Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

When my world is pictured by you...


   Όλοι λένε πως μία εικόνα ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις. Πράγματι, μία εικόνα προσφέρει κάτι τόσο όμορφο που τα λόγια όσο πολλά, όσο περίτεχνα κι όσο φιλοσοφημένα κι αν είναι, αδυνατούν να προσφέρουν. Μία υπέροχη εικόνα μεταδίδει τόσο έντονα συναισθήματα που απλά δε συγκρίνεται ούτε με το ομρφότερο ποίημα που γράφτηκε ποτέ.



   Η λάμψη του Αποσπερίτη στην πόλη του Λυκόφωτος

   Ένα τοπίο, ένα πρόσωπο ή μία κατάσταση, όταν απεικονιστούν, εκφράζουν περισσότερα πράγματα από οτιδήποτε. Τα συναισθήματα είναι δυνατότοερα από τα πάντα λοιπά συναισθήματα. Όταν βγαίνεις στο μπαλκόνι κι αντικρύζεις την απεραντότητα του Ουρανού, ντυμένη με τις χρυσές πινελιές του δύοντος ηλίου, με τα σύννεφα να σχηματίζουν άυλα τόξα, ανεκπλήρωτα όνειρα και την εικόνα της Αποκάλυψης, το συναίσθημα δέους που κατακλύει κάθε νευρώνα του κορμιού σου, να κάνει κάθε μυ του σώματός σου να πάλλεται, κάθε αρτηρία να διαστέλλεται... και να γεμίζει με ιχώρ, γλυκιά, θεϊκή ιχώρ.

   Ένα εικονιζόμενο πρόσωπο σου φέρνει δυνατότερα συναισθήματα. Εξαρτάται, βεβαίως, από το πώς είμαστε διακείμενοι προς το άτομο εκείνο. Τα αισθήματα αγάπης και μίσους, φιλίας κι έχθρας, σεβασμού κι υποτίμησης που τρέφουμε για το πρόσωπο εκείνο αντανακλούν πεντακάθαρα στα συναισθήματά μας προς την εικόνα.

   Ένα γεγονός, τέλος, είναι το πιο έντονο, μα συνάμα και το πιο αποκρυφιστικό συναίσθημα. Μία αγκαλιά, μία παρέα, ένα φιλί, μία δήλωση αγάπης, απαθανατισμένο στα μάτια μας, αλλά πολύ περισσότερο στην ψυχή μας, είναι μνημειώδες, κι απλά δε μπορεί να περιγραφεί με λόγια...

   Καμία, όμως, εικόνα, δε συγκρίνεται με την Ιδέα που προβάλλει. Ο Πλάτων, ο κορυφαίος φιλόσοφος, μίλησε για δυϊσμό της φύσης σε αισθητό και νοητό κόσμο. Τον πρώτο κόσμο, που αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας, το χαρακτήρισε μεταβαλλόμενο, υλικό, αεικίνητο αλλοιωμένο, ένα "είδωλο" του νοητού. Τον κόσμο των Ιδεών, από την άλλη, τον εξέφρασε με τα συναισθήματα που είχε για το Ιδεώδες. Και πράγματι, ο κόσμος των Ιδεών, αυτός ο αμετάβλητος, ακίνητος, αναλλοίωτος, αείκυρος κόσμος, δεν εκφράζεται ως διαφορετικός κόσμος. Είναι, πολύ περισσότερο, η ιδανική κοινωνία, όποι οι αξίες όπως ο σεβασμός, η δικαιοσύνη, και κυρίως η αγάπη προς τον άλλο, αλλά και προς εμάς τους ίδιους, δεν αλλοιώνονται από το πέρασμα των καιρών, δεν εξυπηρετούν συμφέροντα,  δεν ταλανίζονται μεταξύ σφύρας κι άκμονος, και το πρελούδιο της μουσικής, της αθανασίας, ενυπάρχει, συνδέοντάς τα τόσο άρρηκτα, ώστε μία αναποδιά ή μία αλλαγή να μην αποτελούν ρήγμα στη σχέση λογικής και συναισθήματος. Αυτή η σχέση δεν περιγράφεται με λόγια.

   Στο φινάλε, όμως, τίποτα δεν περιγράφεται ελλόγως. Η αλήθεια, πάντα κατά τον Πλάτωνα, έρχεται βιωματικά. Αντικρούοντας τους αγνωστικιστές σοφιστές, οι οποίοι αρνούνταν την ύπαρξη της αλήθειας, ο Πλάτων υποστηρίζει την ύπαρξη μίας, καθολικής, ακατάβλητης κι ανυπέρβλητης αλήθειας, η οποία αποτελεί την αρχή όλων. Στη συνέχεια της αλυσίδας αυτής, οι αξίες και τα ιδανικά αλλοιώνουν την υφή τους, κι ο λατρευτός Παράδεισος μετατρέπεται σε μία άνομη κόλαση. Στον πυθμένα του κρυστάλλινου ωκεανού, όμως, η βαθύτερη ουσία των πραγμάτων αυτών μένει αδιαίρετη, παραμένει σταθερή, παραμένει τέλεια.

   Για αυτό, αυτό που μετράει στην εικόνα, αυτό που την κάνει να αξίζει περισσότερο από τις λέξεις, δεν είναι τα χρώματα, ούτε τα σχήματα. Είναι τα συναισθήματα που προσφέρει. Είναι το άγγιγμά της στα μύχια της ψυχής σου. Είναι, πολύ περισσότερο, το πρόσωπο που συνδυάζεις με την εικόνα, που τα αισθήματά σου προς αυτό ανακλούν στα αισθήματά σου προς την εικόνα.

   Γιατί, εν τέλει, μία εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις. Ένα (συν)αίσθημα με χίλιες εικόνες. Το πρόσωπο που αγαπάς, όμως, είναι υπεράνω κάθε μέτρησης.

ΥΓ. Η αλήθεια είναι πως ήθελα να έγραφα ένα ρομαντικό άρθρο, αν και μου βγήκε κάπως απογυμνωμένο συναισθήματος. Η Ιδέα, όμως, είναι αυτή που κάνει το μουντό κόσμο γεμάτο φως και χρώμα. 'Cause love is one of the things that make this world, this ugly world, look like the best Paradise ever created.

Αφιερωμένο στην Ερεβοδιφώσα.

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Under the moonspell...

  She who never touches the ground.
Spreading an eclipse.
Where never the sun shines
At her feet.
   Ψάχνοντας,  βαθιά μέσα στη νύχτα, μουσική να με κοιμήσει, ή έστω να είναι αρκετά βαριά ώστε να με κρατήσει ξάγρυπνο μέσα στο ομιχλώδες δειλινό, βρήκα κατά τύχη τους Moonspell, ένα συγκρότημα που παρεπιπτόντως είναι από τα αγαπημένα ενός φίλου. Πέρα από τη σαφή δύναμη που έχουν τα κομμάτια τους, το όνομά τους και μόνο μου προξένησε εντύπωση, και στάθηκε αφορμή και καταλύτης για το παρόν άρθρο.

   Moonspell... Το ξόρκι της Σελήνης. Σύμφωνα με τους folklore θρύλους, τα δυνατότερα μάγια πρέπει να τελούνται υπό το υποτονικό, αργυρό, μεταξένιο φως της Πανσελήνου. Τα πρόσωπα τη νύχτα διαγράφονται χρυσά, τα μάτια, ως άλλα κεχριμπάρια, λάμπουν ανεξέλεγκτα, η καρδιά χτυπά αρρυθμικά πολύ, ώστε να ταιριάζει με την επικείμενη παλίρροια, το αίμα φαίνεται μαύρο, υποδηλώνοντας τη μαυρίλα που πολλές φορές κατοικεί μέσα μας, και καθαρά καθιστώντας σαφές πως είμαστε ανίσχυροι μπροστά στη μαγεία στης σελήνης. Παρατηρητές στη μαγεία της φύσης. Θνητοί μπροστά στο Θεό.

   Αυτό ακριβώς είναι κι ο Έρωτας. Ξόρκι της Σελήνης. Με ένα απλό άγγιγμα, με μία ματιά, και κάτω από το φως της Πανσελήνου μέσα μας, γινόμαστε δέσμιοι στα μάγια του, η ψυχή μας υποδουλώνεται σε έναν αυτοκράτορα, ένα σατράπη που τόσο πολύ θέλουμε, που τόσο απεγνωσμένα επιζητούμε. Ίσως ακούγεται μαζοχιστικό, αλλά αυτός είναι ο έρωτας, αυτή είναι η φύση των ανθρώπων.

   Θα πονέσεις στον Έρωτα. Θα γίνεις δέσμιος των προσταγών του. Η ελεύθερη βούληση ρίπτεται στον κάλαθο της ανακύκλωσης, και μία φορά θα ριφθεί στα σκουπίδια, προκειμένου να τελεστεί ολική καταστροφή. Πολλές φορές θα κάνεις πράγματα αντίθετα στα πιστεύω σου, αντίθετα στην ψυχή σου την ίδια. Άπειρες φορές θα πιάσεις, σε μία κρίση συνείδησης, τον εαυτό σου ναν έχει γίνει έρμαιο καταστάσεων που, αν είχες το μυαλό σου εναργές και νηφάλιο, θα είχες αποφύγει. Κι όταν τελικά επέλθει η κάθαρση, όταν πούμε την τελευταία καληνύχτα πριν ξημερώσει και χαθεί η Σελήνη και το ξόρκι, θα μείνουμε μισοί άνθρωποι, πληγωμένοι, λαβωμένοι, με το κατάμαυρο αίμα να μας θυμίζει το λάθος που κάναμε.

   Αυτή είναι η μία πλευρά του Έρωτα. Ναι, θα κλάψεις. Ναι, θα φοβηθείς. Υπάρχει, όμως, και μία πλευρά, η οποία σε κάνει να ξεχνάς αυτά τα άχθη που υποβάλλεις στον εαυτό σου. Ο Έρωτας είναι ο δικτάτορας του μυαλού σου. Είναι, όμως, ο λυτρωτής της ψυχής σου.  Μέσω αυτού φθάνουμε στο έπακρο της ψυχικής θέωσης. Αναδεικνύοντας τον άνθρωπο μέσα μας, γινόμαστε οι θεοί που τόσο πολύ επιζητούσαμε.

   Ο Έρωτας δεν είναι μια ήρεμη κατάσταση. Ό,τι βλέπουμε στις ταινίες περί έρωτος, όπως την απαλή μουσική του πικάπ, το βαλς στην αίθουσα χορού, το αμοιβαίο στόλισμα του Χριστουγεννιάτικου δέντρου, είναι η μία πλευρά. Υπάρχει, όμως, κι άλλη μία, πιο βαριά, και συνάμα πιο ανεβαστική, έντον, μα και συναρπαστική, πλευρά. Οι black metal μελωδίες, το τανγκό στη βροχή υπό το φως της Σελήνης, ο παθιασμένος έρωτας κάτω από το δέντρο, ανήκουν στην άλλη πλευρά του νομίσματος που ονομάζεται Έρωτας.

   Heaven or Hell, λοιπόν, είναι ο Έρωτας; Και τα δύο. Τα σκαμπανεβάσματα είναι αναπόφευκτα. Θα καταρρακωθούμε κάποτε, θα πονέσουμε, θα δακρύσουμε. Μα τη βροχή έπεται το ουράνιο τόξο. Θα σηκωθούμε από τα συντρίμμια της ψυχής μας, θα χτίσουμε εκ νέου το ναό της ζωής μας, πιο μεγαλόπρεπο και πιο καλαίσθητο από πριν. Ο πόνος της πτώσης θα περάσει, η πληγή θα ιαθεί, και στη θέση της θλίψης θα εδραιωθεί ανείπωτη χαρά.

   Γιατί, σε τελική ανάλυση, ο Έρωτας είναι το Ξόρκι της Σελήνης...

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

Christmas... the birthday of a miracle worker.


   Χριστούγεννα. Μία γιορτή όλου του Χριστιανισμού, αλλά που γιορτάζεται σε όλο τον κόσμο. Η έναρξη της ζωής ενός ανθρώπου, ο οποίος έμελλε ν' αλλάξει τον κόσμο. Πολλοί λένε πως ο Ιησούς ήταν η ενσάρκωση του Θείου Όντος που ήλθε ν' απαλλάξει τον κόσμο από την αμαρτία που έκρυβε στην καρδιά του. Άλλοι ισχυρίζονται ότι ο Χριστός έλαβε τη θεϊκή του υπόσταση με το σταύρωμα και την επικείμενη ανάστασή του. Από πολύ μικρός αναρωτιόμουν τι από τα δύο αλήθευε. Κι ειλικρινά, κι οι δύο είναι ταυτόχρονα ορθοί και λανθασμένοι συλλογισμοί.

   Ο Ιησούς (ή Εμμανουήλ) δεν ήταν ένας απλός άνθρωπος. Ήταν η ρηξικεύλεθη μορφή επανάστασης, η οποία ελευθέρωσε τον κόσμο από τις καθιερωμένες, δογματικές και γεμάτες αμαρτία αντιλήψεις και ζωές που υπήρχαν τότε. Ήταν, μαζί με το Σωκράτη (ας μη ξεχνάμε πως ο Χριστιανισμός έχει βάσεις και στη διδασκαλία του Πλάτωνος), ο μεγαλύτερος δάσκαλος όλων των εποχών, καθώς αφύπνησε με τον καλύτερο τρόπο τους "πιστούς απίστους" της εποχής του. Τους έδειξε το δρόμο προς τη θέωση, προς την ειρήνη: Την αγάπη.

   Από εκεί πηγάζει η θεϊκή φύση του. Όντας δύσπιστος σε θέματα αναφερόμενα σε υπερφυσικά φαινόμενα, αδυνατώ εκ φύσεως να λάβω αξιωματικά τις μαρτυρίες  των φίλων, μαθητών, αδελφών του περί φυσικής αναστάσεως νεκρών, ίασης παραλύτων, αναλήψεως του ιδίου. Θεωρώ, όμως, πως έφτασε στη θέωση μέσω των ιδεολογιών του, των αντιλήψεών του περί σωτηρίας της ψυχής, αντιλήψεις οι οποίες ηχούν και σήμερα στ' αυτιά και κυρίως στην ψυχή πολλών από εμάς. Η πίστη του στη δύναμη της αγάπης, η πρακτική ενσάρκωση της θεωρίας του, καθώς κι η διδασκαλία του, μέσω της οποίας, ως άλλος Μωϋσής, ως άλλος Πλάτων και Σωκράτης, συνέβαλε καθοριστικά και καταλυτικά στη σωτηρία της ψυχής τους, και μαζί στην ένδυση του κόσμου με το μανδύα της αγάπης, της ειρήνης, της δικαιοσύνης και της ψυχικής ηρεμίας.

   Όπως είχε πει πολύ σωστά ο Αϊνστάιν: Αδικία δεν πηγάζει από το Θεό, αλλά από την απουσία του. Ας αναλογιστούμε, λοιπόν, πόσοι πόλεμοι έγιναν, με την Αγάπη να λείπει από τις ψυχές των ανθρώπων, και πόσοι κίνδυνοι θα μπορούσαν ν' αποσοβηθούν με την παρουσία της.

   Ο Χριστός δε γεννήθηκε με θεϊκή υπόσταση. Έγινε Θεός, επειδή έσωσε τον κόσμο. Τα θαύματά του δεν έγκεινται στη θεραπεία λεπρών, τυφλών κι αρρώστων, ούτε στη μετατροπή του ύδατος σε οίνο ή στον πολλαπλασιασμό του ψωμιού και των ψαριών. Αντιθέτως, τα θαύματα που έκανε, κι η ευεργεσία που προξένησε έγκεινται στην εκδίωξη των εμπόρων από το ναό, στη διδασκαλία του, στην ημέρεψη των παραφρόνων με την αγάπη που τους επέδειξε και με την ομιλία του στο όρος Σινά.

   Για αυτό, εφόσον θέλουμε να φθάσουμε στη θέωση, φέτος τα Χριστούγεννα ας μην ευχηθούμε για προσωπικές υλικές απολαύσεις, ας μη ζητήσουμε χρήματα, αγαθά ή εξυπηρετήσεις, προκειμένου να ευεργετηθούμε εμείς οι ίδιοι. Εφόσον θέλουμε να γιορτάζουμε την 25η Δεκεμβρίου ως τα Χριστούγεννα, ας προσπαθήσουμε να κρατήσουμε σημειώσεις από τη διδασκαλία του Χριστού. Ας δώσουμε τροφή, στέγη κι ένδυση σε έναν άπορο ή άστεγο. Χρησιμοποιώντας αυτούσια μία ευχή που διάβασα σχετικά με τα Χριστούγεννα:
Αντί για καλά χριστούγεννα θα ευχηθώ καλό κουράγιο και υπομονή σε όσους δεν έχουν την ευχέρεια να γιορτάσουν αναλόγως! Για αυτούς που περνούν δύσκολα, που είναι μόνοι και το μόνο που εισπράττουν είναι απέχθεια και αποξένωση, να ξέρετε δίνω σεβασμό κι αγάπη για κάθε οδύσσεια και βάσανο. Ας μας βρεί το 2012 συνειδητοποιημένους και γνώστες των πράξεών μας...

   Ας  συμπεριφερθούμε με αγάπη, τόσο προς τους φίλου, όσο και προς τους αγνώστους ή τους αντιπάλους μας, και μαζί ας καταλάβουμε το νόημα της Αγάπης:

Αγάπη είναι η δίοδος, με την οποία το ανθρώπινο εγώ κι εσύ γινόμαστε Θείο Εμείς.

Χαχ, τόση ώρα που το ξαναδιαβάζω σκέφτομαι πως ήθελα να έγραφα ένα ανάλαφρο άρθρο! Αλλά, λίγη γιορτινή μουσική βοηθά πάντα (κι ας φάω κράξιμο για τη μουσική επιλογή^^)!

Χρόνια πολλά, λοιπόν! Καλά Χριστούγεννα, Καλή Πρωτοχρονιά κι ευτυχισμένο το Νέο Έτος, γεμάτο ευτυχία, υγεία κι αγάπη!

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

Μούσα του Χρόνου


Σκοτάδι. Καταχνιά παντού
Κι υγρασία. Καταραμένη υγρασία,
Ο,τι δεν πρέπει για τα γηρατιά μου.
Πράγματι, πόσο καιρό έχω περάσει
Στο δωμάτιο τούτο;
Δεν ξέρω. Δε δύναμαι να μάθω.
Ο λόγος; Ένας: Δε βρίσκω
Το θάρρος
Να κοιτάξω τον καθρέφτη
Να δω πώς έγινα. Τι έγινα.
Πώς ζω. Αν ζω.

Όλα γύρω μου είναι άβια.
Η πέτρα φύλακας και δέσμιο το ατσάλι.
Τόσο καιρό, η μόνη συντροφιά.
Πόσο νέος είμαι,
Πόσο γέρος νιώθω...

Μούσα, του χρόνου σύντροφε,
 Μόνο εσύ καταλαβαίνεις.
Μονάχα εσύ στηρίζεις.
Ξέρεις ποιος είμαι.
Τι είμαι.
Με μετουσιώνεις.
Με ξαναζωντανεύεις.
Το γέρικο κορμί πονά
Το εξασθενημένο πνεύμα.
Από αρρώστια.
Από ανέχεια.
Από έλλειψη.
Εκείνης.

Μου λείπει. Το ξέρεις αυτό.
Αυτή. Που με τη θύμησή της μόνο
Ο ουρανός ξαστεριώνει
Ο ήχος σωπαίνει
Το ηλιοβασίλεμα,
Άρμα του Ήλιου,
Ζωοδότη της ψυχής,
Μοιάζει απέραντο, ακατάβλητο...

Έφυγε. Όλα έφυγαν.
Τα όνειρα, μακρυά κύματα της τρικυμίας.
Η θύμηση, απατηλή ανάμνηση του παρελθόντος.
Κι εγώ κλεισμένος
Στο κλουβί του μυαλού.

Σε χρειάζομαι, Μούσα του Χρόνου.
Ξέρεις να απαλύνεις το γήρας.
Της ψυχής.
Μη με εγκαταλείψεις.
Δώσε μου θάρρος να δω τον καθρέπτη.
Να δω τι έγινε.
Να νιώσω τι έκανα. Τι έπρεπε να γίνει.

Μούσα του Χρόνου,
Με σένα ζω.
Μη με εγκαταλείψεις.
Τέχνη της Ποιήσεως,
Που λέει κι ο Ποιητής.

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011

Αξιολογούμεν μεν μετ' ευτελίας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας

  Education is an aerial existance.

   (Με αφορμή ένα διάλογο μ' ένα φίλο, δόθηκε η ευκαιρία να συγκριθούν οι απόψεις σχετικά με την αξια της βαθμολόγησης, και, καθώς η συζήτηση επεκτάθηκε γενικά πάνω στη ζωή, να εκφραστούν γνώμες για την αξία των σχολικών επαίνων και τη σημασία τους για τη μετέπειτα ζωή. Το παρακάτω κείμενο αποτελεί αυστηρά προσωπική γνώμη.) 

   Το σύστημα παιδείας - επαγγελματικής αποκατάστασης, το λαβωμένο σύστημα αξιολόγησης των μαθητών κι η έξαφνη αύξηση της δυσκολίας, πρώτον από τη δευτέρα στην τρίτη λυκείου, δεύτερον από το σχολείο στην πραγματική ζωή, έχει αποτέλεσμα την πλήρη καταρράκωση της ψυχολογίας των μελλοντικών ελεύθερων πολιτών, και δείχνει την αδυναμία και το πρόβλημα που επικρατεί στις σχέσεις κοινωνίας - σχολικής κοινότητας.

   Είναι όλα απόρροια του διεφθαρμένου, μεροληπτικού συστήματος παιδείας. Από το δημοτικό σχολείο ακόμα, όπου οι μαθητές, ενώ δε λαμβάνουν ουσιαστική παιδεία, παρέχονται σ' αυτούς υπέρογκοι κι υποκειμενικοί βαθμοί, μέχρι το λύκειο, όπου η κατάσταση έχει δυσχεράνει και το πρόβλημα διογκωθεί, η ανισότητα βαθμολογίας - ουσιαστικής αξίας του μαθητή γιγαντώνεται.

   Η μεγαλομανία των μαθητών, η έπαρση των γονέων εξαιτίας του "χαριστικού" βαθμού των παιδιών τους, οι πάγιες θέσεις που έχουν για αυτά, τύπου "Το παιδί μου είναι πανέξυπνο, καθώς έχει εικοσάρι στα Αρχαία, τη Χημεία και τη Φυσική" είναι όλα αποτελέσματα ενός λανθασμένου υπολογισμού. Κι είναι άδικο, εφόσον κανείς από τους δύο δεν ευθύνεται για το δώρο των μεγαλόπρεπων βαθμών. Η ειρωνία στη λέξη "δώρο" είναι βαριά. Το ίδιο βαρύ, όμως, είναι και το έγκλημα που κάνουν οι βαθμολογητές.

   Χρειαζόμαστε ορθότερα αξιολογικά κριτήρια. Χρειάζονται οι μαθητές να βαθμολογούνται σύμφωνα με την ουσιαστική εργασία τους. Είναι ανάγκη ο κόπος που καταθέτουν να αποκτά την αξιολόγηση που τους ταιριάζει. Με την έπαρση, το "φούσκωμα των μυαλών", οι μαθητές, οι μελλοντικά ενεργοί πολίτες είναι απροετοίμαστοι για την κοινωνία που τους περιμένει, η εικόνα που είχαν θέσει για τους εαυτούς τους θρυμματίζεται κάτω από το βάρος των σκουριασμένων γραναζίων της σκληρής, όπως την ονομάοζουν πολλοί, πραγματικότητας. Έτσι, σχηματίζεται μία άβουλη μάζα, η οποία δεν έχει δική της άποψη πάνω σε κείμενα θέματα, μόνο γίνεται έρμαιο των δημοκολάκων, των σφετεριστών και των δημαγωγών, οι οποίοι, με ορισμένες εκφράσεις που αγγίζουν το αίσθημα δικαίου του λαού, που τραγικά δεν πραγματοποιούνται, λαμβάνουν την εξουσία πάνω σε αυτούς, με σκοπό να ιδιοποιηθούν τη θέση που τόσο πολύ χαρακτήριζε τη δημοκρατία.

   Κριτική. Η αρχή που εισέρχεται ως μέτρο στα πάντα. Κριτική να ασκούμε, σύμφωνα με τα δικά μας κριτήρια. Όσον αφορά τα μέτρα που θέτουμε στην κριτική μας, αυτά είναι υποκειμενικά. Ο στόχος όμως είναι ένας: Το ευρύτερο συμφέρον. Το συμφέρον της κοινωνίας έγκειται στην ευημερία της. Πώς, όμως, θα ευημερίσει, αν όχι έχοντας κοινωνικοποιήσει σωστά τους πολίτες, ήδη από τα πρώτα στάδια της ενεργής ζωής τους; Πώς θα τους προετοιμάσει για τη μελλοντική ζωή, τη στιγμή που από μικρούς μας εκπαιδεύει ότι η μέτρια μελέτη (όχι η μελέτη από μέτριους μαθητές - έχει διαφορά) επιφέρει άριστους βαθμούς, όταν μας εγκαθιστά στο μυαλό την ιδέα πως με λίγη δουλειά έρχονται μεγάλα βραβεία, ότι όλα είναι εύκολα, όπως στο σχολείο;

   Ένα κοινό μυστικό: Στη ζωή κανείς δεν μπορεί να πει ότι είναι δύσκολη, εύκολή ή τέλεια. Ο καθένας έχει τα δικά του προβλήματα, μοναδικά σ' αυτόν. Έχει, όμως, και την κάθε στιγμή αποκλειστικά σ' αυτόν αφιερωμένη. Το πώς αντιλαμβανόμαστε τα βάρη, την ελαφρότητα, τη λύπη, τη χαρά, είναι υποκειμενικά. Όπως και στη ζωή, έτσι και στο σχολείο, τον πυρήνα της παιδείας και μετέπειτα της υγιούς ζωής, τίποτα δεν είναι δύσκολο ή εύκολο. Οι έπαινοι, όμως, έρχονται μέσω της προσπάθειας, της συστηματικής μελέτης. Η μόρφωση που παρέχεται δεν είναι ιδανική, είναι, όμως, απείρως περισσότερο προτιμώμενη από τη λαβωμένη απόκτησή της.

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

Remember, remember, the 6th December...

   Θεωρώ πως όλοι ξέρουμε την ιστορία του Αλέξη. Αλλά και πάλι, θα την πω για όποιον την αγνοεί  

   Remember, remember. 6 Δεκεμβρίου 2008. Η Ελλάδα συγκλονίζεται από τη στυγερή δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου. Η κοινωνική, η πολιτική κι η διεθνής σκηνή της χώρας στιγματίζεται από το ειδεχθές γεγονός. Ένα παιδί νεκρό. Από πυρά. Αστυνομικού. Στα Εξάρχεια. Στην Αθήνα. Το προπύργιο της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της ασφάλειας. Τώρα πια κοντεύει να μετατραπεί σε ανέκδοτο η πολιτι(στι)κή της ισχύς.

   "Τις πταίει", όμως; Οι περισσότεροι κατηγόρησαν τον αστυνομικό ο οποίος, είτε εν ψυχρώ είτε εν βρασμώ ψυχής, σήκωσε το εκτελεστικό του όργανο και κατέστρεψε τη ζωή του ιδίου, καθώς και τόσων άλλων ανθρώπων. Αρκετοί κατηγόρησαν τον ίδιο το νεαρό, θεωρώντας τη στάση του προκλητική και τη νοοτροπία του ανεύθυνη (σύμφωνα με τη μαρτυρία του δράστη, ο Αλέξης μαζί με την παρέα του κορόιδευαν τον ίδιο και τους συναδέλφους του, αν και τα τεκμήρια δείχνουν διαφορετική σκηνή). Λίγοι κατηγόρησαν την παρέα του δεκαπεντάχρονου από τη μια και τους συναδέλφους του αστυνομικού από την άλλη. Οι μεν προέβησαν, σύμφωνα πάντα με τους κατήγορους, σε αξιόποινες πράξεις, παρακωλύοντας το έργο απονομής δικαιοσύνης των οργάνων επιβολής της τάξης, ενώ οι δε, επειδή δεν προσπάθησαν ή ίσως δοκίμασαν ανεπιτυχώς να ηρεμήσουν και να εκλογικεύσουν το μαινόμενο φονιά.

   See, see. 6 Δεκεμβρίου 2011. Τρία χρόνια μετά τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, η Ελλάδα συγκλονίζεται και πάλι. Διαμέσου των εκδηλώσεων "ειρηνικής" διαμαρτυρίας (μα ΕΠΡΕΠΕ να είναι!!!), το ελληνικό κράτος συνταράσσεται από το μόνιμο πρόβλημα των κουκουλοφόρων. Οι καταστροφές, πολλές. Οι διαδηλώσεις, αμαυρωμένες. Η μνήμη του Αλέξη, βεβηλωμένη σε κάθε πέτρα που εκτινασσόταν ενάντια στις τράπεζες, στα κομματικά γραφεία και τα ΜΑΤ. Το δίκιο, χαμένο. Η Ελλάδα, για άλλη μία φορά, αγκομαχεί, βλέποντας να ξεσπά ο "εμφύλιος της μίας μέρας" να λαμβάνει σάρκα κι οστά. 

   "Τις πταίει"; Όλοι φταίνε. Όλοι φταίμε για κάτι. Όλοι έχουμε λάβει μέρος στο θάνατο της Ελλάδας μας. Οι αστυνομικοί, που "βαρούσαν στο ψαχνό", παρασύροντας ακόμα κι αθώους πολίτες. Οι κουκουλοφόροι (που ΠΟΛΥ κακώς ονομάζονται από τα ΜΜΕ αναρχικοί - αλλά, θα μου πείτε, τα ΜΜΕ δεν εξυπηρετούν συμφέροντα; ), οι οποίοι πέταξαν πέτρες σε τράπεζες και γραφεία, στα οποία υπήρχαν αθώοι άνθρωποι μεσα, κι οι οποίοι έδωσαν το έναυσμα στα ΜΑΤ να αρχίσουν το ανθρωποκυνηγητό (ας δούμε και τη σκοτεινή πλευρά της σελήνης).

   Θεωρώ, όμως, ότι η βαθύτερη αιτία βρίσκεται μέσα στην αρρωστημένη μορφή της σημερινής πραγματικότητας. Υπαίτιος είναι η ίδια η πολιτεία, η οποία, αδυνατώντας να λύσει τα προβλήματα που την κατατρέχουν εξ απάντων των αιώνων, έτι δε πλείον σήμερα, απλά αφήνεται έρμαιο, λεία στα πεινασμένα, βρώμικα χέρια των οπαδών του χάους, μιας νέας μορφής δημαγωγών, των διψώντων για καταστροφή, των αρχών της καταστροφής, των φορέων της ανομίας. Των ίδιων μας των σκοτεινών πλευρών της ψυχής μας, οι οποίες μας επιτρέπουν να διαπράττουμε ανίερες παρανομίες, αναδεικνύοντας πόσο χαμηλά είναι το ήθος μας σε σχέση με το ήθος της Αντιγόνης και τόσων άλλων, υπαρκτών ή ανύπαρκτων, ηρώων, οι οποίοι αφιέρωσαν τα πάντα για το καλό, το σωστό, το αγαθό.

   Επιστρέφοντας στο 2008, ακολουθεί η επόμενη παράγραφος:
Ουδέν κακόν αμιγές καλού, όμως. Η πράξη αυτή έδρασε αποτελεσματικά ως η αφορμή για να ξυπνήσει ο λαός. Έκτοτε, και για πολύ καιρό ακόμα, ευελπιστώντας, δε θα επαναληφθούν τέτοια περιστατικά. Το γεγονός ήταν, επίσης, καταλύτης για μία έρευνα στα άδυτα της ψυχής μας, ένα ταξίδι στο βαθύτερό μας είναι, προκειμένου να βρούμε την αμετάβλητη, αναλλοίωτη αλήθεια που κρύβεται στην αρχή μας, στην αρχή του κόσμου.

   Ας επανέλθουμε στο 2011:
Πλάνη. Οικτρά πλάνη. Ο ανθρώπινος νους απλά δεν μπορεί να το χωρέσει. Τόσα λάθη για κάτι τόσο σωστό. Τα κόκκαλα του Αλέξη τρίζουν, το αίμα που κύλισε στο στενό των Εξαρχίων εκείνο το μοιραίο βράδυ, ακόμα κυλάει, κι απαιτεί να σταματήσει. Εμείς, όμως, το μόνο που καταφέρνουμε, είναι να αυξάνουμε τη ροή, χύνοντας και το αίμα των αθώων. "Ήλθε η ώρα για τις δικές μας μέρες" ήταν ένα σύνθημα που ακούστηκε σήμερα. Πού 'ν' τες; Πώς θα λάβουμε την κατάσταση στα χέρια μας, αν εμείς οι ίδιοι κλωτσάμε την ευκαιρία; Τι μας διαχωρίζει τώρα πια από αυτούς, τους οποίους αντιπαλεύουμε; Νιώθω βρώμικος, μαγαρισμένος, με αίμα να κυλά στα χέρια μου. Η ελευθερία θέλει αγάπη. Η βία φέρνει μόνο βία.

   Ένα τέτοιο γεγονός, όπως κι άλλα παρεμφερή του, είναι παραβιάσεις της φύσης, και καλό, αναγκαίο, θα είναι να μην επαναληφθούν ποτέ. με μία ακραία πράξη, όμως, και μία θέση όπως αυτή, πέρα από τα τέρατα που ακολουθούν, τα τέρατα που είδαμε σήμερα, υπάρχει πάντα και κάτι καλό, κάτι, το οποίο μας επιτρέπει να συνεχίζουμε να πιστεύουμε. Όπως και στη μυθολογία, ανοίγοντας το κουτί της Πανδώρας απελευθερώνονται μύρια Κακά. Στο τέλος, όμως, απελευθερώνεται ένα Καλό μεγαλύτερο από όλα: Η Ελπίδα. Αυτό που πρέπει, όμως, να κάνουμε, είναι να την αξιοποιήσουμε σύμφωνα με το ευρύτερο συμφέρον.

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

Η Ιθάκη


   Μερικές φορές, ένα ταξίδι επιβάλλεται. Μία κατάσταση, ένα άτομο, ένα γεγονός, μία αιτία γενικότερα, θα μας αναγκάσουν να κάνουμε το μεγάλο ταξίδι της ζωής. Η Ιθάκη περιμένει, λουσμένη στον παντοκράτορα Ήλιο, το ύψιστον Αγαθό του αισθητού μας κόσμου, ενώ η προ πολλού χαμένη Αλεξάνδρεια βυθίζεται αργά, νωχελικά, στην τρικυμιώδη θάλασσα.

   "Πάντα στο νου σου να έχεις την Ιθάκη" είπε ο Καβάφης. Πράγματι, έχει δίκιο ως προς το πόσο σημαντικός είναι ο στόχος. Η Ιθάκη δεν είναι ένα μέρος, όπου ωθούμαστε να επισκεφθούμε για να νιώσουμε επιτηδευμένη ηρεμία. Δεν είναι μία πλαζ, μια παραλία, όπου θα απολαύσουμε το ευκαιριακό μαύρισμα., κυνοφιλίες κι "αγοραίους έρωτες". Δεν είναι ένα μέγαρο, του οποίου τα μαρμάρινα πατώματα σου προξενούν την ψευδαίσθηση της ασφάλειας, της θαλπωρής, της ζεστασιάς το ψυχρό βράδυ με την κρύα Νοεμβριανή Βροχή.

   Όχι. Η Ιθάκη είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό. Κάτι πολύ πιο σίγουρο από τις φιλίες με διπρόσωπα άτομα, κάτι πολύ πιο ασφαλές από τα χρυσά παλάτια που σου τάζονται κατά καιρούς.
   Η Ιθάκη είναι το μέρος που είσαι πραγματικά καλά. Είναι το μέρος όπου η ψυχή σου φθάνει στο αποκορύφωμα της ευμένειάς της. Όπου, φθάνοντας εκεί, ο χρόνος σταματά, η νύχτα ποτέ δεν πέφτει βαριά, και το ηλιοβασίλεμα μοιάζει αιώνιο, αείχρονο, όπως επιβάλλει τις χρυσοκόκκινες πινελιές του στη θάλασσα, στην οποία η νηνεμία είναι ατέρμονη, και μοιάζει με το φρουρό της θεϊκής αυτής ουτοπίας.

   Ο ποιητής, όμως, συμπλήρωσε το ποίημα μ' ένα σχόλιο: Η Ιθάκη μου είναι η αγκαλιά σου

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

Vampiria Chronicles


   Έρωτας. Απλός, ακατάβλητος, απροσδιόριστος, ορμητικός σα το κύμα που σκάει στον ανεμοδαρμένο απ' το σιρόκκο βράχο, έρωτας. Πιστεύω πως όλοι μας, μικροί ή μεγάλοι, σε σχέση ή ελεύθεροι, χαρούμενοι με τη ζωή ή νοσταλγοί του καραβιού που ονομαζόταν "εμείς", τον έχουμε νιώσει. Κι ειλικρινά, το ομορφότερο αίσθημα της φύσης, η κινητήρια δύναμη πάσας δύναμης, το έμβολο, η πηγή κάθε έκφρασης, είναι πολύ δύσκολο έως ακατόρθωτο να εκφραστεί με λόγια.

   Μα τι είναι έρωτας, αλήθεια; Τι είναι αυτό που μας διακατέχει όταν τον ή την σκεφτόμαστε; Αυτό που διαχέεται στο κορμί μας όταν είναι κοντά; Αυτό που μας τινάζει όταν αναφέρεται το όνομά τους, που γλυκαίνει την τραχιά κι εκλίπουσα κάθε συναισθήματος καρδιά μας, που μας νανουρίζει στην αγκαλιά τους, που κλέβει το φεγγάρι και το κλειδώνει σ' ένα στρογγυλό μεταξένιο κουτί;

   Ειλικρινά, απάντηση δεν υπάρχει. Δε μπορούμε να εκφράσουμε το τι νιώθουμε με κρύα λόγια, έρμαια των καιρών. Τώρα, θα μου πείτε, και τα ποιήματα μας αγγίζουν, και τα πεζογραφήματα μας συγκινούν. Και σίγουρα θα έχετε δίκιο. Μ' αναλογιστείτε: Τι από τα δύο μένει; Οι λέξεις, οι οποίες αποστηθίζονται, κι ως απόρροια θα μαθαίνονται δίχως να τις "νιώθουμε", ή τα αισθήματα πίσω από τις λέξεις, τα οποία έχουμε συνδυάσει μ' αυτές τόσο ποιητικά στο ερωτευμένο μας μυαλό, ώστε να θυμόμαστε τι περάσαμε, τι περνάμε ακόμη εξαιτίας των καιρών, εξαιτίας του έρωτα, εξαιτίας του ίδιου μας του εαυτού;

   Η απάντηση έρχεται εμπειρικά. Πρέπει να γνωρίσεις το έταιρόν σου ήμισυ, να περάσετε χρόνο μαζί. Να ζήσετε κάθε στιγμή σα να μην υπάρχει αύριο. Να μαραζώνεις μακρυά του, κι ένας ήλιος να παίρνει σάρκα κι οστά στο χαμόγελό σου όταν ξανασμίγετε... Και τότε θα καταλάβουμε την αξία του έρωτα:

Έρωτας είναι ό,τι μας ωθεί να κάνουμε ένα βήμα προς την αθανασία της ψυχής.

Ίσως, όμως, θα ήταν καλύτερα ν' αφήναμε το Βιτσέντζο να έκλεινε σήμερα:

Τα μάτια δεν καλοθωρούν στο μάκρεμα του τόπου
Μα πιο καλά και πιο μακριά θωρεί η καρδιά του ανθρώπου.

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Funeral for a friend

   A favorite song...

   There are million things we can nag about: Our wallet being stolen, our nail being broken, our T-shirt being ripped off. Each thing has a certain effect on us: We will get angry, sad, or perhaps not even give a damn about it.

   There are thousands of reasons we can get sad about: A dead pet, a breakup, a person's depression can sadden us, catch us on surprise, and perhaps bring us to tears.

   What are those occasions, however, that make us depressed? In which cases do we feel we 're falling off the edge of the world? Is it an injury, either physical, mental or psychological, on us? Is it a disease that, either we, or a person close to us, posesses?

   Or is it the death of a person we dearly loved a sufficient reason for us to break down and cry?

   Someone may say that we couldn't save him. That, perhaps, it was written in the stars that he might die, and in such a terrible way. That we may have been pawns in "le grand jeux de la vie". They are wrong. We could control his destiny, we could change his fate... and yet we didn't. We chose to die at that instant. We no longer exist. We are heartless, emerging from the Abyss of the unknown.

   Each happening has an effect: Makes every moment count. It alson shows us we have feelings, and therefore, a soul. But to know when to get sad or not requires our judgement about which cases are worth our emotions, our feelings, our strength. He was such a case...

Sometimes, at night,
When the moon is blue
And stars collide,
I look outside.
I see a smile on the earth
And a fire in the sky.
They tell me that,
Even with broken wings,
I can fly.
   What happens when you will never forgive yourself for the loss of a friend, though...?

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

Why can't humans be human?

Can we give peace a chance...?

   Γιατί; Μόνο αυτό. Πέντε γράμματα. Μία ερώτηση. Ένα νόημα. Βαρύγδουπο νόημα. Γιατί; Γιατί να γίνεται όλο αυτό; Γιατί ν' αδιαφορούμε; Γιατί να νοιαζόμαστε περισσότερο για τον εαυτό μας παρά για τους άλλους; Γιατί;

   Σήμερα έγινε το απίστευτο. Μία τοξικομανής μητέρα συνελήφθη για μικροκλοπή από κατάστημα ρούχων. Ο ιδιοκτήτης, μη συμμεριζόμενος την απόγνωση κάλεσε την Αστυνομία, η οποία λειτούργησε, κατά κάποιον αξιοπερίεργο λόγο, αποτελεσματικά... Μα για λάθος λόγο. Και μέσα στο κρατητήριο, περιμένοντας να βγει η εισαγγελική απόφαση, η οποία φυσικά την αθώωσε (υπάρχει και κάπου το αίσθημα ανθρωπιάς, τελικά...), απαγχονίστηκε στο κελί της, με "πλεκτή θηλιά". Ως πράξη, ίδια με την Αντιγόνη. Ως κίνητρο... άκρα αντίθετα, δυστυχώς... Μα το αποτέλεσμα ένα. Απαγχονισμένη. Νεκρή.

   Δεν ήταν, όμως, η αυτοκτονία το ειδεχθές γεγονός, λυπηρό μεν από τη φύση του, μα κάτι συνηθισμένο τον παρόντα καιρό. Το πραγματικά απίστευτο είναι η αδιαφορία του κόσμου, ο οποίος χαρακτήρισε "τυπική συμπεριφορά τοξικομανούς". Κανείς δεν κοίταξε να τι συνέβαινε μέσα της, ουδείς ενδιαφέρθηκε για την ψυχοσύνθεσή της, τι βάσανα κι ανάγκες είχε, αυτή κι η οικογένειά της, τι την ώθησε να διαπράξει αυτή τη ληστεία. "Πρεζάκι ήταν, καλά έπαθε" είπε ένα άτομο. Κι αυτό το άτομο συμπληρώνει τον κανόνα της αδυναμίας της ανθρώπινης φύσης.

   Είμαστε όλοι βολεμένοι. Όλοι έχουμε  τη ζωή μας, τα προβλήματά μας και τα όνειρα που θέλουμε να ολοκληρώσουμε. Πάντοτε έχουμε τις αναποδιές μας, τις στιγμές μας, την ψυχοσύνθεση που μας χαρακτηρίζει και που πρέπει να προστατεύσουμε. Μα κανείς δεν κοιτά τα προβλήματα του άλλου, κανείς δεν σκοτίζεται για τα θέματα του διπλανού του, κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για την απελπισία, την απόγνωση, το αίσθημα μοναξιάς ενός ανθρώπου, μίας μητέρας περισσότερο. Κανείς.

   Ξαναφτάνω στο ερώτημά μου: Γιατί; Γιατί να μη νοιαζόμαστε; Γιατί ν' αδιαφορούμε; Γιατί να διαχεόμαστε από ατομισμό; "Άνθρωπος, φύσει κοινωνικό ον" είπε ο Αριστοτέλης. Γιατί δεν το κάνουμε, όμως;

   Δεν επιζητώ απάντηση. Δε θέλω κάποιος να μου πει γιατί. Θέλω, όποιος διαβάζει, να καθήσει ν' αναρωτηθεί πότε ήταν η τελευταία φορά που έδωσε χρήματα σ' έναν επαίτη, που τάισε κι ένδυσε με τα ρούχα του έναν άστεγο, που βοήθησε έναν άνθρωπο, παρισταμένης γενικής ανάγκης. Ν' αναλογιστεί τη θέση του ατόμου στην κοινωνία, πόσο ψηλά στις ηθικές αξίες πρέπει να εισέρχεται ο ίδιος και πόσο οι πάσχοντες συμπολίτες του... Και να σκεφτεί αν πρέπει και τι πρέπει ν' αλλάξει στη ζωή του, προκειμένου να συζεί σε μια ιδεώδη πολιτεία, μια κοινωνία αγάπης. Ουτοπία; Δε νομίζω. Ποτέ δε το θεώρησα ανέφικτο. Μα για ν' αλλάξουμε τον κόσμο πρέπει πρώτα ν' αλλάξουμε τον εαυτό μας.

   Έκατσα, έκλαψα από αυτή την είδηση. Ξαναέζησα τη ζωή μου κι αναδιαμορφώθηκα. Ας μην κάνουμε το ίδιο λάθος που κάναμε τόσο καιρό. Ας αγαπήσουμε τον κόσμο ως το παν, κι ας εντάξουμε τον εαυτό μας μέσα του.

   Ι have seen the error of my ways, and I have atoned for the transgressions of my past...I am no longer that person....

We all are moonchildren, people. But some of us can still see the stars.

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2011

Carpe diem

   Επιβλητικός τίτλος, ειδικά για ένα τόσο ανούσιο κείμενο. Κι όμως, με δύο λέξεις εκφράζει το νόημα της ζωής, το στόχο των ανθρώπων που θέλουν να ζήσουν. Μα τι είναι η ζωή, και πώς πρέπει να τη ζήσουμε, προκειμένου να καταλάβουμε τι είναι η λεγόμενη "παντοδυναμία του ανθρώπου";

   Η ζωή είναι μία σφαίρα. Γυρνά σε κύκλους, με τις σπείρες της να σχηματίζουν αλληλουχία χρωμάτων. Τι γίνεται, όμως, όταν η ταχύτητά της μειώνεται τη στιγμή που συναντά ένα αντικείμενο, που εισέρχεται στο σώμα; Μένει πάντοτε εκεί σφηνωμένη, καταλήγοντας σε μία κατάσταση; Ή μήπως το τραύμα είναι διαμπερές, βγαίνει από την άλλη πλευρά του εμποδίου, και συνεχίζει, λαβωμένη, μα καθαρισμένη από το λαβύρινθο του πάθους, του μίσους, του πόνου;

   Η ζωή είναι δρόμος. Χιλιοειπωμένη φράση, μα τόσο σωστή συνάμα. Στρωμένη με άσφαλτο, χωματόδρομος ή ακατέργαστα βράχια, θα προχωρήσει. Με πολλές στροφές, με πινακίδες θαυμαστικών κι ανώμαλες ανηφόρες, μα πάντα στο τέλος θα σε περιμένει η ευθεία. Με μπάρες, λωρίδες κυκλοφορίας και νησίδες, οι οποίες σ' υποχρεώνουν ν' ακολουθήσεις μια συγκεκριμένη διαδρομή, μα στο τέλος ο ανοιχτός δρόμος ξεδιπλώνεται μπροστά σου. Φανάρια, τροχονόμοι, οι οποίοι σου λένε πότε να ξεκινήσεις, όμως τα πάντα τελειώνουν με το πάτημα του γκαζιού.

   Είσαι ελεύθερος ν' αρνηθείς τα πάντα όρια, να κάνεις ό,τι θέλεις στο δρόμο σου. Να τρέξεις με τη μέγιστη ταχύτητα ή να κλειδώσεις το το αυτοκίνητο στο γκαράζ. Να βάλεις στη ζωή σου μέτρα ή να ζεις με τους δικούς σου κανόνες. Να ακολουθήσεις τις ιδέες των άλλων, ή να σχηματίσεις δικές σου. Να ζήσεις τη ζωή σου σ' ένα μουντό ασπρόμαυρο φόντο, ή να τη διαμορφώσεις σ' ένα μιούζικαλ, με τη μουσική στη διαπασών και χορογραφία που θα ζήλευε κι ο Χορευτής του Κρυστάλλινου Πατώματος. Να κλείσεις τα βλέφαρα, ή να αφήσεις ανοιχτά τα υπέροχα μάτια σου, όμοια με το τελευταίο κεχριμπάρι την τελευταία Πανσέληνο του Αυγούστου, ανοιχτά/

   Είμαστε ό,τι πιστεύουμε τον εαυτό μας να είναι. Κι αυτό φαίνεται μές από τα έργα και, κυρίως, μές απ' τις ιδέες.

Όλα τα καθορίζεις εσύ

"Άδραξε τη μέρα". Επιβλητικός τίτλος, πράγματι... Μα τόσο αληθινός συνάμα.

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Ο θρόνος


Κάθησε. Ο θρόνος είναι πια άδειος.
Όλος δικός σου.
Όχι! Καλύτερα μην καθήσεις!
Δε θέλω ν' εδραιωθείς!
Θέλω να ταλανιζόμαστε στην αβεβαιότητα
Να μην ξέρουμε για το μετά
Να είμαστε μαζί για τη στιγμή
Να ζούμε σα να μην υπάρχει αύριο.

Τη μουσική των ονείρων μου
Τη συνέθεσες εσύ
Κι όμως, καλύτερα να ψιθυρίζουμε τους στίχους
Για να μην κατασταλάξουμε
Δε θέλω να βραχνιάσουμε

Μα σε χρειάζομαι
Πρέπει να σε δω, να μάθω πως είσαι καλά
Με τις αισθήσεις μου να καταλάβω πως είσαι χαρούμενη
Απλά και μόνο εγώ να καίγομαι
        Απλά δε μ' ενδιαφέρει

Κι όμως, μην καθήσεις!
Κλώτσα το θρόνο μακρυά
Ας μείνουμε στο παρόν
στη στιγμή
στην αιωνιότητα

Κι αν πραγματικά ενδιαφέρεσαι για θρόνους
Το μόνο που μπορώ να δώσω
Είναι μια καρέκλα.
Απλή, απέριττη, προϊόν του αυστηρού μινιμαλισμού
Κι εγω ξαπλωμένος κάτω
Να κοιτώ τ' αστέρια
Και να βλέπω εσένα.

Κι ύστερα ξάπλωσε κοντά μου και κοιμήσου...
εγώ θα πιάσω μια γωνίτσα στο κρεβάτι ...
όχι πως έχω το κλειδί του παραδείσου...
μα σ' αγαπώ κι αυτό νομίζω είναι κάτι...

Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2011

Journey through the music and feeling

   Εδώ και καιρό είχα γράψει ένα άρθρο για ένα άτομο. Αυτό το άτομο είναι στη ζωή μου κάμποσο καιρό, αν και τα κριτήρια που χωρίζω εγώ τους χρόνους είναι διαφορετικά από τα δικά σας. Έχει αλλάξει πολλούς τομείς της ζωής μου, θα μπορούσα μάλιστα να πω πως είναι η έμπνευσή μου για πολλά πράγματα. Δεν έχει σημασία το φύλο του, η ηλικία του ή το όνομά του. Το μόνο που έχει σημασία είναι απλά αυτό το άτομο.

   Τα κρύα λόγια, αποτυπωμένα στο ζοφερό Διαδίκτυο, δεν αρκούν. Οι ασπρόμαυρες εικόνες των ματιών μας δεν φθάνουν. Πολύ απλά γιατί αυτό το άτομο εισεχώρησε στη ζωή μας και τη γέμισε με φως, με χρώμα, με ζωντάνια, με αγάπη.
Πώς, θα αναρωτηθείτε εύλογα, θα γράψω το άρθρο; Τι θα πω; Ποια συναισθήματα θα προσπαθήσω να περάσω; Με ποιο τρόπο θα εξωτερικεύσω τη σειρά που επικρατεί στο πρώην χάος μέσα μου; Με τη μουσική, φυσικά.

That's the way: Για κάθε του γέλιο, μικρό ή διάπλατο, που σε κάνει να θες να λες βλακείες για να μην σταματήσει να σε φωτίζει με το γέλιο του. Το να βλέπεις ένα άτομο να γελά είναι κάτι αξιαγάπητο. Το να βλέπεις αυτό το άτομο να γελά... Απλά θέλεις να φυλακίσεις τη στιγμή... και ν' απαθανατίσεις την αιωνιότητα. Να θρυμματίσεις τις Συμπληγάδες Πέτρες με τα ασθενή σου χέρια. Έχεις την έμπνευση. Βρήκες τη δύναμη τώρα πια.

My Immortal: Για τις αποκαρδιωτικές στιγμές που δάκρυα ρέουν στα μάγουλά του. Εκεί φαίνονται, όμως, οι φίλοι. Η φιλία, σε ένα σκέλος της κι ένα συγκεκριμένο μέρος της, περιλαμβάνει το να παραστέκεσαι στο φίλο σου, όταν βέβαια σε θέλει κοντά του. Ο φίλος ανιδιοτελώς σκουπίζει τα δάκρυα, μ' αυταπάρνηση αγκαλιάζει τους ώμους, μετέπειτα την καρδιά, του θλιμμένου φίλου, του πεσμένου αδελφού. Το φως που βλέπουμε μετράται σε νανόμετρα. Το φως που εισπράττουμε από ένα χαμόγελο... απλά δεν έχει μέτρο.

Knockin' On Heaven's Door: Για όλες αυτές τις μέρες που, κατάκοπος, κουρασμένος, αλλά με διάθεση για φιλική κουβέντα, γυρνώ αποκαμωμένος το βράδυ σπίτι. Περνώ από το δικό του. Θέλω να το δω, να του φωνάξω "Γεια! Τι κάνεις;", να χτυπήσω την πόρτα του σπιτιού του... απλά για μια κουβέντα. Και δεν το κάνω. Φοβάμαι. Χρειάζομαι να το δω. Μα δεν μπορώ.

November Rain: Για εκείνες τις μέρες που έβρεχε. Εκείνες τις μέρες που όλα γύρω ήταν πνιγμένα στην υγρασία. Το κρύο που διαχεόταν μέσα στο δωμάτιο. Το ψύχος που έκανε τα χέρια να τρέμουν. Ακόμα κι αν ήταν καλοκαίρι. Ακόμα κι αν οι πυρκαγιές μαίνονταν πίσω σου. Κρύο απλά ψυχορραγούσεςα όταν δεν ήσουν κοντά του.

Babe I'm gonna leave you: Τελευταίο, μα καλύτερο, το αγαπημένο του τραγούδι. Πόσα δάκρυα, πόση πίκρα, πόση νοσταλγία, πόση στενοχώρια η στιγμή του τέλους. Το κλείσιμο στον εαυτό μας, η άρνηση να μιλήσουμε σε κανένα, η κλειστή πόρτα, όλα μας αποτρέπουν  από το να δούμε στην ευθεία. Πολλοί θα προβληθούν από το κλείσιμο της πόρτας. Ο αληθινός φίλος, όμως, γνωρίζει τι κρύβεται πίσω από την πόρτα. Την ανοίγει. Κάθεται σιμά. Ακούει. Συμπάσχει.

   Η ζωή όλων μας έχει αναποδιές. Πάρα πολλές φορές έχουμε κλάψει, λυπηθεί, πονέσει. Μα τι θα ήταν η ζωή δίχως σκαμπανεβάσματα; Ο πόνος δεν είναι σημάδι αδυναμίας. Πολύ περισσότερο, είναι η έκφραση της δύναμής μας. Είναι δυνατός όποιος πονάει, γιατί είναι δυνατός όποιος αισθάνεται. Η αδιαφορία είναι η έκφραση της κατωτερότητάς μας απέναντι στον άλλο, η απόκρυψη του αισθήματος "Ναι, μ' ενδιαφέρεις. Αλλά ξέρω ότι δεν πρόκειται να γίνει τίποτα". Απλά να θυμάστε ότι όποιος έχει τη δύναμη να κλαίει, θα έχει και τη δύναμη να συγχωρεί, και τη χαρά που θα νιώσει από το νέο του έρωτα, αγάπη, φιλία... το επόμενο βήμα της ζωής.

   ΥΓ: Όπως καταλάβατε, το άτομο αυτό υπήρξε σταθμός στη ζωή μου. Όσο καιρό το γνωρίζω, αναδιαμορφώθηκα ριζικά. Κι ελπίζω πως κι εγώ έμεινα στη μνήμη του για κάτι. Πράγματι, τελείωσε. Μα χαίρομαι που τελείωσε. Κι ανακατεύοντας δύο ποιήματα του Καβάφη:

Σα θαρραλέος, σαν έτοιμος από καιρό,
Γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις,
Κι αν πτωχική τη βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε,
Αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις,
'Ηδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

Perfect has one imperfection: It doesn't last.

But, after all, nothing lasts forever... even cold November rain.

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

We are made of stardust

Γιατί όλοι είμαστε παντού και πουθενά...

  Απίστευτο πράγμα η δύναμη. Σε κάνει να ονειρεύεσαι, σου δίνει φτερά αναπτερωμένου ηθικού, και το αίσθημα της δύναμης εγκαθίσταται κι εδραιώνεται στο μυαλό σου. Ειλικρινά, είναι απίστευτα υπέροχο το όνειρο του να έχεις ό,τι κι όσα επιζητάς με την κίνηση ενός χεριού. Μ' ένα κοπτό σύρσιμο, ένα απότομο τίναγμα ή μία ακίνητη στάση του αποκτάς όσα επιθυμούσες: Πλούτη, κύρος, υλικές απολαύσεις... αλλά και πιο σημαντικά πράγματα, όπως ο έρωτας, η αγάπη, η φιλία. Όσα θέλαμε και δεν είχαμε, όποιον κι όποιαν ονειρευόμαστε μα αδυνατόυμε να έχουμε δίπλα μας, όσα άδικα επιζητούμε από τη ζωή, εσφαλμένα πιστεύοντας πως αξίζουμε.

   Είναι η μαγεία, όμως, κάτι άπιαστο; Είναι πράγματι προϊόν φαντασίας; Κυρίως, όμως, είναι ένα ραβδί και κάτι υδάτινες, διάφανες, εύθραυστες λέξεις, άμμος στη θύελλα του χρόνου, το νόημα της μαγείας; Τι είναι μαγεία, πράγματι; Είναι το στάδιο όπου η καθημερινότητα αγγίζει τη σφαίρα της φαντασίας. Το άυλο ενσαρκώνεται, η ιδέα γίνεται πράξη. Η τρικυμία διέπεται από ένα θείο λευκό φως, το οποίο γίνεται ηχός... γλυκός ηχός.
   Η μαγεία είναι ένας καθρέπτης. Ένας καθρέπτης, ο οποίος φανερώνει σ' όποιον κοιτάει μέσα του τον πιο βαθύ, τον πιο ονειρεμένο και τον πιο γλυκό πόθο της καρδιάς μας. Δυστυχώς, όμως, αυτό και μόνο κάνει: απεικονίζει το πιο εύθραυστο όνειρο της ψυχής μας. Δεν δείχνει τον τρόπο που θα εκπληρώσουμε το στόχο μας. Δε φανερώνει το πώς, παρά μόνο το τι. Ο άνθρωπος θα υλοποιήσει το απωθημένο του όνειρο αυτό, ο ίδιος θα βρει το κλιμακοστάσιο προς τον ουρανό, όχι ακολουθώντας τα προστάγματα του καθρέπτη, αλλά συμβουλευόμενος του. Πολλοί τρελάθηκαν πάνω στην αναζήτησή τους. Ακόμη περισσότεροι θεώρησαν μάταιο τον κόπο για να φτάσουν στην ευτυχία. Η ανθρώπινη φυγοπονία στερεί την ηδονή. Ηδονή όχι σύμφωνα με τα σημερινά αισθησιακά πρότυπα, αλλά την ιδεώδη ηδονή, για την οποία μίλησε ο Επίκουρος: την ηδονή του πνεύματος, την ηδονή της ψυχής.

   Ευτυχία. Αυτό είναι η μαγεία. Να είσαι ευτυχισμένος με αυτά που έχεις, με τους ανθρώπους που άγγιξες την ψυχή σου κι αγγίξανε τη δική σου, και να μεριμνάς για να τους κρατήσεις κοντά σου. Μαγεία είναι ο έρωτας, το αίσθημα που νιώθεις να μην σε αφήνει ποτέ. Έτσι απαλό, γλυκό, σα μικρός θεός των ονείρων, θα είναι πάντα δίπλα σου να φωτίζει με το χρώμα της καρδιάς σου το δρόμο που θα επιλέξεις. Κι όταν, αποκαμωμένος, νυσταγμένος, μα χαρούμενος, φτάσεις στην Ιθάκη που τόσο καιρό προσέμενες, θα υψώσεις τα μάτια σου στον γαλάζιο ουρανό και θα πεις...

Είμαστε φτιαγμένοι από την ύλη των ονείρων.

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

Darkened Sky

Rotting puppets, sacred dolls
Failing chances, solid goals
World of wisdom, a sea of sorrow
Living life like no tomorrow

Killer of giants, sorcerer of spells
Lighting bearer, time only tells
If the weight of the world is crushing me
Or the light of the storm is as far as
     The eye can see

Rain of God, cleanse my broken side
Breathin' underneath the darkened sky
Help me escape from the bog of damned souls
For the man is death, the destroyer of worlds

Am I to see her again?
Will I finally rest in the dream of men?
May I find my real bliss?
Or should I give myself to the hatred beast?

Saturday night, feels like forever
Time has broken me, heaven to never
True happiness may only be a lie
And yet here I am...
      To say Goodbye


...But I'm breathing underneath my darkened sky...

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2011

How inspired you are, sweet love o' mine...

   "But, suddenly, I viddied that thinking was for the gloopy ones and that the oomny ones use like inspiration and what Bog sends. For now it was lovely music that came to my aid and I viddied at once what to do"

   Inspiration.  Έμπνευση. Περίεργο πράγμα. Σπάνιο, ακατάβλητο, δύσκολο να βρεθεί κι ακόμη δυσκολότερο να ξαναβρεθεί όταν χαθεί. Πολλές φορές βρίσκουμε τον εαυτό μας ν' αναζητά εναγωνίως λίγη έμπνευση. Όχι μόνον για τη συγγραφή ενός άρθρου, αλλά για κάθε μας πράξη. Όπως είπε κι ο McDowell πιο πάνω, η έμπνευση ήταν η μούσα των επιδέξιων,  των σοφών, των ηγετικών μορφών.

   Πώς βρίσκουμε την έμπνευση, όμως; Γιατί σίγουρα δεν ξυπνάμε μία μέρα και νιώθουμε "εμπνευσμένοι". Πράγματι, ορισμένες μέρες έχουμε καλή διάθεση, πιο ανεβασμένη από άλλες μέρες, και μας δίνεται η ευκαιρία για να τελέσουμε ό,τι έχουμε να διεκπεραιώσουμε τη μέρα... Όμως η έμπνευση δεν είναι προϊόν καλής ξεκούρασης, δεν έρχεται μετά από μία ήρεμη νύχτα.

   Η έμπνευση είναι, κυρίως, το αποτέλεσμα της ζωής. Γύρω μας υπάρχουν τόσα πολλά ερείσματα για έμπνευση που ειλικρινά απορώ πώς οι άνθρωποι λένε ότι η ζωή τους, η καθημερινότητά τους, οι σχέσεις τους είναι ανέμπνευστες.  Ακούω ότι χάνουν την έμπνευσή τους μόλις βρέξει, και τους είναι δύσκολο να την επανακτήσουν όταν βγει ο ήλιος. Η βροχή κι ο ήλιος είναι, φυσικά, μεταφορικά δοσμένα. Είναι η θλίψη που πιάνει τον άνθρωπο, κι η χαρά που τους επαναφέρει το τέλος της. Η ψυχολογία είναι μία σπείρα, όπου η κυκλική τροχιά της διαγράφει τόξα γύρω από οτυς άξονες της χαράς και της θλίψης. Της πρωίας και του απογεύματος. Της νοεμβριανής βροχής και του ονείρου θερινής νυκτός.

   Κι όμως, ακόμα δεν απαντήσαμε στο βασικό ερώτημα: πώς βρίσκουμε έμπνευση για να κάνουμε θαύματα. Και πριν αντιρρηθεί το θαύμα, τι είναι η ζωή αν όχι θαύμα; Τι κάνουμε, πώς συνεχίζουμε, πώς νιώθουμε, πώς αισθανόμαστε αν όχι χάρη σ' ένα θαύμα; Το θαύμα της ύπαρξης. Η ιδέα ενσαρκωμένη. Η ευτυχία μας σε μορφή. Το θαύμα της ύπαρξης. Η ιδέα ενσαρκωμένη. Σταγόνες Παραδείσου, πράγματι. "Εγώ είμαι σταγόνα. Εσύ είσαι σταγόνα. Μαζί είμαστε ποτάμι", όπως έχει πει κι ένας ανώνυμος ποιητής.

   Εν τέλει, η έμπνευση δεν βρίσκεται στα μεγάλα έργα, στις μεγαλόπρεπες πράξεις ή στην πλούσια ζωή. Κάθε ζωή, άλλωστε, είναι πάμπλουτη σε συναισθήματα, ιδέες, αρχές, αλλά και μία απεριόριστη, αναπόσπαστη και χωρίς εξαιρέσεις ελευθερία. Η έμπνευση βρίσκεται στις μικρές, καθημερινές χαρές της ζωής. Στη μουσική, στην ποίηση, στα παιχνίδια, στα μαθήματα, στις βόλτες με φίλους, στο ρεζίλι που γινόμαστε πολλές φορές (αλλά πώς να γελάσουμε αν δεν γελασθούμε;), στον έρωτα που νιώθουμε, στην αγάπη για τα πάντα. Στη ζωή.

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

Devils may cry

Devils never cry

   Τι είναι ο δαίμονας; Τι είναι η αγάπη, τα δάκρυα, η θλίψη, η χαρά του; Μπορεί ένας καταραμένος άγγελος να πονέσει; Να αισθανθεί; Ν' αγαπήσει;

   Κάθε άνθρωπος από τη στιγμή της δημιουργίας του, είναι άγγελος. Ένα τοσοδούλικο πλασματάκι που, και μόνο να τα κοιτάς, να το βλέπεις να χαμογελά, σου φέρνει γαλήνη. Αργότερα, μεγαλώνοντας, γίνεται ένα υπέροχο παιδί με ένα θείο φως να το περιβάλλει, μία φύση υπερβατή για τον ανθρώπινο νου. Στο τέλος της φάσης του παιδιού, όμως, δίνεται το μεγαλύτερο δίλημμα στη ζωή: Θα μείνεις άγγελος; Θα συνεχίσεις να βρίσκεσαι στον Παράδεισο; Ή θα μετατραπείς σε δαίμονα;

   Ανάλογα με την επιλογή σου, θα καταχθείς είτε στην ομάδα των ανθρώπων που θα δεινοπαθούν όλη τους τη ζωή, μα στο τέλος η αθανασία θα τους είναι χαρισμένη, είτε στους ανθρώπους που θα περάσουν ένα βίο γεμάτο "ηδονές" (το νόημα να αποκλίνει εκπληκτικά από την έννοια που εισήγαγε ο Επίκουρος), που σαν αποτέλεσμα επιφέρουν τη λήθη; Αυτοί οι άνθρωποι αδιαφορούν για τον περιβάλλοντα χώρο, τους ανθρώπους που είναι δίπλα τους και τους στηρίζουν, τους οποίους και διώχνουν με την συμπεριφορά τους. Κλείνονται στον εαυτό τους, γίνονται εγωιστές κι άπληστοι. Σκοπός της ζωής τους είναι να βελτιώσουν την ποιότητά της, ακόμη κι εις βάρος των άλλων... κάτι που, εν τέλει, την ρίχνουν ακόμα πιο χαμηλά. υποβαθμίζοντας την αξία της ίδιας της ύπαρξής τους.
Σίγουρα ακούγομαι κατηγορηματικός, και βέβαια θα σχηματίστηκε η άποψη ότι οι δαίμονες θα μείνουν καταραμένοι από τη στιγμή που το επέλεξαν. Λάθος.

   Αν κι ο αμετανόητος δαίμονας δεν θα ευτυχήσει ποτέ, ο άνθρωπος που έγινε έτσι και θέλει να βρει νόημα στη ζωή του, θα το καταφέρει. Ο τρόπος είναι η μεταμέλεια. Πρέπει να σκεφτεί, να αναλογιστεί τι έκανε, τι έγινε και σε ποια κατάσταση έχει επέλθει. Πρέπει να νιώσει μέσα του συντριβή, απόγνωση και θλίψη για αμαρτωλή ζωή του. Μα στο τέλος να καταλάβει ότι έχει το δικαίωμα να αισθανθεί, να γελάσει, να κλάψει, ν' αγαπηθεί. Το μόνο που χρειάζεται είναι να αγαπήσει. Τότε, τα δαιμονικά δάκρυα, τα επίπονα δάκρυα, τα λυτρωτικά δάκρυα, θα του αφαιρέσουν το βάσανο της ατελούς ύπαρξής κι αγγελικά φτερά θα δωθούν. Το ατελές γίνεται τέλειο.

   Κλείνοντας, δεν πιστεύω στη φυσική ύπαρξη του Θεού, του Διαβόλου, των αγγέλων και των δαιμόνων, του Παραδείσου και της Κολάσεως. Πιστέω πως Θεός είναι ό,τι ορίζουμε εμείς για συμπαράστασή μας στις δύσκολες στιγμές. Δεν υπήρξε ποτέ πρόσωπο που χώρισε την Ερυθρά Θάλασσα στα δύο, ή που ανέστησε τους νεκρούς. Υπήρξε, αντιθέτως, πρόσωπο που χάρισε την περιουσία του στους ανεχείς, που δίδαξε την ομορφιά της ζωής και την έννοια της ειρήνης, που θυσιάστηκε για το καλό των ανθρώπων. Αυτός ήταν άγγελος. Αυτός ήταν ο Θεός.

Remorse makes angels all of us, and brings tears to the eyes of demons, whereas they believe devils never cry.

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011

Τhe past. The present and the future. (title credits: Chatzo Permaganate=) )

   Song of haze: Buckethead - Padmasana 
 

   Συχνά κάθομαι κι αναλογίζομαι το χρόνο - ή, καλύτερα, τους χρόνους - και τα γεγονότα, καθώς και τις μελλοντικές ενέργειες. Συλλογίζομαι τι έχω κάνει, τι μου έχει συμβεί και συμβαίνει τώρα, καθώς και τι μου επιφυλάσσει το "άγνωστο" σε μένα μέλλον. Βρίσκω τον εαυτό μου να στενοχωριέται, να γελά, να θυμώνει, να μετανιώνει για όσα έγιναν, καθώς και να φοβάται, να ελπίζει, να ανησυχεί, να αγωνιά για το μέλλον. Όλοι μας το κάνουμε. Ανάμεσα στους στοχασμούς για τους δύο αυτούς χρόνους, όμως,  ξεχνάμε το παρόν. Μέγα λάθος.

   Το παρόν είναι ο πιο αξιοσημείωτος, ο πιο αξιοπερίεργος χρόνος. Μερικοί λένε πως το παρόν ισούται με μία ημέρα ή μία εβδομάδα, άλλοι πως κι η δεδομένη στιγμή είναι το μεταίχμιο από το παρελθόν στο μέλλον - id est, δεν δέχονται την ύπαρξή του ως χρόνο, εφόσον δεν υπάρχει συγκεκριμένη χρονική διάρκεια που υποδεικνύει την ύπαρξή του. Απ' ό,τι φαίνεται, οι απόψεις διίστανται, κι όλοι έχουν τη δική τους.

   Εμείς δίνουμε την αξία που θέλουμε στο χρόνο μας. Εμείς αποφασίζουμε πότε αρχίζει το ένα χρονικό πεδίο και πότε κλείνει. Ανάλογα με την κατάσταση, έχουμε την πλήρη ελευθερία να αρχίσουμε και να λήξουμε το παρόν.
"Η στιγμή μας είναι η αιωνιότητά μας" είχε πει η δεσποινίς angel, και συμφωνώ απόλυτα. Το παρόν δεν μετράται με συμβατικά μέσα, όπως τα κλάσματα του λεπτού. Το παρόν είναι μια κατάσταση στην οποία επερχόμαστε, μια συνθήκη που υπογράφουμε με τον εαυτό μας, με το Θεό μας (την αγάπη για μένα), με το σύμπαν μας. 

   Κι είναι ιδιαίτερα έξαφνη η αρχή και το τέλος της: Ένα γεγονός, μία αιφνίδια φωτοβολίδα στον ασυννέφιαστο ουρανό της ηρεμίας μας, θα γίνει ο βατήρας για το παρόν. Αυτός ο χρόνος που ήταν πριν ονομάζεται παρελθόν, και διαγράφεται από τα αστέρια. Ο χρόνος που θα ακολουθήσει λέγεται μέλλον, κι αρχίζει όταν άλλο ένα αιφνίδιο γεγονός, η ρίψη της καρό σημαίας, λήξει το όνειρο, καλό ή κακό. Ο χρόνος που γεφυρώνει το τι έγινε με το τι θα γίνει, η αναχώρηση από την ακτή μέχρι την σε άλλη χώρα,  η διαφυγή από την Τροία μέχρι την άφιξη στην Ιταλία (ανεξάρτητα από το πως νιώθεις όταν φτασεις) ... αυτά είναι το παρόν. Η διαδρομή. Ένα ταξίδι μέσα από εικόνες, ήχους, χρώματα, μελωδίες, συναισθήματα.

   Όταν, τελικά, φτάσουμε στον προορισμό μας, θα έχουμε παράλογα συναισθήματα: Αν ήταν το ταξίδι άσχημο, για κάποιο περίεργο λόγο δε θα μπορέσουμε να το αποβάλουμε από τη μνήμη μας. Αν, πάλι, ήταν ωραίο, θα καταλάβουμε ότι όλα τα ωραία τελειώνουν και θα στενοχωρηθούμε ξανά. Ίσως για λίγο καιρό, ίσως για πολύ. Στο τέλος, όμως, θα καταλάβουμε την αδυναμία μας μπροστά στη φύση, η οποία επιφέρει το τέλος... και θα χαρούμε εν τέλει, επειδή ζήσαμε το παρόν στο έπακρο, και τώρα, γνωρίζοντας πως όλα ανήκουν στο παρελθόν, θα ατενίσουμε το μέλλον με αισιοδοξία, με θάρρος, με αγάπη. Θα βρούμε κάτι καλύτερο, κάτι που θα μας επιφέρει πιο έντονα συναισθήματα.
Μία δυνατή νεροποντή έπεται ένα ακόμη πιο δυνατό ουράνιο τόξο. Πάντα. Κι αυτό είναι παρήγορη αλήθεια.

   Κλείνοντας, πολλοί λένε πως δεν ξέρουν τι τους επιφυλάσσει το μέλλον, πόσο χρόνο έχουν μέχρι να ερωτευτούν, να αγαπήσουν, για πόσο ακόμα θα βγαίνουν με φίλους, τι θα κάνουν και πολλά άλλα. Ο άνθρωπος διαμορφώνει το μέλλον του. Χρειάζεται να αναλογιστεί, να διαβάσει το παρελθόν, να δει την πορεία των πράξεών του και τον αντίκτυπο που είχε η καθεμιά. Είναι ανάγκη να δει το παρόν, να εξετάσει τι κάνει, και τι του γίνεται, να βρει τις ατέλειες και να τις τελειοποιήσει. Μόνο τότε, μόνο γνωρίζοντας την πορεία του παρελθόντος κι αλλάζοντας το παρόν, θα καταφέρει να γράψει το μέλλον. Οι απόψεις περί αγνώστου κι αμεταβλήτου της μοίρας ηχούν ψεύτικες, απαισιόδοξες κι ανακριβείς. Ο άνθρωπος σχεδιάζει το μέλλον του, χαράσσει την πορεία του. Αν η μοίρα μοιάζει στο μυαλό σαν ένα βιβλίο, πάντα μπορούμε και ν' επανεγγράψουμε τις αράδες.

   Κι αν πραγματικά κάποιος θεωρεί πως η ζωή του φαντάζει κόλαση, οι ερωτήσεις είναι δύο: Κόλαση συγκρινόμενη με τι; Κι αν είναι ειλικρινά τα πράγματα έτσι, γιατί δεν τη αλλάζεις; Έχεις τον τρόπο ;) .

         "Αγαπάμε, όχι βρίσκοντας το τέλειο πρόσωπο, μα μαθαίνοντας να βλέπουμε ένα ατελές τέλεια στο βάθος του καιρού"

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2011

Δίνη στα ανθρώπινα αισθήματα της φύσης

   Σάββατο. Βράδυ. Τα αστέρια λάμπουν. Τα φώτα χύνουν το αμυδρό φως της νιότης που τους απομένει σε όμορφες σκηνές: ζευγάρια σε παγκάκια, οικογενειακές βόλτες με μωράκια στο καρότσι, όμοιο με τετράτροχη άμαξα που μεταφέρει το σκήπτρο το βασιλιά του μέλλοντος, φιλικές παρέες να κάθονται, να γελάνε...

   Γέλιο. Πόσο όμορφο θέαμα, όταν βλέπεις κάποιον να γελά. Σε κάνει να απολαμβάνεις τη χαρά του ως δική σου, του υπενθυμίζει τις δικές σου στιγμές ευτυχίας, σου λέει ότι, παρόλο που είναι δύσκολο να το δεις τώρα, πάντα θα υπάρχουν από πάνω σου τα αστέρια...

   Αστέρια. Ένα τόσο όμορφο και συνάμα τόσο δυνατό φαινόμενο. Ένα θαύμα της απεραντότητας το σύμπαντος με τόσες πλευρές, όσες πτυχές έχουν κι οι ψυχές των ανθρώπων, οι οποίοι κάλλιστα αντιπροσωπεύονται από τις μικρές κουκίδες στο σκοτεινό κι ασυννέφιαστο ουρανό...

   Ουρανός. Η γαλάζια ευτυχία. Το καθαρό σύμβολο της ελευθερίας. Είναι πράγματι αξιοπερίεργο πώς κάτι τόσο συνηθισμένο, όπως ο ουρανός από πάνω μας, αντιπροσωπεύει τα όνειρά μας, τις επιθυμίες μας, το αίσθημα της αγάπης προς την ελέυθερη ζωή. Πράγματι, πόσες φορές έχουμε ονειρευθεί πως πετάμε, πόσες στιγμές κοιτάμε τον ουρανό και ταξιδεύουμε... μιλάμε... νιώθουμε... ερωτευόμαστε...

   'Ερωτας. Το πιο όμορφο συναίσθημα όλων των εποχών. Το να νιώθεις πεταλούδες στο στομάχι όταν τη βλέπεις, το να γελάς με το πιο σαχλό της σχόλιο, το να μη μπορείς να ξεκολλήσεις τα μάτια σου από πάνω της και να νιώθεις ντροπή όταν σε κοιτάει πίσω, η ευτυχία που νιώθεις μόνο και μόνο που αναπνέεις στη σκιά της. Μα και το να ξέρεις ότι δε θα μπορέσεις ποτέ να την έχεις, επειδή ποτέ δεν είχες ελπίδες... Δε σε νοιάζει. Χαράσσει τη δική της πορεία, εξερευνώντας τις άγνωστες πτυχές του μέλλοντος. Την αφήνεις να το κάνει και δεν ανακατεύεσαι, γιατί την αγαπάς τόσο πολύ που βάζεις την ευτυχία της πάνω από όλα, και σίγουρα πάνω από την τρελή κι ακατόρθωτη επιθυμία σου.

   Κι όλα αυτά... από τη μουσική και τους φίλους, τη μεγαλύτερη έμπνευση που θα μπορούσε να έχει κανεις... ένα Σάββατο. Βράδυ.

Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2011

Oh let the sun beat down upon my face, stars to fill my dreams...

Dedicated to a pair of rainbow eyes as promised =)


                                                    So just hold on
                                          You can make it happen for you
                                         Reach for the stars and you will fly

Ένα μοναδικό φαινόμενο.
Ένα συνηθισμένο φαινόμενο.
Ένα υπέροχο φαινόμενο.
Τα αστέρια.

   Τόσο καιρό που ζούμε, αναπνέουμε και σκεπτόμαστε, λίγες φορές έχουμε καθήσει να παρατηρήσουμε τα αστέρια, κάτι τόσο φυσιολογικό αλλά συνάμα τόσο εκπληκτικό. Πάντοτε έχουμε δικές μας σκοτούρες, δικά μας βάσανα να ανταπεξέλθουμε, δικές μας μάχες να δώσουμε. Το φυσιολογικό κα καθημερινό γεγονός μιας αναποδιάς, μιας παρανόησης ή ενός διχασμού μας προξενεί άγχος, στενοχώρια και πολλά άλλα δυσάρεστα συναισθήματα, και μας αποσπά από το να δούμε με ηρεμία κι αγάπη τις ευτυχίες της καθημερινότητας... Τις μικρές χαρές της ζωής.

   Δε μπορούμε, όμως, να εκτιμήσουμε την ομορφιά των αστεριών αν δεν υπομείνουμε τον καυτό ήλιο. Όπως ο ήλιος μεσουρανίς σε καίει, σε κάνει να ιδρώνεις, σου προξενεί πονοκέφαλο, μα στο τέλος δύει με εκπληκτικό τρόπο, έτσι και τα προβλήματα μάς παιδεύουν, μας προσθέτουν βάρος στην καρδιά, καθώς και πολλές φορές μας κάνουν να δακρύσουμε... στο τέλος, όμως, η λύση στο πρόβλημα είναι τόσο απλή, τόσο όμορφη, όπως το βαθύ μωβ και πράσινο ηλιοβασίλεμα... και μετά ξεπροβάλλουν τα αστέρια, τα οποία πάντοτε είναι εκεί και σε υποστηρίζουν, μόνο που ο ήλιος δε σε άφηνε να το δεις...

   Πράγματι, τα αστέρια είναι ολόιδια με τους φίλους. Πάντοτε θα είναι εκεί, πάντοτε θα σε στηρίζουν καθ 'όλη τη διάρκεια της μέρας, πίσω από τον ήλιο. Δε χρειάζεται να σκεφτείς ποτέ ότι σε εγκατέλειψαν μόνο κι έρημο κάτω από το "σκληρό σα τη σιωπή" (μου 'ρθε κι ο Ρίτσος τώρα), βραχώδες τοπίο των ανησυχιών σου. Δε τους βλέπεις τότε, είναι η αλήθεια... αλλά ξέρεις ότι υπάρχουν εκεί. Όχι με το μυαλό σου. Με την καρδιά σου το γνωρίζεις.

   "Κάθε αστέρι να το αγαπάς, κι όλα μαζί σαν ένα" είχε πει ο Σαν Εξυπερύ, και συμφωνώ απολύτως μαζί του. Μερικά αστέρια είναι τα φωτεινά, τα οποία θα βρίσκονται πάντα λαμπερά στον ορίζοντά σου. Θα σου διεγείρουν τις αισθήσεις της περιπέτειας, της εξερεύνησης και της ανακάλυψης. Αυτά τα αστέρια θα σε οδηγήσουν σε μαγικά μέρη, σε τρελές ανακαλύψεις και καταστάσεις που θα σου κόψουν την ανάσα... Μα, μετά από λίγο καιρό... σβήνουν. Κι υπάρχουν τα αστέρια, σιωπηλοί φύλακες, τα οποία δε λάμπουν τόσο έντονα. Αυτά τα αστέρια είναι ψηλά στον ουρανό και πάντα θα φωτίζουν το μονοπάτι σου. Θα σε ακολουθούν πιστά σε κάθε βήμα. Θα σου εμπνέουν εμπιστοσύνη, αγάπη και θα σου φέρνουν ηρεμία όταν, αποκαμωμένος, θα θελήσεις να κοιμηθείς. Αυτά τα αστέρια πάντα θα βρίσκονται δίπλα σου. Για αυτό πρέπει να αγαπάς όλα τα αστέρια σου ίσα και όσο πιο πολύ μπορείς. Και μη φοβάσαι. Σε αγαπάνε και σε στηρίζουν και σε εμπιστεύονται κι αυτά.

   ... Όταν είσαι ξαπλωμένος στη μεγάλη Αψίδα, το ρολόι να δείχνει την δέκατη τρίτη ώρα κι είσαι αγκαλιά με ένα από τα πιο αγαπημένα και σημαντικά πρόσωπα στη ζωή σου, κοιτώντας τα αστέρια...
Το καταλαβαίνεις. Και σαν σε αστρική προβολή, ο Αποσπερίτης σου σε βλέπει... και νιώθει όπως εσύ, ο άλλος, η άλλη, τα αστέρια τα ίδια. Ευτυχία.

   After all, stars are like the people's hearts... They have rainbow eyes. =)

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

Ο πραγματικός Αποσπερίτης... η μούσα

Πόσο όμορφη είσαι. Πόσο έξυπνη είσαι. Πόσο καλή είσαι.
Πόσο τέλεια είσαι.
Με λόγια δε το περιγράφω.
Πολύ απλά γιατί δε μπορώ, δε δύναμαι.
Είμαι ένα απλό άτομο.
Στα χέρια σου παιδάκι.
Στα μάτια σου μωρό.
Στην καρδία σου δεν υπάρχω.

Δε μπορώ να μπω
     στης αβύσσου σου το βάθος

Δε μπορώ να αισθανθώ
     του εγώ σου την ψυχή

Είσαι τόσο καλή, τόσο ζεστή με όλους
Ακόμα και με μένα.
Αξίζω εγώ τη συμπάθεια ενός αγγέλου;
Την αγάπη της ολότελα;
Μπορώ να αντιληφθώ εγώ το μέγεθος της καρδιάς σου;
Δεν ξέρω.
Δε γνωρίζω από αγάπη.
Το όμορφο δεν έμαθα ποτέ.
Στην καρδιά σου δεν υπάρχω.

Το έδειξα πιο πριν και θα το δείχνω πάντα.
Να ξέρεις ότι σε αγαπάω.
Κι αν δε σε νοιάζει.
Σε δικαιολογώ.
Μα αν θέλεις να το ξανακούσεις...
Άγγελέ μου... σ' αγαπώ.

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2011

Μην ψάχνεις για διαμάντια στις ακρογιαλιές που περπατάς 
Αλλά βρες τον χαμένο εαυτό σου μέσα στα όνειρα και τις στιγμές που παρατάς…
Κι αν ποτέ σου αισθανθείς πως η ζωή σου γυρίζει την πλάτη μην φοβηθείς να της χαμογελάσεις 
Γιατί έτσι εκείνη θέλησε την άλλη της πλευρά εσύ να δοκιμάσεις…

Αφήνω τα ίχνη μου παντού για να τα δεις 
Δεν θέλω να φύγεις, θέλω γρήγορα μέσα στην αγκαλιά μου εσύ να μπεις…
Δεν φοβήθηκε ποτέ της η ψυχή μου μονάχη της να περπατά μέσα στην ζωή σαν τον αλήτη 
Μα ποτέ της δεν σταμάτησε να αναζητά ένα σταθμό κι ένα σπίτι…

Θα προχωράς μαθαίνοντας καλύτερα την ζωή που κλήθηκες να ζήσεις 
Γιατί θα δεις ότι θα έρθουν στιγμές που πικρά σε μια απόμερη γωνιά θα δακρύσεις…
Κι όταν νιώσεις πως ήρθε η ώρα το αστέρι σου να δύσει... 
Μην ανησυχείς, γιατί πάντα θα υπάρχει μια ψυχή απ’ την οποία την ανάμνησή σου 
                                                                           κανείς δεν θα μπορέσει να την σβήσει…
 
Δυστυχώς δεν μπόρεσα  να βρω τίτλο, τόσα χρόνια...

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2011

Πανσέληνος

Πανσέληνος. Ένα φαινόμενο που ερμηνεύεται από πολλές πλευρές:

Από επιστημονική πλευρά, ονομάζεται η σεληνιακή φάση, κατά την οποία ο δορυφόρος της Γης η Σελήνη φαίνεται «πασιφαής», δηλαδή όλο το ημισφαίριό της, το στραμμένο προς τη Γη φαίνεται ως ένας πλήρης φωτεινός κυκλικός δίσκος.

Από φιλοσοφική πλευρά, είναι η μέρα του μήνα όπου ο άνθρωπος καταφέρνει κι επικοινωνεί με τα ενδόμυχά του, και "βγαίνει" το αληθινό εγώ.

Από λογοτεχνική / κινηματογραφική πλευρά, τη νύχτα της Πανσελήνου οι μολυσμένοι με το στίγμα άνθρωποι γίνονται λυκάνθρωποι, και οι νεκροζωντανοί επιστρέφουν στην επιφάνεια, προκειμένου να γευτούν ανθρώπινη σάρκα.

Από πλευρά κρατικής κι ιδιωτικής οικονομίας, οι αρχαιολογικοί χώροι και τα μέρη αναψυχής μένουν ανοικτά τη νύχτα αυτή, προκειμένου να προσελκύσουν πελάτες.

Από την πλευρά μου... Είναι να είμαι ξαπλωμένος ανάσκελα στην άμμο και να σκέφτομαι... εκείνες τις στιγμές.
Και τα πρόσωπα αλλάζουν, όμως.

Ανάμεσα σε δυο ξένους, η Πανσέληνος είναι ένα απλό, αν και αρκετά όμορφο, φαινόμενο.

Ανάμεσα σε μια παρέα, η Πανσέληνος είναι να παίζουμε κιθάρα και να τραγουδάμε μπαλάντες γύρω από τη φωτιά.

Ανάμεσα σε δύο πολύ καλούς φίλους, είναι να μιλάμε για τα πάντα, όσο ρηχά ή βαθιά κι αν είναι, κάτω από το άπλετο φως της.

