Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Αποσπερίτης... κατά φαντασία

Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2014

Όταν παίρνω τους δρόμους, μόνο πού πάω δεν κοιτώ

I ain't got time for the games
'Cause I need you



Είπε:

ψηφίζω το γαλάζιο.

Εγώ το κόκκινο.

Κ' εγώ.



Το σώμα σου ωραίο.
Το σώμα σου απέραντο

Χάθηκα στο απέραντο.



Διαστολή της νύχτας.

Διαστολή του σώματος.

Συστολή της ψυχής.



Όσο απομακρύνεσαι

σε πλησιάζω.

Ένα άστρο
έκαψε το σπίτι μου.

Οι νύχτες με στενεύουν
στην απουσία σου.
Σε αναπνέω.

Η γλώσσα μου στο στόμα σου,
η γλώσσα σου στο στόμα μου -
σκοτεινό δάσος....
οι ξυλοκόποι χάθηκαν
και τα πουλιά.

Όπου βρίσκεσαι
υπάρχω.

Τα χείλη μου
περιτρέχουν τ' αυτί σου.

Τόσο μικρό και τρυφερό
πώς χωράει
όλη τη μουσική;

Ηδονή -
πέρα απ' τη γέννηση,
πέρα απ΄το θάνατο...
τελικό κ' αιώνιο
παρόν.

Αγγίζω τα δάχτυλα
των ποδιών σου.
Τι αναρίθμητος ο κόσμος.

Κάτω απ΄όλες τις λέξεις
δύο σώματα ενώνονται
και χωρίζουν.

Μέσα σε λίγες νύχτες
πώς πλάθεται και καταρρέει
όλος ο κόσμος.




Η γλώσσα εγγίζει

βαθύτερα απ' τα δάχτυλα.

Ενώνεται.






Τώρα

με τη δική σου αναπνοή

ρυθμίζεται το βήμα μου

κι ο σφυγμός μου.



Δυό μήνες που δε σμίξαμε.

Ένας αιώνας
κ' εννιά δευτερόλεπτα.

Τι να τα κάνω τ' άστρα
αφού λείπεις;

Με το κόκκινο του αίματος
είμαι.
Είμαι για σένα.




Κι οι 19 ξημερώνουν σε 6 ώρες.
Οι 19 του μήνα.

Το μεγαλύτερο λάθος.
Μου κόστισε εσένα  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου