνθρωπο. Ο πάγος έσπασε, ο δρόμος άνοιξε, ο δρόμος χαράκτηκε.
Σε φιλώ, να προσέχεις. 


Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Σαράγεβο

Μη μιλάς
Άλλα ψέματα δεν τα ανέχομαι
Με κλειστά μάτια βαδίζω στο άγνωστο
Έναν εφιαλτικό Παράδεισο δεν τον δέχομαι

Όσοι θεοί κι όσοι ήρωες και αν περάσαν
Όσες θυσίες, όσους χρησμούς κι αν ελάβαμε
Τη δύναμη την έχουμε εμείς
Κι απ' την Εδέμ αυτό καταλάβαμε

Σε παρακαλώ, σιώπα.
Η ώρα υπερόψιμη
Με τα μάτια σφαλιστά
Διασχίζουμε τη φλόγα
Που καίει τα σωθικά

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Και το μουσικό κουτί έβγαζε ήχους

Χάθηκες χθες βράδυ, στον καπνό της ταβέρνας, μια σταγόνα στη λιμνούλα που έκανε η βροχή
Στο πέτρινο πάτωμα.
Σαν από υδάτινο όνειρο, έκανα βουτιά προς τα πάνω, και ξύπνησα.
Μόνος, ιδρωμένος και κλινήρης. Κι εσύ;
Πουθενά. Μόνο το ποτήρι σου στο κομοδίνο. Κι ένα σημείωμα.

Μα δε διαβάζω. Και τότε πώς κατάλαβα τόσο καθαρά;

Και το μουσικό κουτί συνέχισε να ηχεί, ξεκούρδιστο όπως ήταν για 5 μήνες

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Rules of society

 To fear death is a choice; and they can't hang us all.


   Ο Λεονάρντο Ντα Β. είχε πει πως τίποτα δεν ενδυναμώνει την εξουσία περισσότερο από τη σιωπή. Τη σιωπή του φόβου. Όπως το κουράγιο είναι ο κίνδυνος της ζωής, έτσι ο φόβος η ζώνη ασφαλείας. Μα πρέπει, για να μάθουμε την αλήθεια, να κάνουμε το βήμα εκτός αυτής. Το ένα βήμα φέρνει το άλλο, και στο τέλος δε θα φαίνεται καν. Η αντίρρηση βγαίνει πιο εύκολα στην αρχή παρά στο τέλος, μα είναι κακό να χειροκροτάς, αλλά πολύ χειρότερο να πολεμάς, ό,τι δεν ξέρεις. Όποιος είναι προσκολλημένος σε ένα αστέρι δε μπορεί να αλλάξει το μυαλό του. Χρειάζεται να δεις όλο το σύμπαν, για να αποφασίσεις τη θέση σου σε αυτό.

   Η φυσική επιθυμία όλων των καλών ανθρώπων είναι η γνώση. Όλη η γνώση, όμως, που καταλήγει με λόγια θα εξαφανιστεί. Η Ύλη είναι η πηγή όλης της γνώσης. Οι νομοτέλειές της, οι κανόνες της, το πάντρεμα του τυχαίου και του αιτιατού. Όσο καταλαβαίνεις την Ύλη τόσο εξηγείς το σήμερα, όσο μαθαίνεις το χθες τόσο ερμηνεύεις και δίνεις σκοπό στο αύριο. Όποιος θεωρεί χωρίς πράξη είναι σαν να προσπαθείς να εξηγείς Φυσική σε μαϊμούδες. Αλλά κι όποιος πράττει χωρίς θεωρία είναι σαν τον ναύτη που μπαρκάρει, χωρίς πυξίδα, χωρίς πηδάλιο, και που ποτέ δεν ξέρει πού θα ξεβραστεί.

   "Μεγαλώστε ως καλοί επαναστάτες. Μελετήστε σκληρά ώστε να εντρυφήσετε στην τεχνολογία, η οποία μας επιτρέπει να δαμάσουμε τη φύση. Να θυμάστε ότι η επανάσταση είναι το σημαντικό - κι ο καθένας από εμάς μόνος δεν αξίζει τίποτα.

   Πάνω απ' όλα, να είστε σε θέση να νιώσετε βαθιά οποιαδήποτε αδικία συμβαίνει εναντίον οποιουδήποτε, οπουδήποτε στον κόσμο. Αυτό είναι το πιο σπουδαίο γνώρισμα σε έναν επαναστάτη."

 - Απο το γράμμα του Τσε στα παιδιά του

Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Το φτερό του καρχαρία

Μες στη νυχτιά, με τα φώτα νυσταγμένα και τους μεθύστακες στη γωνία να φωνάζουν,
ήλθες.

