Άτεμνος φόρος τιμής

 Στο παρελθόν που έδειχνε τον δρόμο

- Αλλά ποιον δρόμο πραγματικά; Καλό, κακό, λάθος;
    Όλα λάθη δεν είναι μέχρι να βρεις το σωστό;
        Το σωστό για ποια στιγμή; Δεν είμαστε αέναοι, εξελισσόμαστε..
            Κι αν η εξέλιξη σε στείλει σε θάλασσες που δε γνωρίζεις;
            Κι αν οι φάροι κρύβουν από πίσω κατεκτημένες Αλεξάνδρειες;
            Κι αν οι ήχοι και οι μουσικές είναι Σειρήνες που σε στέλνουν στη Σκύλλα; στη Χάρυβδη..

Ή ακόμα χειρότερα, στην Ιθάκη;

Είχα πολλά χρόνια να γράψω, και θα κάνω πολλά ακόμα - και αν.
Δε θα με διαβάσει κανείς - σίγουρα εγώ δε θα με διάβαζα - σίγουρα όχι εσύ.

Τα χέρια μου πια κρύα, το κεφάλι μου βαρύ, τα γόνατά μου δεν με κρατούν.
Ο κόσμος στροβιλίζεται και εγώ στο μάτι του κυκλώνα.
Αλλάζω.

Και πώς να μην αλλάξω; Πώς να μην αλλάξεις; Πώς να μείνουμε σταθεροί σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια;

Κάποιος θα έλεγε "Η θάλασσα ξέρει πού σε πάει"
    - Εγώ γιατί σε όλους τους ωκεανούς αδαής;

Πού είναι η χρυσή τομή μεταξύ σταθερότητας και πλήρωσης; Να βγω από τα ρούχα μου, να μείνω γυμνός
                                                                            Δείξε μου!

Εμπρός πίσω - ή πίσω για να πάω εμπρός;
Με πνίγει.

Και ο Αχιλλέας; Τα κλειδιά της μηχανής δίπλα στο μπολ της πόρτας
    Οι μπότες του ριγμένες στο χωλ
        Τα ρούχα του ένα κουβάρι στη γωνιά
            Κι εσύ σε άλλη διάσταση
                Ωραίο Φως
                    Υπέροχη πλάση
                        Μαργαρίτα
                            Ενδυμένη με τη Σελήνη.