Emotions in motion

And, suddenly, the eyes pour
Like tears in the rain
A distant thunder, lighting the dark
While souls remained lightless, lifeless
                                    and weighted pain

The feelings ran so deep
The secrets that I keep
Reveal the fault in the stars of
The dragons in the darkness

No more who I used to not be
I raised my hand whilst fighting
The shadows of eternity
This broken child has made himself a man
                                     Now I'm back

Constellations reveal our deepest emotions

How long can we run

Till our subsided fears catch up to us?

How long can we be afraid

Till hope within rises like the burning phoenix?

Vicarious

Zombies on parade
Searching for a fix
Fearing not the bliss
But the opium of the new age

Fear the junkies of TV
Of stereo and PC
They won't pause for some hope
Meeting an untimely end

Seek not the truth that is
But the truth that fits
Feed not on reality
But on apathy
   nonsense for anyone, after all

   "Much better you than I"

The world is hostile
So seductive for a ride
Upon the grey colours
Of a sky discarded

Signs of lobotomy
A pair of implicit seduction
   by the needle
A feel of rosy lips
That we'll never feel again

A stare into nothing
Two blank eyes
Of a piercing gaze
That wards us so much
In a time we try not to be alive


And
Well
We live
A life that is alive
No more

Stat Roma pristina nominae

Sed

Non nomina nuda tenemus

Autem

Plena significationis

Θέλετε δέντρα ανθίσετε, θέλετε μαραθείτε

Υποσχέσου μου ότι θα είσαι καλά
Και τότε θα γαληνέψει η θάλασσα
Και μόνο τότε θα κοπάσει η θύελλα
Και τότε θα θα βρω νόημα πέρα από τα μάτια σου

Δύο σταλιές ουρανού
Κάτω από το βαθύ όνειρο
Ενός παιδιού
Που μετράει το άπειρο

Ο ουρανός

Τον κόσμο εμείς θα φέρουμε στα μέτρα μας
Πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του

Δεν έχει χώμα άλλο τούτη η γη
Οι θαμμένοι κάνουν χώρο
Γιατί οι ζωντανοί σκοτώνονται αργά
Τα σπαρτά, ο ανθός καίγεται από την αρχή
   από κάτου

Πού να πας; Σε φωνάζουν οι τιμημένοι
Τι να κάνεις όταν ο ήλιος
   ο Κόκκινος
   ο ολόλαμπρος
      σε προστάζει;

Ανάλαβε το χρέος σου
Στο θάνατό τους σκάψε για ζωή
Γιατί δε σε ξέχασε
   δε σε εγκατέλειψε
      σου υπενθύμισε το χρέος σου

Δε στέκεται το δάκρυ στο άγριο πρόσωπο
Δε σηκώνεται ο πόνος στα πληγωμένα χέρια
Ο ουρανός σε βλέπει

Κάτω από την πέτρα
Πάνω από το δέντρο
Πάνω από τη ζωή

Σου φωνάζει η αρμονία να εκπληρώσεις το χρέος σου στη ζωή

Μια φωνή: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Μια ζωή: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Μία μονάδα, μία ομάδα, ένας κόσμος ολόρθος
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Σπάει η πέτρα, βγαίνει η ζωή
Λυγίζει η κάννη, χώνεται μολύβι και ουρανός
Ο ουρανός ποτέ του δεν σε ξέχασε

Με τον καιρό, θα πάψει η πέτρα
Με τη βροχή θα κρυφτεί το δάκρυ
Μέσα από τα γένια των νεκρών γεννάται η ελπίδα
Μέσα στην καρδιά των ζωντανών η ελπίδα σου τείνει το χέρι

Φτάνει να σηκωθείς

Ο ουρανός ποτέ του δεν σε ξέχασε
Κάπα Κάπα Έψιλον, Κάπα Κάπα Έψιλον
Η ώρα σταματά
Με μια ανάσα
Με την αριστερή υψωμένη
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Ο ουρανός σε βλέπει
Να χαίρεσαι για τη βροχή που ρίχνει
Ο ιδρώτας σου είναι η απόδειξη της ελευθερίας σου

Πιάνεις το χέρι. Eίναι δικό σου. Nοτισμένο απ' την αρμύρα.

Δικιά σου η θάλασσα. Σαν ξερριζώνεις τρίχα απ' το κεφάλι τής

      σιωπής

στάζει πικρό το γάλα της συκιάς. Όπου και νάσαι ο ουρανός σε

      βλέπει.

Στρίβει στα δάχτυλά του ο Αποσπερίτης την ψυχή σου σαν τσιγάρο

έτσι ναν τη φουμάρεις την ψυχή σου ανάσκελα

βρέχοντας το ζερβί σου χέρι μες στην ξαστεριά

και στο δεξί σου κολλημένο το ντουφέκι-αρραβωνιαστικιά σου

να θυμηθείς πως ο ουρανός ποτέ του δε σε ξέχασε

Γ. Ρίτσος

Το υπερούσιο μέταλλό σου

Όταν με αγάπησες ήμουν Πανσέληνος
Όταν σε αγάπησα ήμουν θεός

Η ποίηση γράφτηκε
Από την ανάγκη μας για ζωή
Το καταφύγιο των τρελών

Το ορμητήριο των επαναστατών

Σχίζει, δαγκάνει
Τους ουρανούς το στέμμα σου. Το φως σου
Χωρίς να καίει, τυφλώνει το λαό σου

Πολλές οι αμαρτίες, που θα διαβάσουν
Οι γενεές, όταν θα σε παρομοιάσουν
Με πορτραίτο του Dorian Gray

Magnificence of the waves

Soulless monsters crawling in the deep
When the abyss smiles at you
Canons shatter our glass perception
Under heavy rain

We live in a beautiful world
In a perfectly imperfect dream
A murder of imploding crows
Of an expanding universe

Sometimes I wish things stayed the same
            Sometimes I thank God for the heartaching pain
Open your eyes

For can't you see?
Or maybe you just don't 
Look any

                                                                            more

Αναφορά στον Μαγιακόφσκι

Αυτές οι στροφές δεν είναι εγκωμιαστικές
Μα δεν θα έγραφε κι αυτό το χέρι ύμνους
Ποια γραφή να φτάσει να αγγίξει
Το έπος του απλού ανθρώπου;

Το μόχθο του μεροκαματιάρη
Το βάσανο του μαθητή
Τα δάκρυα που στάζουν από το μέτωπο της μάνας, τίμιος ιδρώτας
Όταν δεν βλέπει το παιδί λόγω δουλειάς;

Κανείς δεν θα μπορούσε να γράψει κάτι τέλειο
Ή θα ήταν τρελός ή θα ήταν ο κανείς
Το μεγαλείο της καθημερινής ζωής, εκεί σκυμμένο,
                                               να σου που ορθώνεται,
Είναι μόνο αυτό η Ποίηση

Γράφεις για να υπηρετήσεις αυτούς
Γράφεις για να ξεσηκώσεις τους άλλους
Για να ορθωθεί περήφανα το λάβαρο του πόνου
Και να κατακτηθεί η ίδια η ζωή

Ορθό μπροστά στο καυτό μολύβι
Να προταχθεί το προλεταριάτο
Το κόκκινο του αίματος, στο μυαλό και στην καρδιά σημαία
"Όλων των χωρών ενωθείτε!" η τίμια κραυγή

Με ένα ρεβόλβερ στο χέρι
Και στο κεφάλι μας τον Λένιν