Ανάμεσα στην οικογένεια, είναι να καθόμαστε στο σαλόνι και να δούμε μια όμορφη ταινία αγκαλιασμένοι.

Ανάμεσα σε δυο εραστές, είναι να σε κρατώ και να με κρατάς σφιχτά κάτω από την απεραντότητα του διαστήματος...

Σε μένα... σημαίνει τα πάντα.



Πανσέληνος... ένα απλό φαινόμενο... που ο καθένας έχει την άποψή του.
Μήπως δεν είναι και τόσο απλό, τελικά;

Τραγούδια έμπνευσης:
Ozzy Osbourne - Goodbye to romance
Opeth - Soldier of fortune

Αλλά, η πραγματική έμπνευση έρχεται με την παρέα...

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2011

Moonlight sonata... for a dive in the heart

   (Ως μουσική έμπνευση, η μελωδία του Μπετόβεν, και προτείνω σθεναρά να την ακούσετε παράλληλα)
  
   2 λέξεις.
   Μονάχα 2 λέξεις. 8 γράμματα.
   Ένα νόημα. Όλος ο κόσμος
   Σε αγαπάω.

   Τι σημαίνουν αυτές οι λέξεις, όμως; Για μερικούς τίποτα. Για σένα λίγα. Για μένα τα πάντα. Η φράση αυτή είναι ό,τι με κάνει να ζω, να κινούμαι, να κάθομαι στην άμμο, να κοιτώ τ' αστέρια και να ελπίζω. Είναι αυτή η δύναμη που με κάνει κι ατενίζω το μέλλον μ' αισιοδοξία, που διώχνει τους δαίμονες από το μυαλό μου...

   Όλοι μας έχουμε έλθει αντιμέτωποι με δύσκολες καταστάσεις, περιστάσεις που μας ρίχνουν, μας τσαλαπατούν και, πολλές φορές, μας καταστρέφουν. Το ηθικό μας τσακίζεται, το εγώ μας γκρεμίζεται κι εμείς νιώθουμε μόνοι, πληγωμένοι... μισοί. Αισθανόμαστε χαμένοι σε ένα ξένο κόσμο, μοναχικοί σε ένα περιβάλλον αγάπης... Χαμένες ψυχές, οι οποίες κολυμπούν αέναα σε μία γυάλα... Αυτά τα έχουμε ξαναπεί. "Ο Παράδεισος δε φτιάχτηκε για μας"...
Ή, μήπως, έχουμε κι εμείς την ευκαιρία να ανέβουμε το σκάλα προς τον ουρανό, να γίνουμε άνθρωποι... Να αγαπήσουμε...;

   Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια. Είναι ο χρόνος που ξόδεψες για το τριαντάφυλλο σου που το κάνει τόσο σημαντικό...
Σαν Εξυπερύ - Μικρός Πρίγκηπας

   Η αγάπη έρχεται έξαφνα, απρόσμενα, και προς (αλλά και από) άτομα που δεν το περιμένεις. Κι είναι πολλές φορές ετερόκλητη: ζευγάρια διαφορετικών ηλικιών, γενέθλιων χωρών, με εντελώς διαφορετικές απόψεις σε πολλά θέματα συνδέονται με τους δεσμούς της αγάπης, του έρωτα και της ανείπωτης ευτυχίας που προκαλεί ο ένας στον άλλο. Αυτές οι διαφορές όμως, ήδη ασήμαντες από τη φύση τους, μοιάζουν μηδαμινές μπροστά στο μυστήριο της αγάπης. Έχει σημασία η διαφορά στο θρήσκευμα, για παράδειγμα, μεταξύ ενός ζευγαριού, ιδίως στο σημείο που θα χωρίσει εξαιτίας της; Ή, μήπως, οι απόψεις περί μερικών θεμάτων αξίζουν τη δυστυχία των ερωτευμένων;

   Η αγάπη είναι ό,τι μας κάνει να ζούμε. Είναι η αιτία που υπάρχουμε, και ο στόχος μας είναι να λάβουμε ευτυχία, έχοντας ήδη δώσει. Δεν είναι λεπτό ζήτημα. Δεν πρέπει να το σκεφτούμε βιαστικά. Χρειάζεται βαθύς συλλογισμός σχετικά με τον εαυτό μας και, κυρίως, σχετικά με τον άλλο. Για να καταλάβουμε αν ζούμε... πρέπει να πεθάνουμε. Ή, τουλάχιστον, να σκοτώσουμε τον εγωιστή εαυτό μας. Να δούμε τα λάθη του παρελθόντος, να τα διορθώσουμε και να μετατρέψουμε το δαιμονικό σκοτάδι σε αγγελικό φως. ΘΑ πεθάνουμε. Στην ουσία, καταστρέφουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, προκειμένου να αναδιαμορφωθούμε σύμφωνα με την ευτυχία του άλλου. Κι είναι ειρωνικό, γιατί ο άλλος μας αγάπησε για αυτό που είμαστε.

   Μα, σε αυτό ακριβώς έγκειται η αγάπη. Να κάνεις τα πάντα προκειμένου να κάνεις το ταίρι σου ευτυχισμένο, παρόλο που το μόνο που χρειάζεται... είναι να μην αλλάξεις τίποτα. Να συνεχίσεις όπως είσαι. Να ζήσεις. Κι αυτό είναι το συστατικό της ευτυχίας... Ο άλλος φωτίζει το μονοπάτι σου. Κι αυτό το μαθαίνεις όταν σβήσεις το φεγγάρι.

   Ως επίλογο, ένα προσωπικό μήνυμα στον άγνωστο Θεό, την αγάπη, και κυρίως στο πρόσωπο που εκφράζει τη ζωή μου: Ξέρω πως δε με βλέπεις με αυτόν τον τρόπο, και πιθανότατα ποτέ δε θα με δεις. Θέλω απλά να ξέρεις ότι δε με νοιάζει. Εγώ σε λατρεύω όπως είσαι, και δεν θέλω να πιεστείς για τίποτα. Αν είσαι με άλλον, εγώ θα είμαι ευτυχισμένος, γιατί αυτό ακριβώς που θέλω ειναι η ευτυχία σου. Είσαι ένας άγγελος, και τίποτα δεν το αναιρεί, ούτε πρόκειται να το αναιρέσει αυτό.
Το μόνο που ζητάω... είναι να με αφήσεις να σε αγαπάω. Τίποτα περισσότερο.

I can't make you love me, want me, or even try to understand my feelings towards you. I can only hope that someday you will...

Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2011

Ήρωας. Το εγώ. Το εσύ. Το αυτοί.

   Σήμερα το απόγευμα, ακούγοντας μία θλιμμένη μελωδία, ξαφνικά οι αισθήσεις μου μούδιασαν, το κεφάλι μου καθάρισε, και κατάλαβα μια αλήθεια: Χρειαζόμαστε ήρωες.

  Ποιος είναι, όμως, ο ήρωας; Είναι ο χρισμένος με μεγάλη ρώμη νέος, που φοράει μπέρτα και πετάει; Ήρωα ονομάζουμε έναν με στολή, που χειρίζεται εξαρτήματα και οδηγά αυτοκίνητα τεχνολογίας υψηλότερης από του στρατού; Όχι. Ήρωα ονομάζουμε όποιον  προσπαθεί, όποιον τολμά.

   Ήρωας είναι αυτός που θα πασχίσει, που θα αφιερώσει τη ζωή του για το καλό. Τίνων το καλό, όμως; Όλου του κόσμου. Είναι ο απλός άνθρωπος που θα μοχθήσει για να ανεβάσει τους πεσμένους και θα συνεστίσει τους αλαζόνες, που θα σώσει τους κατατρεγμένους από τον ίδιο τους τον εαυτό στα ανήλιαγα κελάρια της ψυχής τους. Είναι ο άνθρωπος που θα σταματήσει την αδικία που βλέπει μπροστά του και θα κάνει τα αδύνατα δυνατά για να ανατρέψει όσο μπορεί την εξάπλωσή της.

   Ήρωες θέλουμε να γίνουμε όλοι. Άλλοι προς επίτευξη προσωπικού στόχου, άλλοι προκειμένου να γητεύσουν με μυστικιστικά κόλπα τον έρωτά τους... Κι άλλοι επειδή πραγματικά θέλουν να σώσουν ένα κομμάτι του κόσμου τους... Ένα κομμάτι του ίδιου τους του εαυτού. Ο άνθρωπος, το ποιόν του, φαίνεται μέσα από τις πράξεις του. Ο εαυτός του διαμορφώνεται μέσα από το περιβάλλον του...Κυρίως από τους ανθρώπους. Η ψυχή μας σχεδιάζεται μέσα από τον κόσμο μας, με το χέρι του Θεού μας... Το χέρι του εαυτού μας.

   Είναι, όμως, μόνο το καλό (σε αόριστο πεδίο πάντα) αρκετό για να διαμορφώσει το είναι μας; Μπορούμε να φτιάξουμε το εγώ από το αυτοί; Ή μήπως χρειάζεται κάτι το παραπάνω; 
Ναι, είναι αναγκαίο κάτι ακόμα για να γίνουμε ήρωες, για να γίνουμε άνθρωποι... Πρέπει να διαμορφώσουμε το εγώ μας γύρω από το εσύ.

   Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως χρειάζομαι εσένα. "Σε δέομαι", όπως λέει ο Ρίτσος στο Σάρκινο λόγο. Πόσο δίκιο είχε... Δεν μπορώ να υπάρξω ολοκληρωμένος αν δεν σε έχω δίπλα μου... Αν δεν έρθω μπροστά σου και πω "Δεν με ενοχλεί που δε με βλέπεις έτσι, και δε θέλω να νιώθεις τύψεις για αυτό... Το μόνο που θέλω είναι να με αφήσεις  να σε κοιτάω, να μου επιτρέπεις να ακούω τα γέλια σου. Να με αφήσεις να σε αγαπάω." Σε αυτό έγκειται και ο πυρήνας της ευτυχίας μου: Να βάζω εσένα πάνω από τα πάντα. Έτσι αρχίζω σαν ήρωας. Έτσι θα σωθεί ο κόσμος μου.

   Ίσως να κάνω και λάθος. Ίσως να μην είναι έτσι τα πράγματα. Ίσως ο ήρωας, όπως λένε πολλοί, να είναι ο άνθρωπος, ο οποίος καταφέρνει κι ανταπεξέρχεται τη δυστυχία που του προκάλεσε ένας ανάξιος για τα δάκρυά του άνθρωπος, την κατατρεγμένη και διψώσα για αγάπη ψυχή του μόνος του, και στρέφει τα νώτα του στο καλό των άλλων. Και σίγουρα έχουν δίκιο εν μέρει. Πόσο μπορεί, όμως, να αντέξει αυτή την κατάσταση; Πόσο θα μοιράζει φως, ενώ το σκοτάδι μέσα του εντείνεται; Ο άνθρωπος χρειάζεται τον άνθρωπο. Το  εγώ χρειάζεται το εσύ για να κάνει το αυτοί ευτυχισμένο. Αυτός είναι ο ιππότης από νέον. Ένας απλός άνθρωπος με αισθήματα και αγάπη στη ζωή του. Σε αυτό έγκειται ο ήρωας.

   Δεν ξέρω γιατί τα γράφω αυτά, πώς μου ήρθε και μίλησα για τους ήρωες. Θα είναι μάλλον ένας άγγελος που μου τριβελίζει το μυαλό, που μπλέκεται στα σκοτεινά του σοκάκια και τα γεμίζει εκτυφλωτικό φως. Και μακάρι να μου επιτρέψει να ζω.

Αρθρώνονται απόρρητες λέξεις.
Τριανταφυλλιές εκρήξεις απ τη πράξη του έρωτα.
Το πέπλο σου ογκώνεται

Τι όμορφη που είσαι. Με τρομάζει ! ομορφιά σου.
Σε πεινάω. Σε διψάω.
Σου δέομαι: Κρύψου, γίνε αόρατη για όλους,
ορατή μόνο σ' εμένα.

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2011

Φιλία... ο λυτρωτής της στενοχώριας.

Αν ποτέ σου κλάψεις
Κι άμα στενοχωρηθείς
Σκέψου πως υπάρχει
Ένας μικρός κόσμος
Κάτω από τα βλέφαρά σου...

Σκέψου ένα κόσμο
Όπου θα είσαι εσύ
Και οι φίλοι θα πλαισιώνουν
Την κάθε σου στιγμή

Και, άμα ποτέ σου θέλεις
Σκέψου πως υπάρχω εγώ...

Ένας καλός σου φίλος
Μία ανάμνηση από το παρελθόν
Που κάθε μέρα στη σκιά σου
Τον αγέρα οσμίζεται ψυχρόν...

Είναι ο αέρας που εκπνέεις
Ακόμα κι αν δε τον παρατηρείς
Και μόνο με την ανάσα σου
Γίνομαι περιχαρής!

Και, άμα ποτέ σου θέλεις, αν δεν κουραστείς
Σκέψου πως υπάρχω εγώ
Να σου λέω μέσα από την καρδιά μου
Άγγελέ μου, σ' αγαπώ!

Αφιερωμένο στη δεσποινιδα angel...
Ένας ταπεινός προσκυνητής