Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Κυριακή, 26 Μαΐου 2013

Connor Mcleod was my kinsman. I don't know who you are.

  This world has only one sweet moment set aside for us

 Μερικές φορές αναθεωρείς τη ζωή σου. Τι κάνεις, ποιος είσαι, πού πας. Μερικές φορές απλά βλέπεις τα λάθη σου όταν έχεις ακόμα χρόνο να τα διορθώσεις. Μερικές φορές όταν είναι πολύ αργά.

   Όλοι έχουμε σφάλει κάποτε. Μερικοί στα οικογενειακά, μερικοί στα επαγγελματικά, μερικοί στα αισθηματικά. Κάποιοι βιώνουν το λάθος τους, άλλοι μένουν απαθείς.

   Ποιες οι συνέπειες, όμως; Στενοχώρια. Όσο κι αν θέλεις να το αποφύγεις, όσο κι αν θέλεις να λες ότι είσαι καλά μέσα σου, βαθιά ξέρεις πως δεν είσαι. Κι όταν το αντιλαμβάνεσαι, όλες οι μνήμες του παρελθόντος σού χτυπούν την πόρτα. Όλα τα τραύματα συμπιέζονται σε μία σιδερένια μπάλα στην οποία κλείνεσαι, ένα σφυρί που χτυπάει την καρδιά σου και θρυμματίζει τα όνειρά σου.

   Υπάρχει θεραπεία; Φαντάζομαι ναι. Μα μέχρι να τη βρεις, θα αποτυγχάνεις. Ξανά και ξανά, θα κατασκευάζουμε αντικλείδια για να αποκαταστήσουμε το χαμένο κλειδί. Ίσως δεν το καταφέρουμε ποτέ, ίσως η κλειδαριά αναμένει για πάντα το κλειδί. Μα το κλειδί ίσως δεν περιμένει να ξαναβρεθεί. Και μέχρι να το ξαναβρούμε, θα φτιάχνουμε αντικλείδια. Ξανά και ξανά.

   "What you want, Connor. Don't you ever think about anything else except what you want?"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου