Με τόσα φύλλα σου γνέφει ο Ήλιος καλήμέρα, Με τόσα φλάμπουρα λάμπει ο ουρανός

 Τώρα στο τέλος της ζωής μου,
την ώρα των απολογισμών,
σβήνουν απ' το μυαλό μου 
οι λεπτομέρειες και μένουν τα 
"Μεγάλα Μεγέθη".

Έτσι βλέπω ότι τα πιο κρίσιμα,
τα δυνατά και τα ώριμα χρόνια
μου τα πέρασα κάτω
από τη σημαία του ΚΚΕ.

Για το λόγο αυτό
θέλω να αφήσω αυτόν τον κόσμο
σαν κομμουνιστής.

Μίκης Θεοδωράκης

Άξιος ήν - Ή, μάλλον, Άξιος Εστί, το έργο του, ο πραγματικός Μίκης, του πενταγράμμου και του τουφεκιού θα ζει για πάντα

Υπάρχουν οι μεγάλοι άνθρωποι
- στην Τέχνη, θέλετε, στην Πολιτική, στην Ιστορία -
Και υπάρχουν και οι τεράστιοι.

Και υπάρχει και ο Μίκης.

Ο Μίκης που έβαλε την ποίηση στο στόμα του καθημερινού εργάτη,
Και που (αν)έδειξε την Ποίηση της καθημερινής πάλης

Ο Μίκης που έφαγε το ξύλο, τις κακουχίες, τις στερήσεις,
Για να αργήσουμε να τα φάμε και εμείς

Ο Μίκης που στο πεντάγραμμο απεικόνισε τη δική μας Γκουέρνικα,
Που βούτηξε την πένα της αθανασίας μέσα στο μελάνι του βούρκου

Ο Μίκης που εξαιτίας του τραγουδιέται ο Ρίτσος, ο Ελύτης, ο Λειβαδίτης και τόσοι άλλοι
Όχι στα κοσμικά σαλόνια,
Αλλά από τα παιδιά της φτωχολογιάς

Ο Μίκης της "Ελλαδίτσας", της "Ψωροκώσταινας",
Που τον τραγούδησε ο Κόκκινος Στρατός και  που για αυτόν δάκρυζε η Κούβα

Ο Μίκης που όλος ο ντουνιάς ήταν μικρός
Για να χωρέσει τον αναστεναγμό μας

Ο Μίκης που κατάφερε, με τη λεβεντιά του, να κερδίσει
Όλος ο κόσμος να τον φωνάζει με το μικρό του όνομα

- Πόσοι λίγοι δοξασμένοι, άραγε, το κατάφεραν αυτό; Ο Φιντέλ, Ο Χαρίλαος, Η Αλέκα;

Γεια σου και χαρά σου, λοιπόν, ωραίε μου λεβέντη! Να ξέρεις ότι, ό,τι πέρασες και ό,τι έγραψες, θα μείνει εδώ 

Όταν σφίγγουν το χέρι, ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο
Όταν χαμογελάνε, ένα μικρό χελιδόνι φεύγει μες απ' τ' άγρια γένεια τους
Όταν κοιμούνται, δώδεκα άστρα πέφτουν απ' τις άδειες τσέπες τους
Όταν σκοτώνονται, η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και με ταμπούρλα

Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι
Και το κελί μας κόκκινο ουρανό

Μάνα μη στενάζεις!
Μάνα μη θρηνείς!
Τώρα πέφτουν οι θρόνοι
Και τραντάζει η γης!