Σα μια θύμηση μιας άλλης εποχής, σα μιαν αχλή, ένα αερικό.
Τινάζεις τα χρυσοποίκιλτα μαλλιά σου, όμοια με μετάξι
   Στο χρώμα των ματιών σου, της ψυχής μου.

Πέρα και πάνω από το Πορτ Νασάου, μου λες,
   ξημερώνει για δυο ανθρώπους σαν εμάς.
Μα εσύ, άυλη, αψεγάδιαστη,
   κι εγώ νεκρός, φρουρός μιας πανάγιας θύμησής μας.

Σε βλέπω, χωρίς λόγια, να χαμογελάς στην πρώτη ακτίδα της καρδιάς σου,
Να χαιρετάς την Πλάση που σ' έπλασε κι εσένα.
Να μου λες να χορέψουμε μαζί
   στο φως του φαναριού που τρεμοσβήνει.
Αυτή την πλάση τη χτίζαμε μαζί, με ανέμους, με θύελλες, με εμπόδια στο δρόμο.
Μα, αλήθεια, ποιος ορίζει τα όρια δυο τόπων; Ο χρόνος.


Θέλω να πιάσω το χέρι σου τρεμάμενος. Χορεύουμε, κλινήρεις, στο φτερό του καρχαρία.
Ο λοστρόμος με κοιτάει να μιλάω στον αέρα.


Μα φύγε - εσέ σου πρέπει στέρεα γη.

Γιατί σε θυμάμαι;
Δεν έφυγες ποτές.
   Έμεινες ριζωμένη στο γέρικο μυαλό
Σα τη γριά νέγρα στις προσευχές των ναυτικών
Που την αναζητά ένας σακάτης πειρατής,
   που έλεγε ότι είναι ο άντρας της.
Γιατί ήρθες; Γιατί;
Ξυπνάν οι ναύτες ρεσάλτο να μας κάνουν.
Δεν ξαναείδαν θεά ποτές, ξέρεις.

Τρεις μέρες σπάγαν τα καρφιά και τρεις που με καρφώναν
Για σε. Για σε και μόνο.
Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία
Γιατί τα μάτια μου κλείνουν

Έχω απ' τα μεσάνυχτα πνιγεί
Χίλια μίλια πέρα απ' τις Εβρίδες.


Γιατί ξαναήρθες;

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Azrael

Ήρθες. Σε περίμενα, κι ας μην με πιστεύεις. Σε περίμενα τόσα χρόνια, με τόσο πόνο κι αγωνία, τόση λαχτάρα... Οι μέρες περνούσαν μα ο Χρόνος ακίνητος, ένα παιδί που δε θέλει να μεγαλώσει. Αχ, για τόσους ανθρώπους αμείλικτα γρήγορος, για μένα τόσο βραδύς...
Πέρασαν καλοκαίρια, πέρασαν χειμώνες, ο ήλιος κι η βροχή λυσσομανούσαν στα αδιάφορα καρδιοχτύπια μου, δεν πέρασαν πιο μέσα, δε ζέσταναν και δεν κρύωσαν τίποτα... Ένας πόνος πιο αδιαπέραστος από τα τείχη της Τροίας, πιο βαθύς από τα Τάρταρα, πιο άδειος από το Καθαρτήριο... Δε φοβάμαι. Όχι πια.
Χαίρομαι που το ακούω. Δεν ήρθα να σε φοβίσω. Ποτέ δεν το θέλω αυτό. Ήρθα να εκπληρώσω το χρέος προς την αρμονία.
Το ξέρω. Δάκρυα άρχισαν να στάζουν σε ένα πικρόγλυκο χαμόγελο. Ξέρεις, πολλοί σε παρεξηγούν, πολλοί σε φοβούνται. Σε ονομάζουν το Ωμέγα, το Τέλος. Προσπαθούν όλη τους τη ζωή να σου ξεφύγουν...
Κι αυτό είναι το λάθος σας. Δε σας χαρίστηκε η ζωή για να φοβάστε μη τη χάσετε. Ζείτε, ώστε όταν φύγετε, να κοιτάξετε πίσω και να δείτε ότι για κάτι προσπαθήσατε. Δεν σας κρίνω αν το καταφέρατε. Σας κρίνω αν προσπαθήσατε.
Το ξέρω. Αχ, (τα δάκρυα άρχισαν να πληθαίνουν) αχ, γιατί δεν ήρθες πιο νωρίς; Πριν από 5 χρόνια, να με έπαιρνες κι εμένα μαζί του; Ή πριν 10, όταν πήρες το φως μου; Του άξιζε να πεθάνει στα 7 του;
Δεν κρίνω αν είναι άξιος να πεθάνει κάποιος. Πολλοί αξίζουν θάνατο και ζουν. Πολλοί αξίζουν τη ζωή που τους πήρα. Μπορείς εσύ να τους κρίνεις; Όχι, και θα ήταν αφελές. Ήρθα σήμερα, όχι πριν 5 ή 10 χρόνια, για να δω αν ξεπέρασες τον πόνο σου κι είσαι έτοιμη να τελειοποιηθείς.
Δεν καταλαβαίνω, είπε εκείνη, και στα ρυτιδωμένα από τις στενοχώριες μάτια της, σχηματίστηκε ανείπωτος τρόμος. Τι εννοείς;
Ο θάνατος είναι το τελευταίο στάδιο της ζωής. Ανυπέρβλητο και νομοτελειακό, σε παρασέρνει. Ό,τι ξεκίνησε θα τελειώσει. Αυτή είναι η Εύθραυστη Τέχνη της Ύπαρξης. Αυτή είναι η αρμονία.
Εσύ μου την πήρες! άρχισε να φωνάζει, τα δάκρυα έγιναν λυγμοί. Εσύ μου πήρες το παιδί μου, εσύ πήρες τον άνδρα μου! Εσύ, ο Αρχάγγελος του Θανάτου! Κι ήλθες τώρα να ΚΡΙΝΕΙΣ αν θα πάρεις εμένα;
'Οχι, είπε ήρεμα εκείνος και της άπλωσε το χέρι του. Ήλθα να σου πω πως έφτασε η ώρα σου.
Σε ένα δευτερόλεπτο της πέρασε ο τρόμος, έδιωξε την απελπισία. Επιτέλους.., ψιθύρισε. Τον κοίταξε κατάματα, μέσα από τη μάσκα. Θα πονέσω; ρώτησε.
Όχι.
Ευχαριστώ.
Έπιασε το χέρι του, κι ένιωσε την ψύχρα. Χαμογέλασε. Ήξερε ότι εδώ ήταν το τέλος.




I lock the gates to hell

I toll the final bell
I am forever

Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

Raised on whipped cream

So now I'm living off the spoils of leftover generations
Equipped with wit and long legs if I need them
To hold my ground but not be found


Κι αν είμαστε ελεγειακοί ποιητές
Κι αν, κατά τα πρότυπα
Του Καλλιμάχου

Υμνούμε ανδραγαθήματα σημαντικών ανθρώπων
Δεν είναι βασιλείς
Κι εμείς δεν είμαστε εξεζητημένοι

Κι αν η Τέχνη της Ποιήσεως
Κοσμεί τα λαμπρότερα ανάκτορα
Κι οι άνακτες όλων των εποχών
Εύρισκαν τον πόνο τους ηδύτερο από αυτούς

Εμείς δε γράφουμε για τις κορυφές
Αλλά για τη βάση

Γιατί γράφουμε για τα θεμέλια της κοινωνίας
Γιατί οι δικαιούχοι της αθανασίας βγήκαν αδικημένοι
Και τα παράσιτα ανθίσαν, έβγαλαν καρπούς
Γιατί δε μεγαλώσαμε με διθυράμβους
Αλλά οι ωδές μας

Ηχούν αντιποιητικές

Γιατί δε γεννηθήκαμε να είμαστε εδώ
Παλεύουμε για τον κόσμο τον σωστό
Κι αν ηχούν τα ποιήματα αδρά
Και προπαγανδιστικά
Είναι γιατί δεν έχουμε τίποτα
Κι ερχόμαστε να πάρουμε τον κόσμο



Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

I avariina na taar

Κοίταξε γύρω του, αναρίθμητους νεκρούς υπερασπιστές των Ελεύθερων Ανθρώπων, πεσόντες για μία ελεύθερη μοίρα. Ένιωσε το βάρος, την οδύνη που ένιωθαν τόσες οικογένειες για τους γιους, τους πατεράδες, τους αδελφούς τους. Ένιωθε το βάρος στις πλάτες του και το έδαφος να βουλιάζει από κάτω του. Όμως ήξερε: φτάσαμε ως εδώ για  την τελική νίκη. Και για την τελική νίκη θα προχωρήσουμε.
Θυμήθηκε τα λόγια του στον Κουβαλητή: "Θα έφτανα μαζί σου ως το τέλος. Ως τις φωτιές της Μαύρης Γης." Δε θα μπορούσε να αθετήσει την υπόσχεσή του. Δε θα μπορούσε να απογοητεύσει τόσο πολύ τον Όρκο που έδωσε στους Ντούνεντάιν, στα Ξωτικά που τον έσωσαν από το θάνατο, στη μητέρα του, στον πατέρα του, στους Λαούς... σε αυτήν.
Είχε ακούσει το ποίημα για αυτόν:
"Κρατήστε τις θέσεις σας! Κρατείστε τις θέσεις σας!" Τους μίλησε ως ίσοι, όχι ως βασιλιάς, αλλά ως σύντροφος.
"Για ό,τι αγαπάτε στην όμορφη τούτη γη... Σας καλώ να παλέψετε, Άνθρωποι του Κόσμου!"
Shall be king


Και ξαναήλθε ο τρόμος. Αυτά που του έδειξε ο Σκοτεινός Άρχων στο Παλάντιρ. Το θάνατό της. Την καταστροφή του. Τραντάχτηκε ολόρθος. Θυμήθηκε τα λόγια του πατέρα της: Η μοίρα της είναι δεμένη με εκείνο.

Τώρα ήξερε. Δεν υπάρχει γυρισμός, δεν υπάρχει επιστροφή. Κοίταξε τον στέρνο του, βαρύ και άδειο απ'όταν έσπασε ο Αποσπερίτης της. Είμαστε εδώ για να σωθούν. Για να σωθεί.

Ο Σκοτεινός Άρχων, ο Άνναταρ (τι ειρωνία, τα δώρα του να έχουν τέτοιο κόστος), τον κοίταξε κατάματα, ως ίσος προς ίσον, κι ήξερε ότι ο διάδοχος του Ελέντιλ είναι πανίσχυρος, ότι το γένος του δεν είχε εκλείψει ακόμα, ότι έπρεπε να βγει κι ο ίδιος στη μάχη, ως ίσος αντί ίσου.


All that is gold does not glitter,
Not all those who wander are lost;
The old that is strong does not wither,
Deep roots are not reached by the frost.
From the ashes a fire shall be woken,
A light from the shadows shall spring;
Renewed shall be Blade that was Broken,
The crownless again shall be king.

Ήξερε τι σημαίνει ο Βασιλιάς του Άνορ και της Γκόντορ. Κι έπρεπε να τον σκοτώσει με κάθε τρόπο.
Τον κοίταξε μες στα μάτια και του ψιθύρισε Άραγκορν... ο Σεβαστός Βασιλιάς... Ελεσσάρ...ο Βασιλεύς. Ο Σκοτεινός Άρχων κυριεύτηκε από τρόμο, γιατί φοβόταν το θάνατο. Ο Ελεσσάρ τον αποδέχτηκε, γιατί αποδέχτηκε το χρέος του στον κόσμο.

Κοιτώντας πίσω του την τεράστια στρατιά που ξεδιπλωνόταν, έως τους περικύκλωσαν, ο Βασιλεύς είδε τον τρόμο στα μάτια των συντρόφων του. Κατάλαβε ότι αντανακλώταν στα δικά του μάτια.
Τότε, τον κυρίευσε ένα τέτοιο αίσθημα ευθύνης που κατάλαβε την ανάγκη να ηγηθεί των ανδρών.
"Αδέρφια μου! Βλέπω στα μάτια σας τον ίδιο φόβο που θα κατέκλυε κι εμένα! Θα έρθει ίσως μία μέρα που το κουράγιο των Ανθρώπων θα εκλείψει, που θα ξεχάσουμε τους φίλους μας και θα σπάσουμε κάθε δεσμό συντροφικότητας. Αλλά όχι σήμερα! Θα έρθει ίσως μία ώρα δέοντος, και σπασμένων ασπιδών όταν καταρρεύσει το κουράγιο των Ανθρώπων. Αλλά όχι σήμερα! Σήμερα παλεύουμε!" Σκέφτηκε εκείνην, κι η μορφή της, το χαμογελαστό της πρόσωπο, τα μάτια της να τον διαπερνούν. Ένα μικρό χαμόγελο, αυτή την τελική ώρα, ξεπρόβαλε στην άκρη του στόματός του.