Αλλά χρη θαρρείν!
Άλλωστε,

Με τόσα φύλλα μας γνέφει ο ήλιος καλημέρα

Με τόσα φλάμπουρα λάμπει ο ουρανός

Είμαστε δυο

Είμαστε τρεις

Είμαστε χίλιοι δεκατρείς

Under the Flower Moon

Gentle moonlight through the trees
 Rustling leaves float in the air
The tale of woes, this feast of kings
The Gypsy Queen, so debonair
   Under the flower moon

Pour some starlight to our cups
Let the dance take us away
Fires fill our souls with light
Up to the first break of day
   Under the flower moon

Folklore masters, shamans' sons
Gather 'round for another dance
Crystal balls and veils are flung
Stomping feet, the tabor's rung
   Under the flower moon

The Majesty Tapes

 Η ποίησις είναι
Τα λόγια που δεν ξέρουμε
Σε γλώσσες που δε μιλάμε

Ένας ανάπαιστος, ίαμβος ή χαϊκού
Που συνθέτει ο άνθρωπος των σπηλαίων
Με το αίμα του

Ένα cel shaded δυστοπικό περιβάλλον
Που γίνεται από την απουσία σου,
Ωραίο φως

Ξεχασμένες θυσίες
Αναβίωσαν πάλι
Και ζητάνε εσένα, ποίηση

Dancing with myself

 Idolize your idol eyes
It's a nice day to start again

Λάβαμε θέση στο Πάνθεον
Ξεχνώντας την ανθρωπιά
Που μας έκανε θεό
Στα δεύτερα μάτια μας

I do (lies!)
Idolize
Idol eyes
Idol lies

Dark seas of Valinor

Sea waves calm my mind
Ethereal blue is all my eyes can find
Trapped in life, free to live, I'm
Slowly sinking in the sands of time

Rustling leaves, my memory
Swept away by fears of ivory
Purple haze in all my dreams
Purple rain pours in my seams

From the ground, they beckon me
"Come lay here, next to me
It won't hurt and you'll be free"

"But it's not where I want to be!"

Through the mask I bleed my eyes
As I inhale my blinding prescience spice
Present, past and alla the times
Will merge again in Paradise

Lady of the sea, she beckons me
"I promise you eternity
Come to me and shan't I see
Eternal sands of lo and lee"

"I told you once, I'll tell you now
I'd rather wear my thornish crown
Battles end from fate's dark hand
Before me tremble at the sands!"

Και διάβαζε πολύ

Είναι πάρα πολλά αυτά που θέλω να γράψω,
Με αποτέλεσμα να είναι τόσο συγκεχυμένα στο μυαλό μου
Που να μην ξέρω πώς να τα δομήσω, χωρίς να αναλωθώ σε απλή παράθεση γεγονότων, αλλά ούτε σε στείρο διδακτισμό.

Ένα άρθρο, όμως, αξίζει να το αναπαράγω

Μία δική μου συμβουλή για το "ευρύτερο συμφέρον":

   Μερικές φορές, ειδικά σε τέτοιες ιστορικές στιγμές (και, ναι, όπως κάθε μέρα, αλλά ειδικά τέτοιες μέρες, γράφεται Ιστορία, ακόμα και αν περνάει απαρατήρητη), πρέπει να κάνουμε θυσίες για το ευρύτερο συμφέρον, for the Greater Good. Όπως η κοινωνία επηρεάζει το άτομο πολύ περισσότερο από το ανάποδο (στη διαλεκτική σχέση ατόμου και κοινωνίας), το άτομο οφείλει να κάνει παραχωρήσεις, από τη μία, σε τέτοιες καταστάσεις, από την άλλη όμως θα ήταν καταστροφικό να κλείσει τα μάτια και να ακολουθεί ιδεοληπτικά αυτούς που ευθύνονται για αυτή την κατάσταση, αυτούς που έκαψαν το δάσος και τώρα μιλούν για αναδάσωση.

Τα μάτια ανοιχτά, γιατί επιδιώκεται κλίμα αποπροσανατολισμού α λα 1984, μαζί με μία τρομερή καταστολή των λαϊκών ελευθεριών, α λα V for Vendetta.  Λένε ότι είναι προσωρινό, για την καταπολέμηση της εξάπλωσης. Φαίνεται ότι ήρθαν για να μείνουν αυτά τα μέτρα. Εμείς τι θα κάνουμε, όμως;
Τα αυτιά ανοιχτά, γιατί προσπαθούν να θολώσουν τα νερά μεταξύ πραγματικότητας και μαζικής υστερίας.
Τα στόματα ανοιχτά, με φωνές αγώνα, γιατί η ελευθερία του λόγου ήδη ξεκίνησε να καταστέλλεται.
Το γόνατο αλύγιστο, η πλάτη ίσια, τα δόντια σφιγμένα, γιατί τα χειρότερα τα έχουμε μπροστά μας

Αλλά, περισσότερο, μία συμβουλή του Νίκου Ζαχαριάδη, από τα κελιά της εξορίας:

Αγάπα το κελί σου, τρώγε το φαϊ σου, και διάβαζε πολύ

"Μια φράση που τη μοιραζόταν ο Νίκος Ζαχαριάδης, ο ιστορικός  γραμματέας του ΚΚΕ, με τους συντρόφους του. Ήταν η συμβουλή του, ένα παρασύνθημα, για να κρατηθούν όρθιοι στις φυλακές και στις εξορίες.  Αλλά πάλι φαίνεται παράξενο: Πώς γίνεται να αγαπάς το κελί σου;…  

   Στην πορεία κατάλαβα (νομίζω).  Αυτό που λέγανε (νομίζω) ήταν ότι δεν παραιτείσαι ποτέ. Δεν σκύβεις ποτέ. Δεν συνθηκολογείς. Δεν τα παρατάς. Ποτέ. Παίρνεις δύναμη από ό,τι μπορεί να σου δώσει ζωή. Παίρνεις ζωή από την αγάπη για την ίδια τη ζωή. Από την αγάπη για την ομορφιά και το δίκιο. Από την αγάπη για τους ανθρώπους και τον τόπο σου. Ακόμα κι αν για τον τόπο σου, για την προκοπή του, χρειαστεί να ζεις μέσα στο «κελί» σου. Φροντίζεις το «κελί» σου, δεν το παρατάς, δεν απαρνιέσαι τον αγώνα και το όραμα να ξημερώσει το δίκιο στον τόπο σου. Και κάνεις ό,τι περνάει από το χέρι σου για να είσαι παρών και ετοιμοπόλεμος σε αυτό τον αγώνα. Δεν καταθέτεις τα όπλα. Φροντίζεις  να συντηρείς τις βιολογικές αντοχές σου, αλλά και τη σπίθα στο μυαλό σου.  Αν είναι να γράψεις Ιστορία, να γίνεις μέρος του λαού που θα γράψει τη δική του Ιστορία, πρέπει να σε παίρνουν τα πόδια σου. Και να δουλεύει το μυαλό σου.

Προφανώς και δεν αγαπούσαν ποτέ το κελί με την έννοια που εμείς έχουμε στο μυαλό μας. Αλλιώς δεν θα δραπέτευαν από τα μπουντρούμια ο Μπεζεντάκος, οι 27 των Βούρλων, οι 9 του Συγγρού, οι 8 της Αίγινας κοκ. Αγαπούσαν, ήταν αφοσιωμένοι σε ό,τι τους είχε οδηγήσει στο κελί. Αυτό ήταν το “κελί” τους: Το πάθος τους για την ελευθερία. Και αυτό τους έκανε αλύγιστους. Η στράτευσή τους με την ανώτατη μορφή ελευθερίας: Την κοινωνική απελευθέρωση. Και η απόφασή τους ότι ο αγώνας, όσο δύσκολα κι είναι τα πράγματα, δεν σταματάει. Ποτέ.

   Για τις γενιές που ακολούθησαν, για τη δικιά μου γενιά, το κελί έγινε κάπως πιο «ευρύχωρο». Το φαγητό «γρήγορο». Δεν είμαστε η γενιά που μπορεί να δίνει συμβουλές για «κελιά». Ούτε να κάνουμε μαθήματα για τη δύναμη της ψυχής που χρειάζεται για να «καταπιείς» τις σωματικές κακουχίες και την ανάξια πλερωμή που επιφύλαξε η «δημοκρατία» ενάντια στους αγωνιστές για δημοκρατία. Είμαστε, όμως, μια γενιά που την έχουν στριμώξει στα δικά της κελιά. Και το θέμα είναι αύριο, όταν θα βγούμε έξω στην πρότερή μας «ελευθερία», να μην επιτρέψουμε στους κάθε λογής «δεσμοφύλακες» να διοικούν μετατρέποντας την αναποδιά σε ευκαιρία τους, όπως έκαναν με την οικονομική κρίση. Γιατί αύριο – μην έχουμε αμφιβολία – θα μας δουν σαν τα πειραματόζωα που έμαθαν ή ακόμα και «αγάπησαν» να ζουν και να τους φέρονται σαν σε φυλακισμένους – «ελεύθερους».

   Γι’ αυτό το χρέος μας, σε άλλες συνθήκες, με άλλες αφορμές, αλλά λόγω τελικά των ίδιων αιτίων, παραμένει ίδιο και ατόφιο. Να σταθούμε όρθιοι. Κι αν θέλουμε να είμαστε άξιοι γιοί των πατεράδων μας, θα κριθούμε, τελικά, από το αν γίνουμε άξιοι πατεράδες για τα παιδιά μας. Αν αξιωθούμε να τους μεταφέρουμε το μήνυμα και μαζί τη φλόγα της αντοχής, της συντροφικότητας, της πειθαρχίας και της απελευθέρωσης κάθε φορά που το «κελί» – όπως τώρα – θα στενεύει. "

- Νίκος Μπογιόπουλος

ΥΓ: Σε τέτοιες στιγμές φαίνεται η (όχι και τόσο) ενστικτώδης αντίδραση του καθενός και καθεμίας, όντες αντιμέτωποι με μία ριζικά μεταλλασσόμενη πραγματικότητα. Βλέπουμε τις ρητορικές μίσους των επίσημων εκπροσώπων εναντίον των προσφύγων, αλλά βλέπουμε και τις πράξεις αλληλεγγύης. Βλέπουμε τις προτροπές προς τους θεοσεβούμενους να συνεχίσουν να κοινωνούν, σε ένα ιδιότυπο φαινόμενο ευγονικής (ας μην ξεχνάμε ότι ανήκουν στον μη οικονομικά ενεργό πληθυσμό, γιατί το κράτος να τους παρέχει σύνταξη;), αλλά βλέπουμε και τις αυθόρμητες πράξεις συμπολιτών μας που προθυμοποιούνται να τους εξασφαλίζουν φάρμακα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης, αν οι ίδιοι αδυνατούν να πηγαίνουν για αυτά. Βλέπουμε το "θαύμα του Δυτικού κόσμου" να αρνείται τα δωρεάν τεστ αλλά βλέπουμε και τη Μεγάλη Σοσιαλιστική Κούβα να δέχεται το αποκλεισμένο κρουαζιερόπλοιο. Κυρίως, όμως, βλέπουμε το σύστημα το σάπιο, όπως εδώ και αιώνες το χαρακτηρίζουν κάποιοι "γραφικοί" να κλυδωνίζεται τόσο, ώστε να φαίνεται η γύμνια του και το κακοφορμισμένο του σώμα. Βρίσκεται μεταξύ σφύρας κι άκμονος, σφυροκοπεί επειδή σφυροκοπείται αλύπητα
Αύριο θα προσπαθήσει να ανοικοδομηθεί πάνω στα απομεινάρια του τσακισμένου λαού που εκμεταλλεύεται και καταπιέζει. Εκεί, θα δοθεί η μητέρα των μαχών για να μη γείρει η ζυγαριά υπέρ του. Πού θα είμαστε εμείς;

Solo el pueblo salva al pueblo

Popule tremendae majestatis,
Qui salvandos salvas gratis
Salva omnes, fons pietatis

Emotions in motion

And, suddenly, the eyes pour
Like tears in the rain
A distant thunder, lighting the dark
While souls remained lightless, lifeless
                                    and weighted pain

The feelings ran so deep
The secrets that I keep
Reveal the fault in the stars of
The dragons in the darkness

No more who I used to not be
I raised my hand whilst fighting
The shadows of eternity
This broken child has made himself a man
                                     Now I'm back

Constellations reveal our deepest emotions

How long can we run

Till our subsided fears catch up to us?

How long can we be afraid

Till hope within rises like the burning phoenix?