The crownless again

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Βαμμένοι Ουρανοί

Βάψε τον ουρανό.
Ένα χρώμα που σου ταιριάζει
Όταν χαμογελάς στον Παράδεισο
Κι όταν κοιτάς το στιγμιαίο
   της οικουμένης

Και δε χρειάζεται να είναι άσπρο ή μαύρο
Μόνο να είναι ένα χρώμα δικό σου
Τα ασημένια σύννεφα είναι εκεί μόνο
Να κρύβουν την καταιγίδα που έρχεται

Άνοιξε τα φτερά σου
Κι όλα θα αλλάξουν
Οι εφιάλτες θα γίνουν θρύψαλα
Στα ουράνια πατώματα

Πέτα ψηλά και μακρυά
Δε θα είμαστε δέσμιοι για πάντα
Στους βαμμένους ουρανούς βάζεις χρώμα
Των ματιών σου, να μη σκιάζουν το χρώμα
   των ονείρων σου

Κι αν θέλεις, όταν οι εφιάλτες έρχονται κοντά
Θυμήσου το αστροφώτιστο διάστημα
Και βάψε τους ουρανούς
Ένα φωτεινότερο γαλάζιο

Αλλά πρέπει να το θέλεις


Για να πάρουν χρώμα οι ουρανοί
Και τα όνειρα εκδίκηση



Λείπεις, μπαμπά.

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

Nothing to say

Ο φόβος μπορεί να είναι υπερεκτιμημένος, κι εσύ όντως έχεις εμμονή να βρεις ποιος φταίει.
Δεν χρειάζεται, μερικές φορές τα Αζήτητα περιέχουν τους Ανοιχτούς Φακέλους.
Εννοώντας, τις υποθέσεις που δεν κλείσανε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Κι όλοι μας έχουμε τέτοιες.

Οπότε μην ανησυχείς, αγάπη μου. Δε θα μας σώσει κανείς από τα ψέματα. Το ωραιότερο παραμύθι του κόσμου είναι αυτό που διαμορφώνεις εσύ.

Ανέβα, και φόρα το κράνος.


There Won't Be Another Day, No Changing Of The Seasons
And No One's Gonna Save Us From The Lies

The Greatest Story Ever Told
Is Only What You Make It
Power and Struggle And Fear
All By Design

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Altitudes

Σε σένα, άκου αυτό. Είναι από τα αγαπημένα μου.

Πέτα το μαύρο σου πανωφόρι και άνοιξε τα κατάλευκά σου φτερά
Κοίτα με τα καστανά σου μάτια τ' αστροφώτιστα διαστήματα
Κι έλα μαζί μου, να χορέψουμε
Το Ταγκό του Χαμού,
Όπως χορεύαμε παλιά.

Και προπάντων, μην αφήνεις, αυτό τον κόσμο να σε αποτρέπει.
Ε, το λοιπόν, ό,τι και να'ναι τ' άστρα
Εσύ τη γλώσσα σου τούς βγάζεις.
Και αυτό είναι που με κάνει να σε ερωτεύομαι.

Σήκωσε ανάστημα, Περσεφόνη μου -
Από σένα κρίνεται πόσους χειμώνες θα ζήσεις.
Καμμένα σπαρτά και χιόνι, σκοτεινές φιγούρες ν' αλωνίζουν
Πάνω σε αυτά καλείσαι να τοποθετηθείς.

Και σίγουρα, σίγουρα, σίγουρα,
Θα τραβήξουμε μια φωτογραφία στην Πόλη του Λυκόφωτος,
Απόδειξη ότι υπήρξαμε μαζί εδώ.




Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

And because Love battles

Σε σένα

Θυμάμαι τη διαφωνία μας, θυμάμαι να με λες Barney κι εγώ να φωνάζω για Ted.
Να μου λες ότι δεν θα αλλάξω, αλλά να σε φοβίζω όταν κάνω κάτι διαφορετικό.
Να σου λέω να διαβάσεις ποίηση, κι εσύ να βάζεις Joan Baez δυνατά και να μου λες:
Αν αυτό δεν είναι ποίηση, τότε τι είναι;

Το βράδυ που γύρισα σπίτι, πήρα από το χέρι σου τη συλλογή που σου έκανα δώρο, να διαβάζεις το αγαπημένο μου ποίημα του Neruda:


Tomorrow we will only give them 

a leaf of the tree of our love, a leaf 

which will fall on the earth 
like if it had been made by our lips 
like a kiss which falls 
from our invincible heights 
to show the fire and the tenderness 
of a true love.

Να σε ξυπνάω και να σου παραθέτω από το δικό σου:


You make thank God 
For every mistake I ever made
Because each one led me down
The path that brought me to you




4 μέρες, Κι ύστερα είσαι δική μου ξανά.









Robin: No wait for it?
Barney: I've got you, I don't have to wait for it anymore.